فیلم Mission: Impossible

بهترین ویژگی فیلم‌های «مأموریت: غیرممکن» این است که اگر یکی را تماشا کنی، انگار همه را دیده‌ای؛ و اگر همه را دیده باشی، یکی را هم دیده‌ای. این فیلم یک سرگرمی معمولی و سطحی از نوع «مأموریت: غیرممکن» است — همین و نه چیز بیشتر و نه کمتر. پ.ن. در آن داستانی نیست که ارزش تعریف کردن داشته باشد. --- «مأموریت: غیرممکن — حساب نهایی» ممکن است بهترین فیلم...

بهترین ویژگی فیلم‌های «مأموریت: غیرممکن» این است که اگر یکی را تماشا کنی، انگار همه را دیده‌ای؛ و اگر همه را دیده باشی، یکی را هم دیده‌ای. این فیلم یک سرگرمی معمولی و سطحی از نوع «مأموریت: غیرممکن» است — همین و نه چیز بیشتر و نه کمتر. پ.ن. در آن داستانی نیست که ارزش تعریف کردن داشته باشد. --- «مأموریت: غیرممکن — حساب نهایی» ممکن است بهترین فیلم سری نباشد، اما قطعاً خداحافظی‌ای شایسته و احساسی است. با وجود مشکلاتی در ریتم و تکیه بیش از حد روی توضیحات، کریستوفر مک‌کواری و تام کروز با تکیه بر جلوه‌های صوتی و بصری، قدرت موضوعی و تعهد پایدارشان به میراث مجموعه موفق می‌شوند. اگر واقعاً این پایان کار باشد، چه خداحافظی زیبا و از ته دلانه‌ای است. متشکریم، اتان هانت. و ممنون از همه کسانی که این مأموریت را ممکن کردند. رتبه: B+ --- هرگاه یکی از اعضای تیم سازنده خودِ فیلم را معرفی کند، معمولاً نشانه‌ای است که فیلم نتوانسته انتظارات پیش از اکران را برآورده کند. متأسفانه همین وضعیت در این قسمت پایانی مجموعه هم دیده می‌شود. به‌سادگی می‌توان گفت «مأموریت: غیرممکن — حساب نهایی» مشکلات زیادی دارد؛ بزرگ‌ترین مشکل تصمیم به تقسیم داستان به دو قسمت بود. در همین قالب فعلی، روایت به‌راحتی می‌توانست در یک فیلم خلاصه شود. اگر واقعاً سازندگان می‌خواستند دو فیلم بسازند، می‌توانستند دو فیلم مستقل و متمایز تولید کنند به‌جای اینکه این قسمت را به بخش قبلی («مأموریت: غیرممکن — محاسبه مرده، قسمت اول» ۲۰۲۳) گره بزنند، چون پیوند بین‌شان حداکثر کم‌رنگ است. در نتیجه، این بستهٔ دو‌گانه داستانی بی‌جهت طولانی حدود پنج ساعت و نیم تولید کرده که با ویرایش منطقی می‌توانست بسیار کوتاه‌تر شود. این موضوع نشان می‌دهد انگیزهٔ استخراج حداکثر درآمد از گیشه احتمالاً در تصمیمات پروژه تأثیر داشته است. حتی اگر این انگیزه هم وجود نداشته، حداقل کاری که می‌شد کرد، روایت بهتر بود: در حالی که قسمت اول تا حدودی توانست توجه بیننده را حفظ کند، این قسمت با سکانس‌های اکشن خوش‌ساخت اما بیش از حد طولانی؛ بالا بردن اهمیت شخصیت‌های فرعیِ نسبتاً کم‌ارزش بدون توجیه؛ استفادهٔ ناکافی از چند بازیگر توانا (مثل نیک آفرمن و جنت مک‌تیر) و حذف کامل بعضی شخصیت‌ها (مثلاً شخصیت «بیوهٔ سفید» وِنِسا کِربی که نقش کلیدی در قسمت اول داشت) دچار مشکل است. علاوه بر این، فیلم نیازمند آشنایی کامل مخاطب با اسطوره‌شناسی مجموعه و دانش فنی دربارهٔ پیچیدگی‌های هوش مصنوعی است. مهم‌تر اینکه بسیاری از عناصر داستانی از «غیرممکن» فراتر رفته و به «کاملاً غیرقابل‌باور» یا حتی «سخت‌قبول» تبدیل