انیمیشن Spider-Man: Across the Spider-Verse 2023

زندگی نوجوانی همیشه آسان نیست، و وقتی قدرت‌های فرابشری یک عنکبوت را داشته باشی و دو زندگی جداگانه—یکی به‌عنوان دانش‌آموز و دیگری به‌عنوان مبارز با جرم—داشته باشی، سخت‌تر هم می‌شود. مایلز مورالس (با صدای شیمیک مور) برای مخفی نگه‌داشتن راز خود از خانواده‌اش روزبه‌روز بیشتر تلاش می‌کند؛ خانواده‌ای که نگران رفتار نامنظم و غیرعادی او هستند و آن را بیش از خُماری معمول نوجوانی می‌پندارند. در جهانی...

زندگی نوجوانی همیشه آسان نیست، و وقتی قدرت‌های فرابشری یک عنکبوت را داشته باشی و دو زندگی جداگانه—یکی به‌عنوان دانش‌آموز و دیگری به‌عنوان مبارز با جرم—داشته باشی، سخت‌تر هم می‌شود. مایلز مورالس (با صدای شیمیک مور) برای مخفی نگه‌داشتن راز خود از خانواده‌اش روزبه‌روز بیشتر تلاش می‌کند؛ خانواده‌ای که نگران رفتار نامنظم و غیرعادی او هستند و آن را بیش از خُماری معمول نوجوانی می‌پندارند. در جهانی دیگر، گوئن استیسی (با صدای هایلی استاینفلد) با پدر افسر پلیسش دست‌به‌گریبان است؛ پدر که باور دارد هویت مخفی دخترش قاتل است، او را به‌شدت تحت تعقیب قرار می‌دهد و این بحران فاصله‌ای میان آن‌ها ایجاد می‌کند. گوئن هم به دنبال راهی برای پیش‌روی است. در «مرد عنکبوتی: عبور از درون جهان عنکبوت»، تماشاگر می‌فهمد آنچه هر کس واقعیت می‌پندارد اغلب فقط گوشه‌ای از تصویری بسیار بزرگ‌تر است. وقتی مایلز با دشمنی عجیب به‌نام اسپات (جیسون شوارتزمان) روبه‌رو می‌شود—کسی که کمپینی علیه مرد عنکبوتی به راه می‌اندازد—به‌زودی درمی‌یابد تهدید بسیار فراتر از چیزی است که تصور می‌کرد. او مخفیانه گوئن را دنبال می‌کند و وارد جهانی دیگر می‌شود؛ عملی که توجه یک گروه بزرگ‌تر عنکبوتی چندبعدی را جلب می‌کند. با انگیزه‌ای که از احساساتش نسبت به گوئن و میل به انجام کار خوب دارد، مایلز تلاش می‌کند خسارتی را که اسپات در جهان‌های مختلف ایجاد می‌کند جبران کند و می‌آموزد هر دنیا نسخهٔ خودش از مرد یا زن عنکبوتی را برای محافظت دارد. در این نقطه فیلم شتاب می‌گیرد: مایلز دربارهٔ گذشته‌اش و چگونگی تبدیل شدنش به مرد عنکبوتی چیزهای بیشتری می‌آموزد، و همچنین دربارهٔ هزینه‌ای که قدرت‌هایش بر زندگی خودش و اطرافیانش تحمیل می‌کنند. لحظات ویژه و حضورهای مهمان فراوان‌اند؛ از شخصیت‌های کمتر شناخته‌شده تا چهره‌های محبوب، و واکنش تماشاگران در نمایش مطبوعاتی نشان می‌داد آن‌ها عمیقاً درگیر و شیفتهٔ فیلم بودند. فیلم در سویی تاریک‌تر پیش می‌رود و با یک پایان باز (کلیف‌هنگر) به پایان می‌رسد که به‌شکلی مناسب برای فیلم بعدی زمینه‌سازی می‌کند، اما ممکن است برای بینندگان جوان کمی سنگین باشد. با این حال من این فیلم را بیشتر از نسخهٔ قبلی پسندیدم. سبک انیمیشن گاهی آزاردهنده بود؛ حرکات ناپیوستهٔ شخصیت‌ها در طول یک فیلم بلند گاهی زیاد جلوه می‌کرد. این بار ترکیب‌های مختلفی از سبک‌های انیمیشن در سراسر فیلم—و گاهی حتی در یک قاب