فیلم 28 Weeks Later 2007

خیلی ضعیف‌تر از اصلی است. تا حد زیادی تنش پیوستهٔ فیلم را از دست داده؛ بسیاری از جلوه‌های ویژه کیفیت پایینی دارند. فیلمنامه بسیار قابل‌پیش‌بینی است و بعضی صحنه‌ها و گفتگوها بیش از حد کلیشه‌ای‌اند. این دنباله در کل خوب از کار درآمده و برای من که از آثار زامبی‌ای خوشم می‌آید دلپذیر بود (فیلم زامبی موردعلاقه‌ام هنوز هم اثر برجسته و زیبایی‌شناسانهٔ ژان رولین، The...

خیلی ضعیف‌تر از اصلی است. تا حد زیادی تنش پیوستهٔ فیلم را از دست داده؛ بسیاری از جلوه‌های ویژه کیفیت پایینی دارند. فیلمنامه بسیار قابل‌پیش‌بینی است و بعضی صحنه‌ها و گفتگوها بیش از حد کلیشه‌ای‌اند. این دنباله در کل خوب از کار درآمده و برای من که از آثار زامبی‌ای خوشم می‌آید دلپذیر بود (فیلم زامبی موردعلاقه‌ام هنوز هم اثر برجسته و زیبایی‌شناسانهٔ ژان رولین، The Grapes of Death، است). با وجود اینکه تصور می‌کنید تا الان همه چیز در دنیای فیلم‌های زامبی تکراری شده، باز هم تحسین می‌کنم که برداشت‌های خوب و دقیق از قالب داستان تا کجا می‌تواند پیش برود. در این فیلم، دینامیک جذابی وجود دارد: شوهری ترسو که برای نجات جان خود، به جای کمک به همسرش در بحران وحشتناک، انتخاب می‌کند؛ و سپس دست به کاری هولناک علیه فرزندانش می‌زند تا از خشم آن‌ها فرار کند. مضحک و در عین حال تراژیک است که سرنوشت بشر به این بستگی دارد که پسربچه‌ای دوازده‌ساله مجبور شود برای حفظ یاد مادرش برگردد و عکسی از او بیاورد چون می‌ترسد چهره‌اش را فراموش کند... کار رضایت‌بخشی است؛ برای طرفداران ژانر وحشت ارزش خرید و بازدید دوباره دارد. من شخصاً طرفدار فیلم‌های کلاسیک از دهه‌های ۲۰ تا ۶۰ هستم، اما در سینمای وحشت معاصر این فیلم را خیلی دوست داشتم، به‌خصوص بازی جرمی رنر و ایموجن پوتس. تعجبی ندارد که آن‌ها بعدها ستاره شدند. در این فیلم شیوع ویروس در یک مرکز پزشکی رخ می‌دهد. همهٔ واحدها؛ حالت آماده‌باش. 28 Weeks Later را خوآن کارلوس فرسنادییو کارگردانی کرده و نویسندگی را با روان جافی، جِسوس اِل‌مو و ای. ال. لاویگن به‌اشتراک گذاشته است. بازیگرانی چون رابرت کارلایل، رز بیرن، جرمی رنر، هارولد پرینو، کترین مک‌کورمک، مکینتاش ماگلتون و ایموجن پوتس در آن حضور دارند. موسیقی اثر از جان مورفی و فیلمبرداری از انریکه چدی‌اک است. شش ماه از فاجعهٔ ویروس خشم در بریتانیا گذشته و حالا با نظارت ارتش آمریکا مردم به بخش‌هایی از لندن بازمی‌گردند. اما ویروس می‌تواند در افرادی که هیچ نشانهٔ بیرونی ندارند نیز منتقل شود. پس از موفقیت عظیم 28 Days Later، دنباله‌اش اجتناب‌ناپذیر بود. با نبود دَنی بویل و الکس گارلند در مقام نویسنده/کارگردان، نگرانی‌هایی وجود داشت که این فیلم هم مانند بسیاری دنباله‌های ضعیف دیگر از کار دربیاید. خوشبختانه Weeks نه تنها دنبالهٔ خوب و قابل‌احترامی است، بلکه صرفاً فرمول بویل را کپی نکرده و مسیر خودش را دارد. خون و خشونت افزایش یافته و اکشن فیلم پرتحرک است (دویدن، شلیک، وحشت و هر چیز مرتبط)، اما نویسندگان هوشمندانه روی شخصیت‌پردازی قربانیان ویروس کار کرده‌اند و با ورود ارتش آمریکا به ماجرا، هوشمندی‌های اجتماعی به روایت پیوند زده شده است. تمرکز مرکزی فیلم روی یک خانوادهٔ پاره‌پاره است که در ده دقیقهٔ ابتداییِ نفس‌گیر و هولناک عالی شکل می‌گیرد؛ میان تمام صحنه‌های خشونت‌آمیز، لایه‌ای از انسان‌گرایی جاری است. بازیگران اکثراً عالی‌اند؛ کارلایل و بازیگران جوانِ تأثیرگذار مثل پوتس و ماگلتون