فیلم Superman 2025

سوپرمن (۲۰۲۵) هدف بزرگی دارد اما در نهایت ناامیدکننده است. هرچند صحنه‌های بصری چشم‌نواز اندکی دارد، داستان نامنسجم است و ریتم فیلم کش‌دار به‌نظر می‌رسد. شخصیت‌ها عمق کافی ندارند و لحظات عاطفی آنچنان که باید تاثیرگذار نیستند. ورود ناامیدی که نتوانسته جادوی مورد انتظار طرفداران را خلق کند؛ بیشتر فراموش‌شدنی تا درخشان. امتیاز: ۴/۱۰ تماشای این نسخه از سوپرمن واقعاً سرگرم‌کننده بود. دیوید کورنسوت و ریچل...

سوپرمن (۲۰۲۵) هدف بزرگی دارد اما در نهایت ناامیدکننده است. هرچند صحنه‌های بصری چشم‌نواز اندکی دارد، داستان نامنسجم است و ریتم فیلم کش‌دار به‌نظر می‌رسد. شخصیت‌ها عمق کافی ندارند و لحظات عاطفی آنچنان که باید تاثیرگذار نیستند. ورود ناامیدی که نتوانسته جادوی مورد انتظار طرفداران را خلق کند؛ بیشتر فراموش‌شدنی تا درخشان. امتیاز: ۴/۱۰ تماشای این نسخه از سوپرمن واقعاً سرگرم‌کننده بود. دیوید کورنسوت و ریچل بروسناهان در کنار هم فوق‌العاده بودند و نیکلاس هولت هم نقش لکس لوتر را خیلی خوب بازی کرد. کامل نیست اما شروع محکمی برای دنیای سینمایی دی‌سی است. تجربه‌ای دلپذیر با لحظات محبوب تماشاگران. همچنین اولین بارم بود که روی صندلی‌های D-Box فیلم دیدم — تجربه خوب بود ولی ضرورتی برای تکرار ندارد. امتیاز: ۴٫۰/۵ من از دیدنش لذت بردم. فیلمنامه تا حدودی پراکنده به‌نظر می‌رسید اما اکثر شوخی‌ها درست بودند، اکشن جذاب بود و دادن حال‌وهوای کلاسیک کمیک به سوپرمن به‌جای فضای آخرالزمانیِ سای‌در، تغییر خوبی بود. همه بازیگران عملکرد خوبی دارند؛ به‌نظر من لوئیس و جیمی برجسته‌ترند. نیکلاس هولت انتخاب ایده‌آلی برای لکس نبود؛ انرژی او بیشتر جنبه‌ای دیوانه‌وار دارد و من شخصاً نسخه‌های سرد و زیرکِ هک‌من یا کرایر را ترجیح می‌دهم. و بالاخره کریپتو حضور دارد — بالاخره سگ داریم! خلاصه: خوب است اما عالی نیست؛ با این حال فکر می‌کنم از تماشایش لذت خواهید برد. و حتماً در ۳D ببینید. نقد بدون اسپویل: سوپرمن کامل نیست. با مشکلات ریتم، تعداد زیاد شخصیت‌ها و راه‌حل‌های روایی نه‌چندان خوشایند مواجه است. اما به‌عنوان معرفی رسمی به دنیای جدید دی‌سی، در جایی که اهمیت دارد موفق است: ستون‌های اصلی داستان را می‌سازد، قهرمان قابل‌قبولی ارائه می‌دهد و سازنده‌ای با دید روشن نشان می‌دهد. دیوید کورنسوت همان سوپرمنی است که این نسل نیاز دارد: نمادی از مهربانی، امید و عمل مبتنی بر باور. ریچل بروسناهان و نیکلاس هولت هم مثلث مرکزی باکیفیتی را تشکیل می‌دهند و با وجود نقص‌ها، خروجی سالن سینما سخت است بدون احساس رضایت. جیمز گان اعلام روشنی کرده: آینده دی‌سی در دستان خوب است. اگر این مسیر ادامه پیدا کند، شاید بالاخره دی‌سی بتواند به اندازه قهرمان بزرگش اوج بگیرد. نمره: B+ در سال‌های اخیر بحث زیادی شده که