سریال The Lord of the Rings: The Rings of Power

این یک مخلوق شنیع و اهانت‌آمیز است؛ توهینی به دیدگاه تالکین و بی‌احترامی به آثار او. حتی اگر این سریال را از چارچوب دنیای تالکین جدا ببینیم و صرفاً به‌عنوان یک اثر مستقل قضاوت کنیم، حداکثر می‌توان آن را چیزی متوسط دانست. سطحی‌اش شبیه به آثار تالکین است، اما شباهت‌ها همین‌جا تمام می‌شوند. از نظر بصری سریال چشم‌نواز و تأثیرگذار است و بازیگران توانمندی هم دارد....

این یک مخلوق شنیع و اهانت‌آمیز است؛ توهینی به دیدگاه تالکین و بی‌احترامی به آثار او. حتی اگر این سریال را از چارچوب دنیای تالکین جدا ببینیم و صرفاً به‌عنوان یک اثر مستقل قضاوت کنیم، حداکثر می‌توان آن را چیزی متوسط دانست. سطحی‌اش شبیه به آثار تالکین است، اما شباهت‌ها همین‌جا تمام می‌شوند. از نظر بصری سریال چشم‌نواز و تأثیرگذار است و بازیگران توانمندی هم دارد. با این حال روح حقیقی آثار تالکین در آن غایب است؛ این صرفاً یک نسخهٔ زیبا اما توخالی است. پیام‌های بنیادینی مثل شجاعت، مبارزهٔ خیر و شر و هراس بی‌پایان جنگ به میزان زیادی حذف شده‌اند. در عوض با سریالی بی‌هدایت و کند روبه‌رو هستیم که به نظر می‌رسد می‌خواهد پیام‌های عدالت اجتماعی را القا کند؛ امری که هیچ‌گاه جایگزین یک داستان قدرتمند و درگیرکنندهٔ در حد حماسهٔ تالکین نخواهد شد. تا اینجا فکر می‌کنم سریال فوق‌العاده است. از نظر بصری بی‌نقص و شاید بهترین جلوهٔ تصویری‌ای است که در تلویزیون دیده‌ام؛ از وضوح تصویر تا مناظر رنگارنگ و زیبا و رنگ‌بندی HDR. واقعاً از تماشای آن لذت می‌برم. از نظر داستان، فعلاً جهان‌سازی زیادی انجام شده. من پروپاقرص تالکین نیستم و نمی‌دانم داستان به کجا می‌رود، اما تا الان از آن لذت بردم. بیدارگرایانه و وحشتناک. وقتی گروهِ «ووک» ایده‌ها را از کسانی می‌دزدند که ادعا می‌کنند از آن‌ها متنفرند—همان‌طور که این‌جا کردند—در واقع اعتراف می‌کنند که ایدهٔ خوبی ندارند. اگر از فصل پایانی «بازی تاج‌وتخت» خوشتان آمد، احتمالاً این آشغال را هم خواهید پسندید. مناظر طبیعی چشمگیر دارد اما داستان ضعیف و شخصیت‌ها بی‌‌کیفیت‌اند. این یک تلاش بی‌روح برای کسب درآمد است که نام تالکین را به‌عنوان برچسبی برای مشروعیت به آن چسبانده‌اند. در خوشبینانه‌ترین حالت، یک اتلاف وقت فراموش‌شدنی است؛ در بدترین حالت، توهینی نفرت‌انگیز به تالکین، طرفداران و میراث او. این سریال نوشته‌ای ضعیف و بی‌ارزش است. حتی اگر اسمش چیز دیگری بود و هیچ ارتباطی با «ارباب حلقه‌ها» نداشت، باز هم تماشای آن دشوار بود. حس می‌شود توسط گروهی شبیه دانش‌آموزان پایهٔ پنجم نوشته شده است. جلوه‌های بصری اصلاً طبیعی به نظر نمی‌رسند و با صحنه‌های زنده هم‌خوانی ندارند؛ محدودهٔ دید بیش از حد گسترده و نبود محوشدگی فواصل باعث شده تصویری کارتونی ایجاد شود. هیچ‌یک از شخصیت‌ها جذاب یا درگیرکننده نیستند و دلیلی برای اهمیت دادن به آن‌ها یا داستان نمی‌یابم. هر که «صادقانه» ده ستاره داده باشد، باید ذهنی کودکانه داشته باشد. این تحقیرِ «ارباب حلقه‌ها»ست. الف‌ها باید سفیدپوست باشند؛ همیشه همین‌طور بوده، ولی آمازون با دستور کار «ووک» این سریال را خراب کرده است. آن‌ها اساساً دنیای شاهکار تالکین را برای مقاصد سیاسی خود استفاده کرده‌اند. حتی به نظر می‌رسد سایت‌هایی مانند IMDb که متعلق به آمازون‌اند، نظراتی با امتیاز کمتر از 6 را حذف می‌کنند یا منتشر نمی‌کنند. دیگر تلاش هم نمی‌کنند که جانبداری و فسادشان را پنهان کنند. وحشتناک است که اجازه می‌دهیم شرکت‌های عظیم همه‌چیز را کنترل و سانسور کنند؛ اگر این روند ادامه یابد، به‌زودی آزادی بشر را از دست خواهیم داد و در دنیایی اورولیایی زندگی خواهیم کرد که سانسور و تبلیغات در آن حکم‌فرماست. به‌طرز باورنکردنی بد. این سریال باید از استفاده از نام تالکین و عنوان «ارباب حلقه‌ها» برای بازاریابی این پشته آشغال شرمنده باشد. مناظر گاهی زیبا هستند اما بازی ضعیف، دیالوگ‌های مصنوعی و پیش‌برد بسیار کند داستان که ربطی به منبع ندارد را پنهان نمی‌کنند. کتاب‌ها را بخوانید، فیلم‌ها را ببینید، اما از این تحقیر دوری کنید. دوستش دارم. نه، این نظر من نیست؛ این دستور است. شما باید آن را دوست داشته باشید؛ این از سوی مسئولان تحمیل می‌شود. نژاد هابیت‌ها را عوض کردند و بعد دیگر به آن‌ها هابیت نمی‌گویند. لطفاً آن را دوست داشته باشید، پیش از آن‌که ما را به اردوگاه‌های کار ببفرستند و مجبورمان کنند شب‌ها بارها سریال را تماشا کنیم و روزها کار کنیم به‌خاطر «برابری اجتماعی». پیامِ آشکار این است که همهٔ سفیدپوستان به‌خاطر رنگ پوست‌شان شرّ مطلق‌اند. این یک دستور از سوی شرکت‌های بزرگ فناوری است—مگر آن‌که شخصیت زن و سفیدپوست باشد؛ در آن صورت او می‌تواند نقش «زن قوی» کامل را داشته باشد که نیاز به تحول شخصیتی ندارد چون از ابتدا بی‌نقص است. آن‌ها نژاد کوتوله‌ها را هم تغییر دادند و ریش‌های زنان را برداشتند و این کارها را به‌عنوان گشایش‌های بزرگ جا زدند، انگار مهم‌تر از لغو بردگی یا پایان آپارتاید. سپس عناصر عصر مدرن را تحمیل کردند و منتقدان تالکین‌شناس را اخراج کردند. با این همه تغییرات، شاید شما را مجبور کنند که آن را دوست داشته باشید؛ در غیر این صورت ممکن است به‌عنوان صاحبِ «دیدگاه نادرست» گزارش و بازخواست شوید. با این حال هیچ‌کدام از این‌ها سریال را خوب نمی‌کند؛ اما همهٔ این‌ها یعنی شما باید همسو شوید و آن را دوست داشته باشید. گالادریل در این مینی‌سریال به‌مثابه هیولایی نشان داده شده است. در آثار تالکین، گالادریل الفی برجسته، بااستعداد و اندیشمند است، اما در اینجا او تبدیل به موجودی شرور شده که بیننده را قانع کنند یک هیولا می‌تواند تغییر کند—ادعایی که تنها ساده‌دل‌ها می‌پذیرند. انگیزه‌ای برای رفتارهای گالادریل وجود ندارد و اساساً بسیاری از شخصیت‌ها هدف‌مندی ندارند. تنها راهی که شرارت گالادریل قابل‌درک می‌شد، این بود که او توسط موجود شری مانند سائورون اسیر یا جایگزین شده باشد؛ اما چنین چیزی اتفاق نیفتاد. اگر به او انگیزه‌ای قابل‌باور می‌دادند، شاید سریال قابل‌نجات می‌شد؛ در عوض حوادث بسیار ساختگی و تصنعی‌اند. به همین دلیل این اثر را «وحشتناک نوشته‌شده» می‌دانم. و