واحد—به‌کار رفته که ممکن است برای بعضی مخاطبان دشوار باشد، چون فیلم با موجی از نورهای چشمک‌زن، صداها و انیمیشن‌ها به بیننده حمله می‌کند و به‌طرزی هوشمندانه خواندن کمیک را تقلید می‌کند، حتی با کادرهای کوچک برای معرفی شخصیت‌ها گاه‌به‌گاه. مدت زمان فیلم تقریباً دو و نیم ساعت است و گاهی طولانی به‌نظر می‌رسد، اما به‌خاطر صدای عالی بازیگرها، بازیگران قوی و داستان درگیرکننده، مشتاقانه منتظر فیلم بعدی ماندم. من پیش از این یک نسخهٔ خام از صحنه‌ای را در سینماکان ۲۰۲۲ دیده بودم و دیدن صحنهٔ نهایی نزدیک به آغاز فیلم بسیار شگفت‌انگیز بود؛ لحظه‌ای نادر که فیلم از انتظارات فراتر می‌رود و داستان و اکشن را با شخصیت‌هایی محکم و دوست‌داشتنی ارائه می‌دهد. امتیاز: 4.5 از 5 ستاره امشب شبی اندوهناک بود. پس از هشتاد‌و‌چند سال، این آخرین فیلمی بود که در سینمای محلی‌ام قبل از تعطیلی سالن نمایش داده شد. این موضوع دوچندان غم‌انگیز است چون فیلم واقعاً هم فیلم خیلی خوبی نیست. ایدهٔ ترکیب سبک‌های انیمیشن شگفت‌انگیز و بسیار دقیق اجرا شده—همان‌طور که انتظار می‌رفت—اما داستان ریتم مشخصی ندارد و پراکندگی شخصیت‌های عنکبوتی به‌نظر می‌رسد بیشتر برای افزایش تنوع فرهنگی (و سودآوری) طراحی شده تا پرورش شخصیت‌ها به‌صورت معنی‌دار. شخصیت‌هایی که معرفی شده‌اند بیشتر درگیر عشق‌های خانوادگی پاسخ‌داده‌نشده یا سردرگمی‌های نوجوانانه‌اند؛ احساسی شبیه به سریال‌های خانگی. دیالوگ‌ها جاهایی خوب‌اند—اگر بتوانید همه‌اش را بشنوید—و طنزهایی هم هست، اما میکس صوتی طوری است که دنبال کردن همهٔ حرف‌ها پس از ساعت اولی که واقعاً به دیدن قسمت اول (که به نظر من بسیار بهتر است) بستگی دارد، خسته‌کننده می‌شود. این تم «چندجهانی» می‌تواند تا بی‌نهایت تکرار شود، اما اگر فیلمنامه در همین سطح نه‌چندان برجسته باقی بماند، مطمئن نیستم برای ماجراجویی‌های تکراری مایلز و خانواده و همراهان عنکبوتی‌اش سراغ قسمت بعدی بروم. این فیلم تجسمی از انیمیشن فوق‌العاده دقیق، منحصربه‌فرد و حماسی در محدودهٔ خودش است. جدا از این‌که از فیلم لذت ببرید یا نه، هر سینماخواهی باید به استعداد شگفت‌انگیز هنرمندان و پویانماها در پس این اثر هنری خالص احترام بگذارد. ویژگی‌ها و مشکلات تقریباً همان چیزهایی‌اند که در نسخهٔ اول هم بودند. سبک‌های گوناگون انیمیشن خیره‌کننده‌اند، اما گاهی باعث ایجاد لحظات گیج‌کننده می‌شوند. گوئن استیسی، هم شخصیت و هم اجرای صوتی هایلی استاینفلد، از بقیه برجسته است—اما همهٔ بازیگران روی صفحه با جذابیت درگیرکننده‌ای ظاهر شده‌اند. گروه صداپیشگان در کل عالی‌اند. این داستان ناتمام است—به‌خاطر داشته باشید این قسمت اول از دو قسمتی است—و مدت ۱۴۰ دقیقه فیلم سنگین نیست، ولی نیاز به استفادهٔ مکرر از صحنه‌های توضیحی بیشتر از فیلم قبلی است، هرچند پیچیدگی روایت این نیاز را تا حدی توجیه می‌کند. فیلمی که دیدنش در سینما ضروری است! از انیمیشن حمایت کنید. نمره: A- شاید «بفراتر از جهان