آیا صنعت سینما بیش از حد فیلم‌های ابرقهرمانی تولید می‌کند یا نه؛ و در مورد اسطوره سوپرمن این پرسش خاصاً مطرح بوده است. بعد از دیدن این نسخه جدید، به این نتیجه می‌رسم که شاید بد نباشد مدتی از تولید آثار مرتبط با سوپرمن دست بردارند. به‌نظر من آنچه امسال بزرگ‌ترین ناامیدیِ فصل بلاک‌باسترها نامیده شده، متاسفانه تا حدی درست است. فیلمِ جیمز گان آشفتگی‌ای است که خیلی زود از توجه بیننده می‌کاهد و در طول زمانِ طولانی‌اش (حدود ۲ ساعت و ۹ دقیقه) هرگز آن را بازپس نمی‌گیرد. مشکل اصلی، روایت بیش‌ازحد پُرچین‌ و در مقاطعی پیچیده و دشوار برای دنبال‌کردن است؛ فیلمنامه پر از ناسازگاری‌ها، مفروضات گسترده و کمبود پیش‌زمینه است؛ تدوین نیازمند حذف‌های ضروری است؛ اتکا بیش از حد به طنزِ کمکی که به تدریج خسته‌کننده می‌شود (به‌ویژه سگ پرشور و آزاردهنده سوپرمن، کریپتو)؛ و در کل تولیدی که چشم‌اندازش خسته‌کننده و چندان اصیل نیست (خصوصاً در سکانس‌های اکشن معمولی که پیش‌تر بهترشان را در فیلم‌های دیگر، به‌ویژه از جهان مارول دیده‌ایم). تلاش‌های فیلم برای به‌روزرسانی اسطوره سوپرمن امروزی هم حداقل ناپیوسته‌اند؛ بعضی عناصر معاصرند و برخی دیگر از مد افتاده‌اند (مثلاً نحوه نمایش روزنامه دیلی پلنت شبیه گذشته است در حالی که روزنامه‌نگاری امروز کاملاً متفاوت است). به‌نفع فیلم اینکه تلاشش کرده قهرمان را به نمادی از «بیداری اجتماعی» تبدیل کند — ایده‌ای که می‌تواند چرخش جالبی روی سوپرمن ایجاد کند و با جسارتِ سنتی او در دفاع از «حقیقت و عدالت» همخوانی دارد — اما گاهی این تلاش بیش از حد می‌شود. خصوصاً وقتی امرِ «بیگانگان» (مثل کال-ال) به شکلی سمبلیک شیطانی نشان داده می‌شود که یادآورِ توصیف‌های منفی از مهاجران است. با این حال، این تلاش برای اجتماعی‌سازی قهرمان گاهی به‌خاطر توسعه ناهماهنگ شخصیت‌ها تضعیف می‌شود؛ مشکلی که سایر بازیگران فیلم را هم آزار می‌دهد. و این تأسف‌آور است در مقابل بازی‌های قابل‌قبولی که ارائه شده، از جمله اجرای قابل‌قبولِ شبیه به کریستوفر ریوه توسط بازیگر اصلی (دیوید کورنسوت) و بازی‌های پشتیبان خوب لوئیس لین (ریچل بروسناهان) و لکس لوتر (نیکلاس هولت). در اصل اما «سوپرمن» متأسفانه حسِ تولید شده توسط کمیته را دارد؛ محصولی که نیاز داشته چند دور دیگر ویرایش و بازنویسی شود قبل از انتشار نهایی. اگر قرار بود این فیلم سرآغاز یک فرنچایز جدید باشد، در بسیاری جهات ناکام است و این برای آینده هنری این سری نوید خوبی نیست. سوپرمن شایسته چیزی بهتر از این است، اما در این اثر آن چیز تا حد زیادی غایب است و احتمالاً با گذشت زمان فراموش خواهد شد، به‌خصوص وقتی کنار پیشینیان قوی‌ترش سنجیده شود. ابتدا باید بگویم این فیلم به هیچ وجه بد نیست. واقعاً چیزهای زیادی برای لذت بردن در آن هست و بی‌تردید بهترین فیلم