می‌شوند؛ صحنه‌های متعدد پر از حفره قصه‌ای، اتکای به تصادفات خوشایند یا اتفاقاتی که اصلاً قابل درک نیستند. «حساب نهایی» حتی عناصر را از دیگر فیلم‌ها قرض می‌گیرد (به‌ویژه «فِیل سیف» ۱۹۶۴ و «نابودگر ۲» ۱۹۹۱) که تلاشش برای اصالت را تضعیف می‌کند. همچنین جنبه‌ای شبه‌خودستایانه در تولید وجود دارد که با قرار دادن کلیپ‌های بازگشتی از قسمت‌های قبلی و پیوندهای کم‌اهمیت یادآوری می‌شود؛ قدمی سینمایی در مسیری که چیز زیادی به اضافه نمی‌کند (البته بازمعرفی و استفاده مؤثر از مأمور سازمان سیا ویلیام دانلو که از نسخهٔ اول بازمی‌گردد، قابل ستایش است). در پایان این نسخه در جنبه‌های متعددی خطا می‌کند، از جمله پایانی نسبتاً ضعیف و کش‌آمده که حس ضد‌اوج‌گیری و نارضایتی ایجاد می‌کند (که در سناریوهای دیگر می‌شد بهتر و متفاوت‌تر انجام شود). به نظر من این مجموعهٔ آشکارِ کاستی‌ها راه درستی برای جمع‌بندی چنین فرنچایزی نیست. معتقدم پایان‌بندی باید با «مأموریت: غیرممکن — فال‌اوت» (۲۰۱۸) می‌بود که بهترین فیلم از هشت قسمت است. تجربهٔ تکرار یک مجموعه بیش از حد می‌تواند میراث آن را لکه‌دار کند و «مأموریت: غیرممکن» نمونه‌ای از این است؛ سزاوار است با یک انفجار و نه با یک ناله از صحنه خارج شود. متأسفانه در این مورد نتیجه دومی است و واقعاً ناراحت‌کننده است. --- شاید ایدهٔ خوبی بود اگر تام کروز چند هفته پیش قسمت اول این بازنگری کاری را بازاکران می‌کرد تا به یاد بیاوریم دقیقاً آن بار در زیردریایی مستقر روی یک تودهٔ زیرزمینی در قطب شمال چه اتفاقی افتاده بود—چون من کاملاً فراموش کرده بودم. خیلی زود به یاد می‌آوریم که موجودی (یکی «پروژه فوربین» ۱۹۷۰ را دید؟) قصد دارد کنترل زرادخانه‌های هسته‌ای دنیا را به‌دست گیرد و با راه‌اندازی فرآیندی از نابودی متقابل، همهٔ حیات روی زمین را محو کند. خوشبختانه «اتان» (کروز) کلید جادویی را دارد که شاید نجات بشر را ممکن کند، اما به حمایت رؤسای سابقش، رئیس‌جمهور آمریکا، یک ناو هواپیمابر و یک زیردریایی هسته‌ای عملیاتی نیز نیاز دارد. پس از مرور خلاصه‌ها، داستان با فرصت‌های فراوانی برای قهرمان مبتکر ما و تیمش آغاز می‌شود — تا حد زیادی این بار بدون وینگ ریمز — تا مجموعه‌ای از حرکات زیرکانه و ضدحرکات را ترتیب دهند تا از ویروسِ بزرگ‌منش و همچنین «گابریل» شرور (با بازی اِسای مورالس) پیشی بگیرند. اساساً این فیلم وسیله‌ای برای نمایش ستاره است؛ تلاش‌های پشتیبانی‌کننده‌ای مانند هایلی اتول و سایمون پگ چندان متمایز نیستند، اما اگر طرفدار فیلم‌های ماجراجویانه و اکشن هستید، این همان معادلِ یک «ایندیانا جونز» پر‌تکنولوژی با تعقیب‌ها، انفجارها، جلوه‌های بصری عالی، موسیقی پرانرژی و اوج گرفتن در یک نبرد هوایی لذت‌بخش است که فقط نیاز به رد بارون یا سر شان کانری داشت. باورکردنش سخت است که این واقعاً آخرین قسمت باشد، اما اگر باشد، پایان شایسته‌ای برای کاراکتری است که طی سی سال گذشته عملکرد قابل‌قبولی داشته و تا حد زیادی از نسخه‌های تلویزیونی دههٔ ۱۹۶۰ فاصله گرفته است. این فیلم نیاز به پردهٔ بزرگ دارد