عنکبوت» بعداً داستان «عبور از جهان عنکبوت» را لذتبخش‌تر کند، اما فعلاً جلوه‌های بصری پرزرق‌وبرق فرنچایز کامل در کنترل خودشان هستند. به‌عنوان یک اثر مستقل، «عبور از جهان عنکبوت» با نیم‌دوجین سبک انیمیشن و وفور مردان و زنان عنکبوتی پیشرویی چشمگیر است. اسپات ویلن فوق‌العاده خنک و جذابی است، اسپایدر-من 2099 در مرز تبدیل شدن به ضدقهرمانی کامل یا حتی یک شرور تمام‌عیار قرار دارد، و اسپایدر-پانک سراسر شور و جذبه است. اما فیلم با مدت زمان ۱۶۲ دقیقه و دنباله‌ای که کمتر از یک سال دیگر می‌آید، در نهایت داستان را بیشتر از توانش کش می‌دهد. من فکر می‌کنم شخصیت اسپایدر-پانک باید شدیداً شبیه جانی راتن یا سید وی‌شس یا یکی از اعضای سکس پیستولز طراحی می‌شد. او در نمایش تصویری‌اش تا حدی این نوای پانک را فریاد می‌زد و از رسانه‌های چندگانه اطرافش استفاده می‌کرد؛ فرصت خوبی برای یک ارجاع فرهنگی یا حداقل یک شوخی درونی برای جامعهٔ پانک از دست رفت. او بخش زیادی از زمانش را به تمسخر ما اختصاص می‌داد و دست‌کم وقتی صورتش را نشان می‌داد می‌توانست برایمان خنده‌دار باشد. به‌هرحال، فیلم بد نیست. مایلز در این انیمیشن از نسخهٔ کم‌واژهٔ کتاب‌های کمیک که به او لقب «مایلد مورالس» داده‌اند، کسل‌کننده‌تر نیست. او در اینجا عمق شخصیتی بیشتری دارد و مجبور می‌شود با انتخاب‌ها و نقاط عطف جدی روبه‌رو شود (اینجا درس‌هایی برای شرکت‌های کمیکی نیز هست). با این‌حال مایلز کمی در سایهٔ گوئن قرار می‌گیرد؛ گوئن تا نیمهٔ فیلم ستارهٔ نمایش به‌نظر می‌رسد و بعد ناگهان نقش‌ها جابه‌جا می‌شوند که کمی آزاردهنده است. نوعی حس گروهی بودن وجود دارد، اما در عمل تعویض ناگهانی رهبری از یکی به دیگری کمی غیرنرم اتفاق می‌افتد. به‌عنوان شکایت، این مسئله خیلی بزرگ نیست. همچنین به اسپایدر-من 2099 نمایی منفی داده شد، در حالی که او یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌های خط 2099 و دارای جذاب‌ترین طراحی لباس است؛ برای نسل ما که منتظر حضورش بودیم، کمی ناامیدکننده بود. تصویر پیتر هم که هنوز ناراحتم می‌کند، اما به‌تدریج دارد ترمیم می‌شود. در کل، فیلم بدی نیست. بهتر از تقریباً همه فیلم‌های ابرقهرمانی فعلی است و واقعاً احتمالاً تنها فرنچایز شنل‌دار است که مردم هنوز به آن علاقه‌مندند—چون کاملاً سیاسی نیست. امتیاز: 9.5 چیز زیادی برای گفتن دربارهٔ «مرد عنکبوتی: عبور از جهان عنکبوت» ندارم؛ دنباله‌ای بر فیلم برندهٔ اسکار ۲۰۱۸ «مرد عنکبوتی: به درون جهان عنکبوت»، و به‌راحتی یکی از بهترین فیلم‌های سال است. این اثری در انیمیشن است که هم از نظر هنری بسیار ماهرانه و هم فوق‌العاده سرگرم‌کننده است. یکی از کامل‌ترین نمونه‌های سینمای انیمیشن در سال‌های اخیر است و خوشبختانه مخاطبان بالغ‌تر—بچه‌های بزرگ‌تر، نوجوانان و بزرگسالان—را هدف قرار داده است. مایلز مورالس (با صدای شیمیک مور) بازگشته و خوشحال است که وظایفش به‌عنوان قهرمان محلهٔ بروکلین را انجام می‌دهد. او به‌طور