زنده‌اکشن سوپرمن از زمان دوران کریستوفر ریوه است. کورنسوت در نقش سوپرمن/کلارک فوق‌العاده است و شخصیت‌پردازی سوپرمن تقریباً بی‌نقص بود اگر آن یک چرخش داستانی (که بعداً اشاره می‌کنم) نبود. خوشم آمد که تأکید شد اعمال‌ آدم‌هاست که هویت‌شان را تعریف می‌کند. هولت هم بسیار چشمگیر است؛ نفرت و خشم او قابل‌لمس است و آن لبخندهای شرورانه‌اش هر بار که بر قهرمان ما پیروز می‌شود، دردناک است. ریچل بروسناهان هم به‌عنوان لوئیس لین کامل است و تعاملاتش با کلارک و دیگر اعضای گروه قهرمانان کاملاً شبیه لوئیس کمیک‌هاست. در کنار همه این‌ها، اکشن، موسیقی و جلوه‌های بصری هم حال‌وهوای کمیک‌بوکی دارند و دیدنی‌اند. (آقای تریتیک و متامورفو هر دو خیلی خوب و سرگرم‌کننده‌اند). اما یک چرخش داستانی بزرگ هست که اغلب مخاطبان عادی برایشان اهمیتی ندارد، اما برای من که طرفدار کمیک‌ها هستم، این چرخش فیلم را از نمره ۸–۹ به ۶–۷ می‌آورد. این چرخش این است که خانواده ال (جور-ال و لارا) شرور معرفی می‌شوند و سوپرمن در نهایت خود را بیشتر انسانی می‌پندارد تا بیگانه — انتخابی که برای یک طرفدار بزرگ سوپرمن بسیار بد بود. اسپویل‌ها از اینجا: انتخاب اینکه خانواده ال شرور باشند و اینکه کلارک در پایان میراث کریپتونی خود را رد کند (به‌جای آن فقط از بازنمایی والدین زمینی‌اش استفاده شود) واقعاً ناامیدکننده است. اولاً، این تصمیم تمِ مهاجرتی-نمادین داستان را خراب می‌کند. اگر کمیک‌ها را خوانده باشید می‌دانید کلارک آدمی عمیقاً تنهاست؛ بزرگ شدن با دانستن اینکه بیگانه‌ای و مجبور به مخفی کردن قدرت‌ها و ذاتِ واقعی‌ات هستی، بسیار با تجربه مهاجر یا غریب‌افتادگی معانی مشترکی دارد. او از طرد شدن می‌ترسد و همین است که دائماً برای بازگشت به کرایپتون اشتیاق دارد؛ جایی که می‌تواند خودِ واقعی‌اش باشد. پس معرفی سیاره تولدش به‌عنوان شرور، به تقلیل استعاره مهاجر کمک نمی‌کند؛ مثل این است که اگر شما مهاجری باشید و ناگهان در اخبار اعلام کنند کشور مبدأتان بد و شرور است—این مستقیماً شبیه به بیگانه‌هراسی است. همچنین فرض اینکه چون کلارک والدینش را نداشت، پس برایش مهم نیست، ساده‌انگارانه است. دانستن اینکه پدرش انسانی بود که تلاش کرد اما نتوانست جهانی را نجات دهد، قطعاً بر کسی که هر روز تلاش می‌کند دنیا را نجات دهد تأثیر می‌گذارد. کمیکی که تنهایی و ترس او از طردشدن را نشان می‌دهد، Action Comics #794 است که در آن کلارک در نوجوانی فیلمی می‌بیند که در آن بیگانگان همواره به‌عنوان شرور نمایش داده می‌شوند و اطرافیانش برای بازگشت آن‌ها تشویق می‌کنند — تصور درد و تنهایی‌ای که احساس می‌کنی وقتی همه حتی دوستانت می‌خواهند تو بروی. این دقیقاً دلیلِ مهم بودن اقتباس درستِ منشاء اوست؛ جایی که شخصیت، اخلاق و تضاد هویتی او برجسته می‌شود. همچنین ریشه رقابت او با