برجسته‌اند. نقش‌های نظامی آمریکایی چندان عمق ندارند، اما رز بیرن با سرزندگی و کترین مک‌کورمک با نقش کوتاه اما کلیدی خود تأثیری ماندگار می‌گذارند. فرسنادییو (کارگردان Intacto) نشان می‌دهد که فقدان بویل در صندلی کارگردانی حس نمی‌شود؛ او چشم تیزبینی برای ساخت سکانس‌های اکشن و شناخت ریتم فیلم دارد. موسیقی مورفی هم مؤثر و دلهره‌آور است. خطاهایی هم وجود دارد: گاهی منطق قربانی می‌شود و سرنوشت شخصیت رنر تلخی زیادی دارد که هضمش دشوار است؛ گاهی دیالوگ‌ها به کلیشه‌ها می‌گرایند. با این حال این فیلم سوارِ سواری هیجانی قدرتمندی‌ست؛ اغلب دلهره‌آور و تهوع‌آور و در عین حال احساسی. با این نشانه‌ها، قسمت سوم می‌تواند خوشایند باشد. امتیاز: 8/10 داستان در مقایسه با Days کاملاً به پای آن نمی‌رسد، اما کیفیت بصری بسیار بهتر است. امتیاز نهایی: 3.5 ستاره — من واقعاً از آن خوشم آمد و قویاً توصیه می‌کنم که وقتش را بگذارید. "28 Weeks Later" فیلم ترسناک بریتانیایی‌ای است به کارگردانی خوآن کارلوس فرسنادییو با بازی جرمی رنر و رز بیرن. این دنبالهٔ فیلم تحسین‌شدهٔ "28 Days Later" است و شش ماه پس از رویدادهای آن اتفاق می‌افتد. فیلم با سکانسی پرتنش آغاز می‌شود که گروهی از بازماندگان تلاش می‌کنند از هجوم مبتلایانِ آلوده فرار کنند؛ این صحنه لحن کلی فیلم را تعیین می‌کند که پر از هیجان و تنش است. طرح داستانی حول بازاطلسازی لندن می‌چرخد که پس از شش ماه از شیوع ویروس خشم، امن اعلام شده است. روایت دربارهٔ بازگشت اعضای خانواده‌ای است که در جریان شیوع اولیه از هم جدا شده بودند و تلاششان برای بقا وقتی ویروس دوباره بازمی‌گردد. ریتم فیلم خوب است و تنش تدریجی به چندین لحظهٔ نفس‌گیر می‌رسد. انسان‌های آلوده همانند فیلم اول ترسناک و خشن هستند و استفادهٔ فیلم از صدا و نور بار دیگر درخشان است. یکی از نکات برجستهٔ "28 Weeks Later" بازی‌های خوب جرمی رنر و رز بیرن است. رنر نقش دون، پدری را بازی می‌کند که برای محافظت از فرزندانش و کنار آمدن با اعمالش در شیوع اولیه تلاش می‌کند؛ و بیرن در نقش اسکارلت، افسر پزشکی که در تلاش برای یافتن درمان است، می‌درخشد. مضامین خانواده، وفاداری و فداکاری قوی و تأمل‌برانگیزند. وقتی خانواده در کوشش برای بقاست، مجبور می‌شوند با انتخاب‌های دشوارِ پایان دنیا روبه‌رو شوند. تصویربرداری و جلوه‌های بصری هم تأثیرگذارند و نماهایی از لندن خالی و صحنه‌های اکشن شدید در خاطر می‌مانند. در کل، "28 Weeks Later" فیلم ترسناک قابل‌قبولی است که اگرچه به نوآوری فیلم پیشین نمی‌رسد، اما تجربه‌ای هیجان‌انگیز و جذاب ارائه می‌دهد. امتیاز پیشنهادی: 7 از 10. "'28 Weeks Later' برای اکثریت مخاطبان قابل‌تماشا است، هرچند پایان‌بندی‌اش مرا ناامید کرد. پایان را زیاد نپسندیدم و همین در قضاوتم تأثیر گذاشت؛ در مجموع نتوانست به سطح فیلم اصلی برسد، اما همچنان فیلم پساآخرالزمانی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. فهرست بازیگران نسبتاً قوی است و این شاید تنها نقطه‌ای باشد که می‌تواند با پیشینیان رقابت کند (گرچه من شخصاً گروه بازیگران 2002 را ترجیح می‌دهم). دیدن رز بیرن، جرمی رنر و ادریس البا مرا خوشحال کرد و رابرت کارلایل و دیگران هم محکم ظاهر شده‌اند. لوکیشن‌ها به اندازهٔ قبل جذاب یا باورپذیر نیستند، اما جلوه‌های مربوط به آلوده‌ها رضایت‌بخش است. ایدهٔ دنباله را می‌توان تحسین کرد و به‌طور کلی از آنچه می‌دیدم راضی بودم، اما در پایان حسِ بی‌انگیزگی باقی ماند."