فیلم The Hunger Games: Mockingjay

خوب بود؛ کاش صحنه‌های اکشن بیشتری داشت. دیدنش ارزش دارد؛ از دستش ندهید! باز هم همان فرمول تکراری، این‌بار به‌طرز غیرقابل‌قبولی کش‌دار شده است. امیدوارم قسمت پایانی این مجموعه بتواند پایان مناسبی رقم بزند. مشکل قسمت اول این است که معلوم است خیلی چیزها برای اوج‌گیری در فیلم بعدی نگه داشته شده و بنابراین اتفاق زیادی نمی‌افتد. «کتنیس» (جنیفر لارنس) همراه «فینیک» (سم کلافلین) سوار کشتی می‌شود...

خوب بود؛ کاش صحنه‌های اکشن بیشتری داشت. دیدنش ارزش دارد؛ از دستش ندهید! باز هم همان فرمول تکراری، این‌بار به‌طرز غیرقابل‌قبولی کش‌دار شده است. امیدوارم قسمت پایانی این مجموعه بتواند پایان مناسبی رقم بزند. مشکل قسمت اول این است که معلوم است خیلی چیزها برای اوج‌گیری در فیلم بعدی نگه داشته شده و بنابراین اتفاق زیادی نمی‌افتد. «کتنیس» (جنیفر لارنس) همراه «فینیک» (سم کلافلین) سوار کشتی می‌شود و درمی‌یابد که پلاتارک (فیلیپ سیمور هافمن) در واقع طرف آن‌هاست و او را به منطقهٔ سیزدهم ــ که تصور می‌رفت نابود شده باشد ــ می‌برند. آنجا با «رئیس‌جمهور کوئین» (جولیان مور) آشنا می‌شود، زنی که رهبری جامعه‌ای تا حدی نظامی‌وار را بر عهده دارد و درصدد سرنگونی پایتخت است. متأسفانه همه نتوانستند از زیر گنبد فروپاشیده فرار کنند و «پیتا» به‌طرزی بی‌شرمانه توسط مقامات مورد استفاده قرار می‌گیرد تا چهرهٔ کتنیس را به‌عنوان نماد انقلاب و شر نمایش دهند؛ بنابراین داستان حول نجات او و بسیج نیروها برای حمله‌ای است که قرار است حکومت توتالیتر را یک‌بار برای همیشه حذف کند. به جز یکی دو صحنهٔ نبرد، تقریباً اتفاق قابل‌توجهی رخ نمی‌دهد. دیالوگ‌ها زیاد و موعظه‌های اخلاقی فراوان است و اگر صادق باشم، کوئین به‌هیچ‌وجه قابل‌اعتمادتر از کسی که می‌خواهد جای او را بگیرد به‌نظر نمی‌رسد. فیلمنامه برای دو ساعت کشش ندارد و بازی‌ها هم عموماً مخاطب را جذب نمی‌کند. لیام همزورث («گیل») نقش پررنگ‌تری دارد، اما سردرگمی در رابطهٔ عاشقانه ــ آیا هست یا نیست ــ خسته‌کننده است؛ این فضای ادعا شدهٔ پرتنش و احساسی در عمل هیچ شوری منتقل نمی‌کند و ریتم کلی فیلم کند و کشدار است. از نظر بصری فیلم جذاب است، اما به‌‌نظرم نویسندگی و ساخت برای قسمت دوم مشکلاتی دارد و انتظاراتم برای قسمت بعدی پایین است.