لکس لوتر را پیچیده‌تر می‌کند و رابطه‌اش با دیگر موجودات ابرقدرت مثل لیگ یا لجیون را معنی‌دار می‌سازد. همین‌طور اهمیتِ دوره سوپربوی است: قهرمانی او در نوجوانی او را به دیگر قهرمانان، به‌ویژه لجیون ابرقهرمانان، وصل می‌کند؛ آنجاست که او جامعه‌ای پیدا می‌کند که مجبور نیست چیزی را پنهان کند و می‌تواند از احساس تنهایی نجات یابد. یکی دیگر از اصول مهم رابطه‌اش با لکس است: در داستان‌هایی مانند Smallville، Birthright و Secret Origin، اغلب دوستی کودکی کوتاه‌مدتی بین کلارک و لکس نشان داده می‌شود؛ هر دو در کودکی تنها و طردشده‌اند و کلارک تنها کسی است که لکس را تحمل و محافظت می‌کرد. اما هوس و آزِ علمی لکس به آزمایش شکست‌خورده‌ای منجر می‌شود که جان بسیاری را به خطر می‌اندازد و او را بیشتر طرد می‌کند؛ این طرد او را خشمگین و آکنده از حس انتقام می‌کند. و کلارک از خود پشیمان است چون فکر می‌کند اگر حقیقت را زودتر به لکس گفته بود شاید سرنوشتش فرق می‌کرد. با این پیش‌زمینه، حس رقابت پیچیده‌تر و انسانی‌تر می‌شود: سوپرمن نمی‌خواهد فقط جلوی لکس را بگیرد چون او شرور است، بلکه می‌خواهد دوستش را نجات دهد. نکات ریزتری هم هست که دوست ندارم—مثل اینکه جیمی به‌اندازه کافی جذاب و عجیب نیست (بیش از حد عادی است) و بیشتر کارکنان دیلی پلنت شبیه کاریکاتور شخصیت‌های کمیک به‌نظر می‌رسند—اما این‌ها گرفتاری‌های کوچکی‌اند که با فیلم‌ها و ماجراهای بعدی قابل حل‌اند. با این همه، همان‌طور که گفتم، علیرغم همه شکایات بلند، هنوز چیزهای زیادی در فیلم برای لذت بردن وجود دارد و واضح است که دل و قلب در آن هست؛ بی‌شک بهترین اقتباس سوپرمن از ۱۹۷۸ تاکنون است. فقط همان اِلسِ شرور واقعاً تجربه را برای من خراب کرد. در نهایت، حضور کارا در یک نما در انتها کمی فیلم را دوپاره می‌کند: اگر واقعاً خانواده ال شرورند چرا هنوز به دخترعمویت علاقه داری؟ چرا هنوز نشان خانه ال را می‌پوشی؟ حضور او نشان می‌دهد که روایت تصویری همچنان می‌تواند نادرست باشد. من واقعاً می‌خواستم این فیلم را دوست داشته باشم؛ صحنه‌های زیادی هست که طرفدار کمیک در من را شاد کرده، اما نقص‌ها آن‌قدر بزرگ بودند که تجربه‌ام را کدر کردند. برای الآن، من به کمیک‌ها وفادار می‌مانم. این بهترین فیلم سوپرمنی است که دیده‌ام — و من نسخه ۲۰۱3 «مرد فولادین» را هم خیلی دوست داشتم، پس این حرف ارزش دارد. شگفت‌زده شدم از اینکه این نسخه ۲۰۲۵ چقدر عالی است؛ در طول دو ساعتِ فیلم هیچ لحظه‌ای نبود که تردید کنم آنچه می‌بینم خوب نیست. چند تیزر دیده بودم و اوایل با حس خوبی نسبت به فیلم نبودم: بازیگر اصلی کمی ضعیف به‌نظر می‌رسید، دیالوگ‌ها بد بود و لکس لوتر اغراق‌شده جلوه می‌کرد. خوشبختانه هیچ‌کدام از این‌ها حقیقت نداشت. دیوید کورنسوت سوپرمنی عالی است و نقش هم برای او خیلی مناسب است. من