همان‌طور که همیشه می‌گویم، از آن‌جا که باعث شد بسیاری از طرفداران تالکین دوباره سراغ کتاب‌های افسانه‌ای «ارباب حلقه‌ها» بروند، آمدن «حلقه‌های قدرت» را تنها می‌توان امری مثبت دانست. دوست داشتم نقص‌ها و ضعف‌های شخصیت‌هایی مانند گالادریل و حتی خود سائورون را ببینم که در آغاز راه‌اند و طبیعی است نقاط ضعف زیادی داشته باشند. فکر می‌کنم طرفدارانی که دید منفی دارند اشتباه می‌کنند، چون گالادریل را قادر مطلق می‌پندارند در حالی که اصلاً چنین نیست. چیزی که از هر دوی آن‌ها دیده‌ایم این است که شکست‌های زیادی خورده‌اند و از آن شکست‌ها رشد و شکل گرفته‌اند تا به شخصیت‌هایی تقریباً خدایی تبدیل شوند که ما نسبت بهشان احترام و تحسین داریم. بسیاری از نقدهای منفی ذهنی و کوتاه‌بینانه‌اند، اما ما می‌دانیم چه خواهد شد: سائورون پیروز خواهد شد و هدفش را با چیره‌روی بر همه محقق خواهد کرد؛ نحوهٔ وقوع این امر ممکن است قابل‌انتقاد باشد، اما چارچوب کلی که تالکین نوشته، به‌نحو قابل قبولی در سریال بازتاب یافته است. فان‌فیکشن ضعیف — می‌توانست یک سریال فانتزی متوسط باشد، اما به‌عنوان نمایندهٔ سرزمین میانه شکست خورده. سریال خسته‌کننده است و مخاطب را جذب نمی‌کند؛ بعد از سه قسمتِ اول هنوز به‌هیچ‌وجه کنجکاو نیستم که چه خبر است. گالادریل که شاید شخصیت محوری باشد، بد انتخاب و بد نوشته شده؛ او که باید یکی از زنان زیبا و بانقش و باوقار تاریخ سرزمین میانه باشد، در اینجا بی‌رمق و کم‌جاذبه نشان داده شده و به‌صورت مغرور و آزاردهنده نوشته شده است. انتخاب بازیگران در کل با چشم‌انداز تالکین از سرزمین میانه همخوانی ندارد. نویسندگان و تهیه‌کنندگان انگار مفهوم یک دنیای فانتزی مستقل با تاریخ و تکامل خاص خودش را درک نکرده‌اند و دائماً شرایط و ایدئولوژی دنیای معاصر را وارد کرده‌اند؛ درنتیجه سریال کمتر شبیه «سرزمین میانه» و بیشتر شبیه جهان امروز شده—چیزی که طرفداران تالکین نمی‌خواهند. الف‌ها بیشتر شبیه رومی‌ها هستند تا الف‌های تالکین: کوتاه‌کردن موهایشان تصمیمی اشتباه است و آن‌ها را شبیه انسان‌هایی با گوش نوک‌دار کرده است؛ همچنین در سریال الف‌هایی با ظاهر پیرتر دیده می‌شوند در حالی که الف‌ها معمولاً چنین نمای پیری ندارند. دیالوگ‌ها و مونولوگ‌ها اغلب مبتذل و بی‌محتوا هستند؛ نویسندگان تلاش می‌کنند شاعرانه باشند اما فاقد مهارت و substance اند. از نظر بصری، گاهی تنها یک کپی بی‌الهام و ارزان از زیبایی‌شناسی فیلم‌های پیتر جکسون است. پول در صحنه‌ها مشخص است، اما الهام و چشم‌انداز هنری اصیل نه. مشکل دیگر این است که سریال بر اساس آثار مکتوب تالکین ساخته نشده و تنها از پی‌نوشت‌ها و چند شخصیت استفاده کرده و نویسندگان داستان‌هایی ساخته‌اند که شبیه فان‌فیکشن بد است. جمع‌بندی: اگر به‌عنوان یک سریال فانتزی مستقل به آن نگاه کنید، شاید تا حدی متوسط به‌نظر برسد و برای گروهی که با این دیدگاه موافق‌اند قابل تحمل باشد؛ اما به‌عنوان نمایندهٔ «سرزمین میانه» یک شکست بزرگ است. اکثریت طرفداران تالکین این تحریف منبع را نمی‌پذیرند و دلایلشان منطقی است.