فیلم Fantastic Four 2005

چهار شگفت‌انگیز: ریچاردز (ریید ریچاردز)، سو استورم، جانی استورم، بن گریم و ویکتور فون دوم همگی برای مأموریتی فضایی عازم می‌شوند که در میان یک طوفان مرموز گرفتار شده و هر یک توانایی‌های ویژه‌ای پیدا می‌کنند. چهار شگفت‌انگیز از محبوب‌ترین گروه‌های ابرقهرمانی در کمیک‌هاست و به‌عنوان یکی از نمادهای مارول شناخته می‌شود. بنابراین عجیب است که برای تبدیل آن به فیلم، پول زیادی هزینه شده اما...

چهار شگفت‌انگیز: ریچاردز (ریید ریچاردز)، سو استورم، جانی استورم، بن گریم و ویکتور فون دوم همگی برای مأموریتی فضایی عازم می‌شوند که در میان یک طوفان مرموز گرفتار شده و هر یک توانایی‌های ویژه‌ای پیدا می‌کنند. چهار شگفت‌انگیز از محبوب‌ترین گروه‌های ابرقهرمانی در کمیک‌هاست و به‌عنوان یکی از نمادهای مارول شناخته می‌شود. بنابراین عجیب است که برای تبدیل آن به فیلم، پول زیادی هزینه شده اما کارگردانی را به کسی داده‌اند که سابقه‌اش فیلم‌های تلویزیونی و کمدی مثل «تاکسی» است. کل فیلم بوی اضطراب می‌دهد: یا تیم سازنده از خراب‌کاری می‌ترسیده یا استودیو مرتب دخالت کرده است. انتخاب بازیگران هم تا حدی نامطمئن است — بازی ایون گرافاد یکنواخت به‌نظر می‌رسد، جسیکا آلبا بیشتر به نمایش جلوه‌های ظاهری‌ش می‌پردازد و جولیان مک‌ماهون به‌عنوان آنتاگونیست چندان قانع‌کننده نیست. جلوه‌های ویژهٔ ضعیف هم آن مقدار اکشن محدود فیلم را روشن نمی‌کنند و درگیری نهایی بین چهار قهرمان و فون دوم شبیه یک فیلم تلویزیونی ضعیف است. با این حال، فیلم کمی طنز و لذت دارد که تماشای یک بعدازظهر نه‌چندان پرانرژی را توجیه می‌کند. مایکل چیکلیس و کریس ایوانز نکات مثبت فیلم‌اند؛ اولی کمی احساس و دل‌گرمی به اثر می‌افزاید و دومی با جذابیت و شوخ‌طبعی لازم همراه است. فیلمنامه همچنین تلاش می‌کند پیامی دربارهٔ خطرات شهرت منتقل کند. برای طرفداران کمیک، اولین شنیدن عبارت‌های «flame-on» و «clobber time» می‌تواند نوستالژیک و هیجان‌انگیز باشد. کاش فیلم جرات بیشتری داشت و در دست کارگردانان بهتری ساخته شده بود. خب، فیلم در گیشه جهانی هم سودده بود و حدود 230 میلیون دلار فروش کرد؛ پس چه می‌دانم! دنباله‌اش هم انتظار می‌رفت؛ امیدوارم سازندگان از محافظه‌کاری‌شان درس بگیرند، به منبع اصلی وفادار بمانند و به فیلم شور و انرژی بیشتری ببخشند. پانوشت: نسخهٔ بلندتر (حدود بیست دقیقه اضافه) تجربهٔ بهتری است و شور و انرژی بیشتری دارد. نمره: نسخهٔ سینمایی 5/10 و نسخهٔ بلند 6/10. --- من شخصاً فکر می‌کنم فیلم‌های چهار شگفت‌انگیزِ ساخته‌شده در دنیای استوریْ‌ورس (Storyverse) به دلایل زیادی کمتر از ارزش‌شان دیده شده‌اند. یکی از دلایل خوب، بازی مایکل چیکلیس در نقش بن گریم/«چیز» است؛ او نقش را خیلی خوب اجرا کرد و بسیاری او را بهترین شخصیت فیلم می‌دانند. بازی‌ها، جلوه‌ها، داستان و کیفیت تولید در مجموع قابل قبول‌اند. بعد از فیلم ضعیفِ «Fant4stic»، به نظرم مردم باید این فیلم و «طلوع نقره‌ای» (Rise of the Silver Surfer) را دوباره امتحان کنند. --- ایون گرافاد بازی ضعیفی در نقش رید ریچاردز ارائه می‌دهد؛ او در نقش دانشمند حرفه‌ای‌ای که تیم را رهبری می‌کند، خشک و بی‌جان است. تیم شامل بن (مایکل چیکلیس) و خواهر و برادری به‌نام‌های سو (جسیکا آلبا) و جانی مغرور (کریس ایوانز) است. با پول و حمایت ویکتور فون دوم (جولیان مک‌ماهون) آن‌ها در حال بررسی یک بی‌نظمی فضایی هستند که در جریان یک خروج از سفینه (EVA)، بن بدون محافظ گرفتار تابش کیهانی سنگینی می‌شود. بقیه فکر می‌کردند پشت یک سپر نفوذناپذیر ایمن‌اند، اما وقتی به زمین برمی‌گردند می‌بینند هرکدام ویژگی‌های جدیدی پیدا کرده‌اند. فون دوم از این وضعیت خوشش نمی‌آید و خیلی زود چهار نفر باید اختلافات خانوادگی را کنار بگذارند و متحد شوند تا با بلندپروازی‌های رو به گسترش او مقابله کنند — و معلوم می‌شود او که آن‌جا بوده، خودش هم قدرت‌هایی پیدا کرده است! به‌جز کریس ایوانز که با قدرتش در آتش‌گرفتن و پرواز روحیهٔ سرگرم‌کننده‌ای به فیلم می‌دهد و از نظر جذابیت هم جلو می‌زند، بقیهٔ بازی‌ها کلیشه‌ای و پیش‌پاافتاده‌اند؛ دیالوگ‌ها و خط داستان هم قابل‌پیش‌بینی‌اند. نویسنده‌ها تلاش کرده‌اند تا کمی طنز وارد کنند، اما هیچ مقدار شوخی نمی‌تواند لهجهٔ نامشخصِ گرافاد را پوشش دهد تا این اثر خوش‌ظاهر اما ضعیفِ «مارولِ سبک» را به دوش بکشد. همچنین رومانس‌های نه‌چندان پخته و حسادت‌ها بیش از حد در فیلم موج می‌زنند و از تمرکز داستان اصلی می‌کاهند. حاصل کار در نهایت کمی شلخته است. انصافاً فیلم ریتم نسبتاً خوبی دارد و حدود 100 دقیقه است، اما در کل تلاشی بی‌ویژگی از سوی همهٔ عوامل است و احتمالاً دوباره به تماشای آن نخواهم نشست.