نقش هنری کاویل را هم دوست داشتم اما فکر می‌کنم کورنسوت کمی بهتر عمل کرده — البته مقایسه احمقانه است چون هر دو را تحسین می‌کنم. نیکلاس هولت هم این‌جا بهترین اجرای اوست که دیده‌ام؛ قبلاً همیشه با او کمی تردید داشتم اما این‌جا فوق‌العاده است. ریچل بروسناهان و ادی گاگتگی هم درخشان‌اند؛ شخصیت گاگتگی به‌ویژه برایم جالب بود چون قبلاً نمی‌شناختمش و دوست دارم بیشتر ببینمش. آنتونی کریگان، ناتان فیلیون و ایزابلا مرسد هم برجسته‌اند. داستان بسیار سرگرم‌کننده است؛ خوشدارم که سراغ منشأ نرفتند چون اکثر بینندگان آن را می‌شناسند، پس خلاصه‌ای کوتاه کافی بود. درباره همه‌چیزهای دیگر: ریتم، بصری‌ها، جلوه‌ها، موسیقی — همگی عالی‌اند. من اصلاً مشکلی با آن نداشتم و واقعاً از آن لذت بردم و دوباره هم آن را خواهم دید. جیمز گان در «سوپرمن» موفق است چون رویکردی آشنا و کاملاً دوست‌داشتنی را به کار گرفته. فیلم از فرنچایز سوپرمن دهه ۷۰ الهام زیادی گرفته — از نما تا حس و حتی لباس‌ها یادآور آن دوران است. شخصیت اصلی ساده و خاکی است که دیوید کورنسوت از عهده‌اش برآمده؛ من اجرای او را به یاد کریستوفر ریوه می‌اندازد. این همان سوپرمنی است که باید باشد: بی‌سینیک و بدون سیاست‌های تقسیم‌کننده، صرفاً یک آدم خوب که بهترین تلاشش را می‌کند. این شخصیت دوست‌داشتنی و اطرافیانش هستند که فیلم را پیش می‌برند. اگرچه فیلم سرگرم‌کننده است، فیلمنامه به‌نظرم «آشفته» است و خیلی کارها را هم‌زمان می‌خواهد انجام دهد. با این حال اگر صحنه‌ها را جداگانه ببینی، بخش اعظمی از آن‌ها لذت‌بخش و بامزه‌اند — مثلاً تنبیه لکس لوتر توسط پسرعموها و سگ عجیبِ سوپرمن. خلاصه، «سوپرمن» ۲۰۲۵ فیلم بی‌نقصی نیست، اما در جهانی که دارید بدبین و تفرقه‌افکن می‌شود، سادگی و صداقتش برجسته و غیرقابل‌انکار است. از دید من ارزش دیدن دارد. می‌دانم نظر مخالف جریان غالب است، اما من واقعاً این فیلم را دوست نداشتم. گویی دیر یا زود سوپرمن هم وارد مولتی‌ورس شد و این بار ابرشرور لکس لوتر از آن استفاده می‌کند. داستان درباره دخالت سوپرمن در جنگ یک کشور کشاورزی و دخالت لکس برای نفوذ به دژ قطبی او و دزدی رازها و ربودن کریپتو است؛ سپس قهرمان وارد «کیهان جیبی» می‌شود و باید از مجموعه‌ای از درگاه‌ها عبور کند تا فرار کند که شباهت به «استارگیت» دارد. همراهی او لوئیس است که هویتش را می‌داند و یک نابغه تکنیکی از گروه دیگری از متا‌انسان‌ها به‌نام «Justice Gang» که گاهی کمک می‌کنند وقتی سیلی از بیگانگان بر متروپلیس هجوم می‌آورند. اما این ترتیب منجر به یک سری ماجراهای ضعیف، تکراری و مشت‌وپنجه‌ای می‌شود که مرا بیش از حد خسته کرد. ژن هکمن اجرای لکس را سخت است مغلوب کرد اما چرا از بازیگر بریتانیایی استفاده کرده‌اند و بعد لهجه آمریکایی غیرضروری به او داده‌اند و دیالوگ‌هایی شبیه یک مجری بخت‌آزمایی جنون‌آمیز؟ سگ هم بامزه است اما واقعاً ضروری بود؟ این نشان می‌دهد سوپرمن چقدر عادی شده در جهانی تحت سلطه فناوری‌ها و آدم‌هایی با قدرت‌های بیشتر. کورنسوت تلاش می‌کند، خوش‌سیمایی دارد و جذاب است اما بقیه واقعاً چیزی برای چنگ زدن ندارند و با تراشیدن سر هولت هم ترسناک نمی‌شود. فیلم پر از احساسات شعارگونه و CGI است و شباهت‌هایی به فیلم «فلش» ۲۰۲۳ دارد. حرکت فیلم سریع است اما وقتی شروع می‌کنید به خرد کردن آنچه قهرمان را قهرمان می‌کند، باید تلاش‌های جدی‌تری در کاراکترسازی انجام شود — نه نجات بچه/دوست‌دختر و علاقه‌مندی‌های سگ‌پرست. این اتفاق اینجا نمی‌افتد و پس از پایان‌بندی از سالن بیرون آمدم و احساس کردم پیروزی سبک بر محتوا بود و این قهرمان از نظر جسمی و عاطفی پر از عیب است. فیلم خانوادگی‌ای است که کسی را اذیت نمی‌کند و روی پرده بزرگ خوب به‌نظر می‌رسد، اما من ناامید شدم. نسخه‌ای از سوپرمن که جیمز گان ساخته با نمونه‌های قبلی فرق دارد. در فیلم‌های پیشین، سوپرمن معمولاً نیرویی تک نفره است؛ تنها کسی که می‌تواند روز را نجات دهد و اگر شکست بخورد برنامه دوم وجود ندارد. در نسخه ۲۰۲۵، فیلم با اولین باخت سوپرمن آغاز می‌شود. گان می‌خواهد نشان دهد کال-ال چگونه با چالشِ باخت‌های متوالی و از دست دادن چیزهایی که برایش عزیز است مواجه می‌شود. سوپرمن در طول فیلم مرتباً شکست می‌خورد و در مبارزات به سختی جان سالم به در می‌برد. این فیلم رنگ و سرزندگی را به فیلم‌های ابرقهرمانی بازمی‌گرداند پس از دوره‌ای طولانی از جدی‌بودن و رنگ‌های کم‌رمق؛ حالا فیلم احساس بازکردن یک شماره قدیمی اکشن کامیکس یا کمیکی از دهه ۹۰ را دارد — رنگ‌ها روشن و تقریباً کارتونی‌اند. لکس لوتر برنامه‌ای دارد که باعث می‌شود جهان علیه سوپرمن شود و لکس کنترل دولت در مواجهه با متاهیومن‌ها را به‌دست بگیرد. سوپرمن ناپدید می‌شود و نوبت لوئیس لین و میستر تریتیک است که او را نجات دهند. من همیشه طرفدار پر و پا قرص سوپرمن نبوده‌ام؛ نسخه ۱۹۷۸، مان آو استیل زک اسنایدر و سری انیمیشنِ سوپرمن از اواخر ۹۰ها برایم برجسته‌اند. در فیلم گان دیوید کورنسوت چیز جدیدی به شخصیت اضافه نمی‌کند که قبلاً ندیده باشیم؛ اما اجرای او جسارت و امیدی را می‌دهد که سوپرمن به آن شناخته می‌شود و تجسم نسخه مدرن این شخصیت است. گان می‌دانسته که ذات ساده و مستقیم سوپرمن به‌تنهایی کشش فیلم را فراهم نمی‌کند، به همین خاطر او را با بسیاری شخصیت‌های پشتیبان احاطه کرده — گان در کارش اغلب به بازندگان، طردشدگان و شخصیت‌هایی می‌پردازد که باید کنار هم قرار بگیرند و در کنار هم خانواده‌ای پیدا می‌کنند. لکس در این فیلم کینه‌ای دائمی دارد، از محبوبیت سوپرمن حسادت می‌کند و از بیگانه‌بودنش متنفر است؛ نیکلاس هولت در نقش لکس تقریباً از کنترل خارج می‌شود