چون در تلویزیون معمولی به‌نظر عادی می‌آید، اما با اینکه احتمالاً نیم‌ساعت بیش از نیاز طولانی است، همچنان قابل‌تماشا و لذت‌بخش است. --- ورودی محکمی (آخرین؟) برای مجموعه است و هرچند از نظر داستان قوی‌ترین نیست (همان مشکلی که با «درج محاسبهٔ مرده» داشتم)، اما بدل‌کاری‌ها—به‌ویژه سکانس‌های زیردریایی و هواپیما—در سطح بالایی کار شده‌اند. احتمالاً در بودجه نمی‌گنجید، اما دوست داشتم چهره‌های پیشین اعضای IMF هم در نقش‌های کوتاه حضور می‌داشتند. اوه، و پیچش یکی از شخصیت‌ها کمی دور از ذهن و احتمالاً برخلاف نیتی است که هنگام نوشتن/فیلم‌برداری مدنظر بوده. امتیاز: 3.75/5 متعجب نیستم اگر با توجه به عملکرد گیشهٔ این و قسمت قبلی که به اوج‌های گذشته نرسید، شاید در آینده به سراغ سریال تلویزیونی روی پارامونت پلاس بروند و کروز گهگاه در آن حضور افتخاری داشته باشد، با رهبری مثلاً بنجیِ سایمون پگ. --- این یکی از لذت‌بخش‌ترین فیلم‌های «مأموریت: غیرممکن» برای من است؛ احتمالاً در بین چهار فیلم برتر سری قرار می‌گیرد. شاید کمی طولانی باشد، اما در طول ۲ ساعت و ۵۰ دقیقه هرگز احساس خستگی نکردم. مملو از اکشن است، پس تعجبی ندارد. تام کروز همان‌طور که در هفت قسمت قبلی دیدیم، در نقش اتان هانت عالی است. همراهانش نیز بسیار خوب‌اند و بدون شک کروز چسبندهٔ اصلی فیلم است. وینگ ریمز قوس داستانی خوبی دارد، و هانا وادینگهم و ترامِل تیلمن نیز بخش‌های خوبی دارند. این مجموعه هیچ‌گاه موردعلاقهٔ شمارهٔ یک من نبود، اما هر قسمت را تا حد بالایی دوست داشتم؛ برای اطلاعات، به هر اکران نمرهٔ 8/10 داده‌ام—سری‌ای بسیار منسجم. خوشحالم که (با تأخیر) یکی از آن‌ها را روی پردهٔ بزرگ دیدم. (اگر فرض کنیم این پایان است — احتمالاً با توجه به طرز کار استودیوها احتمالاً پایان نیست، اما خواهیم دید.) --- چگونه می‌توانیم دربارهٔ «حساب نهایی» صحبت از پایانی کنیم وقتی آخرین بخش فیلم عمداً ما را متقاعد می‌کند که اتان هانت هنوز مهم است و قطعاً بازمی‌گردد؟ تام دست‌بردار! در فیلم جلوه‌های کامپیوتری بدی هست که بخشش ندارد. فیلم طولانی و پر از چیزهای احمقانه‌ای است که اهمیتی ندارند. همهٔ شخص‌ها به‌طرز غیرقابل‌باوری با هم آشنا هستند چون اتان خیلی بهتر از بقیه است؛ اما ما باید این را از طریق کلی صحنهٔ بازگشتی بدانیم. آن‌قدر زمان بود که باز یک بمب، یک فداکاری... صبر کنید... سه نفر فداکاری می‌کنند، اوه خدای من. سه نفری که هرگز آن‌ها را ملاقات نکرده‌ایم و بهشان اهمیت نمی‌دهیم می‌خواهند با بمب دوم بمیرند... همه فقط سیم می‌بُرند و گره‌ها را جدا می‌کنند انگار مهم نیست! اوه صبر کنید، همه زنده‌اند! خدا رو شکر. خوشحالم که این حدود ۳۰ دقیقه زمان فیلم را گرفت. حالا برای ۳۰ دقیقهٔ پرواز. فکر نکنید من همه‌چیز را لو دادم. هنوز حدود ۳۰۰ دقیقه دیگر هست که باید تجربه‌اش کنید! --- فیلم از نظر جذب بازیگران خوب است. من از تماشای اکشن، هیجان و ماجراجویی لذت بردم و فکر می‌کنم مسابقه‌ها و «مأموریت: غیرممکن» برای چنین ژانرهایی مناسب‌اند. --- به‌طور کلی از فیلم‌های «مأموریت: غیرممکن» لذت برده‌ام و معتقدم تام کروز در نقش اصلی می‌درخشد، با داستان‌هایی پرمخاطره و پُرهیجان که ارزش مطرح شدن دارند. بنابراین تأسف‌بار است که نتوانم چیز زیادی مثبت دربارهٔ «مأموریت: غیرممکن: حساب نهایی» بگویم. نویسندگی این فیلم برای من نا‌همگون بود. از منظر روایت، مثل شخصی مست که در شنبه‌شب در باشگاه قدم می‌زند، سرگردان است. این وضعیت با یک فرضیهٔ مرکزی ضعیف و ضدقهرمانانی که اساساً جذاب نیستند، بدتر هم می‌شود. از طرف دیگر، کروز بهترین تلاشش را می‌کند و سکانس‌های اکشن همان‌طور که در یک فیلم پر‌بودجه انتظار می‌رود، صیقل‌خورده‌اند. خلاصه اینکه از نظر من کم‌الهام‌بخش‌ترین فیلم در فرنچایز «مأموریت: غیرممکن» است. شاید زمان آن رسیده که این مجموعه سینمایی «حساب نهایی» خودش را تجربه کند و برای مدتی کنار گذاشته شود. --- امتیاز سریع من: 7.2/10. شاید تصور کنید یک فیلم ۱۷۰ دقیقه‌ای زمان زیادی برای هدر کردن دارد، اما «مأموریت: غیرممکن — حساب نهایی» از همان ابتدا با شتاب حرکت می‌کند و عقب‌نشینی نمی‌کند. برای فیلمی نزدیک به سه ساعت، تقریباً شگفت‌آور است که چقدر سریع پیش می‌رود. داستان پیچیده و پر از بخش‌های متحرک است اما به‌طرز شگفت‌انگیزی قابل‌پیگیری است؛ این مرهون تدوین تیز و مؤثر است که همه‌چیز را بدون از دست دادن تکاپو به‌هم می‌بافد. به‌وضوح سازندگان می‌خواستند این فیلم حس پایان سفر سی‌سالهٔ اتان هانت را منتقل کند و تا حد زیادی در این کار موفقند — هرچند شاید نه به شدت‌ای که از یک پایان بزرگ انتظار می‌رود. نکتهٔ اصلی شور و شوق فیلم، اکشن است. تام کروز بار دیگر هر فرصتی را برای نمایش بدل‌کاری‌هایش به‌کار می‌گیرد و راستش از این بابت آزرده نیستم. چه پریدن از ارتفاع‌های غیرممکن باشد، چه رانندگی‌های دیوانه‌وار یا نفس‌گیرتر ماندن از یک نیروهای ویژه، کروز ثابت می‌کند که بی‌باک‌ترین بدلکار هالیوود است. درست است که مجموعهٔ «سریع و خشن» برای صحنه‌های غیرقابل‌باور نقد می‌شود، اما نباید فراموش کنیم که فیلم‌های «مأموریت: غیرممکن» هم در همین دسته‌اند؛ تفاوت این است که بدل‌کاری‌ها دیوانه‌وار هستند و آن‌قدر خوب اجرا شده‌اند که تماشاگر را همراه خود می‌کنند. فیلم‌برداری خیره‌کننده است. نماهایی هست که واقعاً دهان‌گیرند و سکانس زیردریایی زیرآبی نمونه‌ای در کلاس تنش‌سازی است. یکی از آن لحظات نادر است که لذت بصری آنقدر قوی است که ضعف‌های روایی را موقتا از ذهن می‌برد. این نوع شگفتی‌ها پردهٔ بزرگ می‌طلبند و در این زمینه فیلم بدون شک موفق است. با این حال، مشکلاتی وجود دارد. فیلمنامه به‌شدت به توضیح‌گویی وابسته است؛ گاهی دلم می‌خواست داد بزنم «بس کنین، فقط تام کروز رو از صخره پرت کنین!» و هرچند دیدن چهره‌های آشنا مانند وینگ ریمز و سایمون پگ خوشایند است، فیلم شخصیت‌های زیاد دیگری معرفی می‌کند که بسیاری از آن‌ها صرفاً مهره‌هایی برای جلو بردن طرح‌اند و شخصیت قابل‌دوستی را به ما نمی‌دهند. مشکل شرور هم هست. گابریل با بازی اِسای مورالس حضور مرموزی دارد، اما عملکرد او تکراری و خسته‌کننده است؛ ظاهر