ناگهانی در کنار گوئن استیسی (با صدای هایلی استاینفلد) و تیم جدیدی از قهرمانان برتر عنکبوتی از چندجهان (با صداهایی چون جیک جانسون، کاران سونی، ایسا ری و دیگران) قرار می‌گیرد تا با یک شرور قدرتمند مبارزه کنند. داستان پیچیده است، اما روایت عالی است. جهان‌های موازی به‌عنوان یک شو نیستند و برای هر شخصیت خطرات واقعی وجود دارد. پیام‌های قوی دربارهٔ همکاری تیمی، دوستی، قدرت و مسئولیت وجود دارد، و خوشایند است که نمایندگی زنان در فیلم افزایش یافته است؛ فیلمی که به تنوع و شمول می‌بالد. شروع داستان کمی کند است، اما با حضور مایلز سرعت می‌گیرد. رابطهٔ او با گوئن در اینجا به‌خوبی توسعه یافته و آن‌ها زوجی عالی روی صفحه‌اند. انیمیشن رایانه‌ای فیلم درخشان و استادانه است. تصاویر زنده، ماهرانه و واقعاً خیره‌کننده‌اند؛ نوعی هنر بصری که چشم‌ها را به طلب تماشا دوباره و دوباره وامی‌دارد. از توجه به جزئیات تا انتخاب رنگ‌ها، اشتباهی در کار نیست. با این حال داستان چند لغزش دارد که بیشتر ناشی از مدت زمان طولانی (۲ ساعت و ۲۰ دقیقه)، ارجاعات پرشمار ویژه برای هواداران کمیک و پایان آزاردهندهٔ کلیف‌هنگر است که تقریباً همهٔ چیزهای قبلی را تحت‌الشعاع خود قرار می‌دهد. خوشبختانه باقی فیلم آن‌قدر سرگرم‌کننده است که این عیب را تا حدی جبران می‌کند. «مرد عنکبوتی: عبور از جهان عنکبوت» ثابت می‌کند انیمیشن فقط برای کودکان نیست و قطعاً رسانه‌ای سرسری نیست که قابل رد باشد. فیلمی مملو از اکشن، بصری خیره‌کننده، پرشتاب و فوق‌العاده سرگرم‌کننده است. حتماً ببینید. فیلمی بی‌پایان از اکشن شدید و تندوتیز. مثل این است که «The Raid» با «Into the Spider-Verse» برخورد کرده باشد. برای من، «مرد عنکبوتی: عبور از جهان عنکبوت» از نسخهٔ اول فراتر می‌رود، هرچند دلیل این حرف بیش از آنچه به‌ظاهر می‌آید است. من نسخهٔ اول را چهار سال پیش دیدم و از آن لذت بردم اما کمی بی‌تفاوت ماندم. فکر می‌کنم دلیل اصلی این بود که من پیوند یا آشنایی زیادی با کمیک‌ها و دنیای این شخصیت‌ها ندارم؛ بنابراین بار اطلاعات و شخصیت‌ها در دفعهٔ قبل بیش از حد بود و چیز زیادی در ذهنم نماند. پس طبیعی است که آن‌قدر جذبش نشده باشم. این بار اما واقعا سرگرم شدم. ارتباط بیشتری با شخصیت‌هایی که از فیلم ۲۰۱۸ آمده بودند داشتم و افزودنی‌های جدید هم برایم کار کرد. داستان نسبت به قبل معمولی‌تر است، که برای من نکتهٔ مثبتی است با توجه به آنچه گفتم. از کاستی‌های قبلی، شخصیت‌های کینگ‌پین، گرین گابلن و پروولر بودند—طراحی و صداهایشان برایم جذاب نبود. در این نسخه اما شخصیت‌های فرعی را بیشتر پسندیدم. اسپات، هوبی و میگل شخصیت‌هایی هستند که با خوشایندی به یادشان خواهم ماند. در مورد شیمیک مور و هایلی استاینفلد هم از اجراهایشان لذت بردم. موسیقی و البته انیمیشن هم از دیگر جنبه‌هایی بود که لذت بردم. حتی از پایان فیلم هم تا حدی هیجان‌زده شدم، که علامت خوبی برای «مرد عنکبوتی: بفراتر از جهان عنکبوت» است.