اما جنبه‌ی ترسناک داستان در این است که مردم عادی ممکن است خشم یا منطق را انتخاب کنند و لکس تقریباً همیشه چند قدم جلوتر است. اولترامَن و مهندس (The Engineer) برای لکس کار می‌کنند؛ مهندس از نانوتکنولوژی استفاده می‌کند و در حالی که اولترامَن توسط پهپادها کنترل می‌شود، جنگ اصلی را انجام می‌دهند. گروه Justice Gang شامل گای گاردنر، میستر تریتیک و هاوک‌گرل است که وقتی سوپرمن گرفتار است مسائل قهرمانانه را مدیریت می‌کنند. گای نسخه این جهان از گرین لنترن است، میستر تریتیک مخترعی است که با گجت‌های پیشرفته‌اش مبارزه می‌کند و هاوک‌گرل می‌تواند پرواز کند و سلاح‌های سنگین دست و پا کند. فیلم بخش زیادی از داستان را به اولترامَن اختصاص می‌دهد؛ مهندس و هاوک‌گرل زن‌قوی‌اند اما فرصت زیادی برای نمایش ندارند. حضور مهندس به این اشاره دارد که به فیلمی درباره The Authority می‌انجامد، اما هاوک‌گرل تا حدی فراموش‌شدنی است. برای فیلم جیمز گان، طنز نسبت به آثار قبلی او کاهش یافته؛ حضور ناتان فیلیون به‌شکل گای گاردنر نوعی طنز بچگانه و دلپذیر گان را دارد. متامورفو یکی از منحصر‌به‌فردترین شخصیت‌هاست و صحنه‌های بصری چشمگیری دارد و کریپتو گنج ملی است. جیمی اولسن در متروپلیس نقش بزرگی دارد و همهٔ زنان او را می‌پسندند. گان امید را از سوپرمن می‌گیرد و روی امکان واقعی عدم توانایی او در نجات روز تمرکز می‌کند؛ بر این اساس پیروزی‌ها سخت به‌دست می‌آیند و تقریباً هر شخصیت پشتیبان فرصتی برای نقش‌آفرینی دارد. سوپرمن جسور، ناتوان و در نهایت پاداش‌دهنده است؛ بعضی شخصیت‌ها فرصت کمتری دارند اما به نظر می‌رسد گان می‌خواهد دنیای دی‌سی را با شخصیت‌های جالبی بسازد که شایسته حضور روی پرده‌اند. خیلی فیلم خوبی بود، دوست داشتم! جیمز گانِ سوپرمن به‌نظر من سوپرگرل را تحت‌الشعاع قرار داده. داستان و دیالوگ‌های فیلم را چت‌جی‌پی‌تی نوشته‌اند (شوخی): طنز الهام‌گرفته از MCU که بیش از حد استفاده شده و خسته‌کننده است. بازی بازیگران ضعیف است، به‌ویژه دیوید کورنسوت و ریچل بروسناهان؛ کلارک و لوئیس هیچ شیمی ندارند. فیلم خیلی ضعیف است، شبیه نسخه ارزان و تقلیدی از سوپرمنی که می‌شناسیم. بدون خط داستانی منسجم و طراحی شخصیت معنادار — دو ساعت CGI با سگ کریپتو که آزاردهنده است. جیمز گان ضعیف‌ترین نقطه فیلم است؛ سبک عام و خودمحور او در کمدی‌های گروهی و میل به بازی دادن دوستان و خانواده در فیلم، باعث افت کیفیت شده. اتفاقات فیلم گاهی بی‌معنی رخ می‌دهد؛ روایت منسجمی وجود ندارد و قوس شخصیتی معناداری ساخته نمی‌شود. سوپرمن دارد هات چاکلت می‌نوشد به‌جای نجات شهر — چه خبر است! در حالی که نسخه زک اسنایدر دنبال درگیری بین سوپرمن و بتمن بود، گان طرحش را حول توطئه لکس برای لکه‌دار کردن وجهه سوپرمن ساخته به‌جای کشتن او. چرا شرورها در فیلم‌های مدرن این‌قدر ضعیف‌اند؟ به‌جای حضورهای بزرگ لیگ عدالت، فقط حضورهای پُرزد و بند و بی‌فایده Justice Gang را دیدیم. فیلم‌برداری آزاردهنده و حواس‌پرت‌کن است؛ موسیقی ضعیف و ناامیدکننده است و کاری که با تم سوپرمن کردند را دوست نداشتم. گان انگار بیشتر علاقه‌مند است سوپرمنی شبیه MCU بسازد. آینده دی‌سی بیش از همیشه در خطر است. اگر گان واقعاً می‌خواست درباره مناقشه اسرائیل و فلسطین نظر بدهد باید از نام‌های واقعی استفاده می‌کرد نه کشور ساختگی. بعد از دیدن این فیلم، قدر کار زک اسنایدر را بیشتر می‌فهمم. با خوش‌بینی محتاطانه وارد سینما شدم. بازیگران قوی‌اند و به‌راستی هیچ بازیگری عملکرد بدی ندارد. مشکل کاملاً پشت دوربین است: جیمز گان. او همیشه انگار می‌داند چگونه یک نوع خاص فیلم بسازد و این همان نمای ظاهریِ تکراری اوست. این فیلم احساس بازآفرینی جسورانه‌ای از مرد فولادین نمی‌دهد؛ بیشتر همان فیلمی است که سال‌هاست می‌سازد ولی با لباس‌های متفاوت. او در آثارش هیولاهایی می‌گذارد که بیشتر شبیه حیوانات خانگی غول‌آسا هستند تا تهدید واقعی و به‌جای تمرکز بر قهرمانان شناخته‌شده، سراغ شخصیت‌های عجیب و رده‌دو مثل میستر تریتیک یا گای گاردنر می‌رود که جز علاقه‌مندان پروپاقرص کمیک کسی نمی‌پسندد. تفاوت بین کارگردانی که سبک شخصی‌اش را دارد و کارگردانی که صرفاً دارد خودش را تکرار می‌کند اینجاست؛ گان نوع دوم است. اگر آن فرمول خارق‌العاده بود شاید تکرار ارزش داشت، اما فرمول گان سطحی، دست و پا چلفتی و خسته‌کننده است. امیدوار بودم این ریبوت پس از اشتباهات قبلی دی‌سی متفاوت باشد؛ متأسفانه نیست. یک راه پوچ اما قابل قبول برای گذراندن وقت است. اگر از اینکه یک فیلم سوپرمن تا حدی آشغال است ناراحتید، شما طرفدار سوپرمن واقعی نیستید. من دوست ندارم جیمز گان صدای کمیک‌های مدرن باشد، اما طنزش را تا حدی دوست دارم. هِرزوگ درباره سگ هشدار داده بود — به حرف ورنر گوش کنید؛ او حالا اینستاگرام دارد. من حاضرم برای فیلم میستر تریتیک بروم. عاشق فیلم شدم. بعد از مدت‌ها دیدن یک فیلم دی‌سی ارزشش را داشت. ۷۵ از ۱۰۰ کلاسیکِ رویارویی سوپرمن و لکس لوتر که لکس می‌خواهد سوپرمن را نابود کند. جیمز گان نسخه‌ای سرگرم‌کننده، گاه طنزآمیز و هیجان‌انگیز از سوپرمن ارائه کرده که پس از دوره‌ای از فیلم‌های بیش از حد جدی، بسیار لازم بود. حذف کامل داستان منشأ و نشان دادن اینکه کلارک و لوئیس از قبل با هم‌اند و رفتن سراغ داستان اصلی قابل‌تحسین بود — ما این داستان را بارها دیده‌ایم. داستان جذاب است، انتخاب بازیگران عالی، شخصیت‌ها بامزه و اکشن در سطح بالاست. ما آن را دوست داشتیم! این همان سوپرمنی است که مدت‌ها دنبالش بودم. اگر دی‌سی قرار است همین مسیر را ادامه دهد، من ثبت‌نام می‌کنم. همه انتخاب‌های بازیگری عالی بودند و موسیقی هم فوق‌العاده بود.