می‌شود، تهدید می‌کند یا چیزی را توضیح می‌دهد، بعد ناپدید می‌شود تا دوباره تکرار شود. وقتی تهدید اصلی چنین رفتاری دارد، سخت است وزنش را حس کنیم. و همین ما را به پایان می‌رساند. برای فیلمی که عنوان «حساب نهایی» را یدک می‌کشد، ضربهٔ احساسی نهایی آن‌چنان که انتظار داشتم وارد نمی‌شود. هنوز هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده است، اما آن ضربهٔ احساسی که از پایان یک حماسهٔ سی‌ساله انتظار می‌رود، نیست. با وجود این اشکالات، انکار نمی‌کنم که این یک بلاک‌باستر بسیار سرگرم‌کننده است. تنش، بدل‌کاری‌ها، جلوه‌ها — همه چیزهایی که از «مأموریت: غیرممکن» انتظار دارید را دارد، حتی اگر تا مرز بزرگ بودن فاصله داشته باشد. به‌هرحال شایستهٔ احترام است: تام کروز مرتبه‌به‌مرتبه سطح را بالاتر می‌برد، و فقط به‌خاطر این هم ارزش تجربهٔ فیلم را دارد. --- این بهترین فیلم مجموعه از نظر من و فاصلهٔ قابل‌توجهی با بقیه است. اگر همراه با اولین قسمت بزرگ شده‌اید و هر بار با فیلم‌ها پیر شده‌اید، این اثر برایتان سفری احساسی خواهد بود که نشان می‌دهد یک انسان چقدر می‌تواند در راه باورها و مأموریتش همه‌چیز را فدا کند. صحنه‌ای در پایان با جمعیت همه‌چیز را به‌زیبایی به تصویر می‌کشد. این یک شاهکار در چارچوب سبک، نیت و تمرکز این فرنچایز است؛ تجربه‌ای غیرمنتظره و شگفت‌انگیز بود. --- من تازگی‌ها «مأموریت: غیرممکن — حساب نهایی» را دیدم و راستش کمی ناامید شدم. فیلم لحظاتی دارد و از نظر بصری خیره‌کننده است — بعضی نماها زیبا فیلم‌برداری شده‌اند و رنگ‌ها و سینماتوگرافی مقیاس اکشن را نشان می‌دهد. با این حال، با وجود این جلوه‌ها، روایت خود افت می‌کند. گاهی پیش‌بینی‌پذیر است و ریتم همیشه بیننده را روی لبهٔ صندلی نگه نمی‌دارد. سکانس‌های اکشن خوب اجرا شده‌اند، اما نمی‌توانند کاملاً کمبود داستان را جبران کنند. شخصیت‌ها تلاش‌شان را می‌کنند، اما فیلمنامه عمق یا رشد جذابی به آن‌ها نمی‌دهد، و همین باعث می‌شود سرمایه‌گذاری عاطفی دشوار باشد. در مجموع، فیلم در جلوه‌ها و جنبه‌های فنی درخشش‌هایی دارد، اما روایت آن‌طور که از یک «مأموریت: غیرممکن» انتظار می‌رود، به اندازهٔ کافی برجسته نیست. در پایان، اگر از تماشای بدل‌کاری‌ها و جلوه‌های سینمایی لذت می‌برید، فیلم تماشای قابل‌قبولی است، اما به‌طور کلی جذاب یا به‌یادماندنی نیست. تجربه‌ای مختلط برای من بود؛ امتیاز: 6/10. --- 76/100 داستان مستقیماً از فیلم قبلی ادامه می‌یابد و کلیتاً همان حس ادامه دارد... هرچند این یکی کمی بیشتر از طعم واقعی «مأموریت: غیرممکن» را دارد، هرچند بعضی ترفندهایی که باید اجرا می‌کردند کاملاً خارج از حد واقعیت بودند. اکشن همچنان نقطهٔ اوج است و همه‌چیز را بسیار هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده می‌کند، با وجود اینکه اغلب بیش از حد کشیده می‌شود و فراتر از باور می‌رود. اما اشکالی ندارد... هدف عمدتاً خلق سرگرمی عظیم و فرار از واقعیت بود که به‌نظر می‌رسد در این هدف موفق بوده‌اند. ضربه‌های احساسی ناموزون‌اند اما هنوز لذت‌بخش.