فیلم Weapons 2025

«ویپنز» تأیید می‌کند که زک کریگر فیلم‌سازی با چشم‌انداز متمایز است که توانایی ترکیب تسلط فنی چشمگیر با بلندپروازی روایی غیرمعمول را دارد. بازی‌های جاش برولین و جولیا گارنر ستون‌های اساسی‌اند که شدت فیلم را نگه می‌دارند، در حالی که صحنه‌های پرتنش و خونی تجربه‌ای واقعاً بدنی ایجاد می‌کنند. با وجود پایان ناگهانی و تا حدی ناامیدکننده که بخشی از تأثیر تجمعی را تضعیف می‌کند،...

«ویپنز» تأیید می‌کند که زک کریگر فیلم‌سازی با چشم‌انداز متمایز است که توانایی ترکیب تسلط فنی چشمگیر با بلندپروازی روایی غیرمعمول را دارد. بازی‌های جاش برولین و جولیا گارنر ستون‌های اساسی‌اند که شدت فیلم را نگه می‌دارند، در حالی که صحنه‌های پرتنش و خونی تجربه‌ای واقعاً بدنی ایجاد می‌کنند. با وجود پایان ناگهانی و تا حدی ناامیدکننده که بخشی از تأثیر تجمعی را تضعیف می‌کند، نحوه پرداخت به موضوعاتی مانند تروما جمعی و فرسایش حومه‌نشینی نشان‌دهندهٔ اعتمادبه‌نفس نویسنده-کارگردانی است که شایستهٔ تحسین است. با تمام نقص‌هایش، فیلم به شکلی تحریک می‌کند، جذب می‌کند و تصاویر و احساسات ماندگاری برجای می‌گذارد و کریگر را به‌عنوان یکی از صداهای جذاب سینمای وحشت معاصر تقویت می‌کند. امتیاز: B+ هفده کودک یک شب حوالی ساعت ۲:۱۷ صبح از خانه‌هایشان بیرون دویدند، به خیابان رفتند و در تاریکی ناپدید شدند. همه آنها شاگردان مدرسهٔ مِیبروک بودند و همگی از کلاس جاستین گندی (جولیا گارنر) بودند. تنها دانش‌آموزی که نرفت، الکس لیلی (کری کریستوفر) بود که حالا از همیشه ساکت‌تر و منزوی‌تر است. والدین بچه‌های ناپدیدشده، از جمله آرچر گراف (جاش برولین)، معتقدند جاستین یا دست‌داشت یا خبر دارد کجا هستند. فضا خصمانه می‌شود و مردم به طرزی وحشیانه کشته می‌شوند، در حالی که این شهر به‌ظاهر نفرین‌شده به دنبال پاسخ می‌گردد. زک کریگر پس از موفقیت «باربارین» حالا با «ویپنز» بازمی‌گردد؛ فیلمی با بودجه بیشتر، ستارگان بزرگ‌تر و داستانی پیچیده‌تر که وحشت، درام و کمدی را در هم می‌آمیزد. راز ناپدیدشدن کودکان را می‌توان با کمی جست‌وجو پیدا کرد، اما بهتر است بی‌اطلاع به تماشای فیلم رفت؛ نیمی از جذابیت «ویپنز» در همراهی با گره‌گشایی آن است، زیرا فیلم به شاخه‌های خشن و غیرمنتظره‌ای می‌زند. داستان از زاویه دید پنج شخصیت روایت می‌شود: جاستین، آرچر، پلیسی به نام پال (آلدن ارنه‌ریش) که رابطه‌ای پیچیده با جاستین دارد، الکس و یک معتاد به نام جیمز (آستین ابرامز). «ویپنز» به‌خاطر ترسناک‌بودن به اندازهٔ «باربارین» نیست. هنوز صحنه‌های خونین و تکان‌دهنده‌ای هست و لحظاتی که غافلگیرت می‌کند، اما بخش‌های مخوف‌تر عمدتاً کابوس‌هایی هستند که جاستین یا آرچر می‌بینند. همین که می‌دانید آن‌ها کابوس‌اند و فیلم هم این را پنهان نمی‌کند، از شدت تأثیر می‌کاهد. همه‌چیز در «ویپنز» به خالهٔ الکس، گلادیس (امی مادیگان)، گره خورده است. گلادیس بیمار است و نزد الکس و خانواده‌اش می‌آید. او کلاه‌گیس قرمز روشن می‌پوشد، رژ لب زیادی به لب دارد و لباس‌های رنگی و شاد می‌پوشد؛ اگر قامت رنگ‌پریده و چین‌خورده و بیمارگونه‌اش نبود، شبیه دلقک می‌نمود. او در خواب‌هایی که جاستین و آرچر می‌بینند حضور دارد و برای این حضور دلیلی هست. فیلم به‌طرز غافلگیرکننده‌ای خنده‌دار هم هست. لحظات خنده‌داری در سراسر فیلم پخش شده‌اند، اما جیمز دلایل مهمی برای حضور دارد: انگیزه‌اش ساده است—او دائماً به‌دنبال پول سریع برای مصرف بعدی است. او کاتالیزور کمدی برای پال می‌شود و واکنش‌های صوتی‌اش در موقعیت‌های مختلف بامزه‌اند. جیمز اصلی‌ترین تنفس کمدی فیلم است، اما از طرفی نخستین سرنخ محکم دربارهٔ ناپدیدشدن کودکان را هم به‌طور شانسی کشف می‌کند. چیدمان دوربین در «ویپنز» جالب است: اغلب پشت بازیگران قرار می‌گیرد. وقتی از پشت کسی را نگاه می‌کنید، بیشتر زبان بدن او را می‌بینید و این حس را می‌دهد که یا در تعقیبشان هستید یا آنها را دنبال می‌کنید. در فیلم تأکید ویژه‌ای بر درها هست؛ درِ خاصی وجود دارد که هم بسته و هم باز تهدیدآمیز است—از بیرون فرقی دیده نمی‌شود و تهدید ناشناخته بودن آن همواره حضور دارد. «ویپنز» مهارت‌های قصه‌گویی و کارگردانی زک کریگر را گسترش می‌دهد و احتمالاً یکی از جذاب‌ترین پایان‌های جمعی امسال را ارائه می‌دهد. فیلم لایه‌لایه‌تر است و به بیش از یک مخاطب خاص می‌پردازد؛ خون و تنش، تعاملات طنزآمیز و درام شخصیت‌ها کنار هم شما را درگیر نگه می‌دارند. داستان خوب نوشته و غیرقابل‌پیش‌بینی‌ست، اما حس می‌شود چیزی کم است—شاید چون فیلم کاملاً وحشت‌محور نیست یا انتظارها کمی بیش از حد بالا رفته‌اند. «ویپنز» معمایی دیوانه‌وار است که دیدنش ارزش دارد و زک کریگر باز هم در قامت فیلم‌ساز جسور ظاهر شده، اما به آن شدت تأثیرگذاری «باربارین» را برجا نمی‌گذارد. «ویپنز» تعادل عالی‌ای بین وحشت بدنی و ناراحتی روانی برقرار می‌کند. ایدهٔ عمیقاً نگران‌کنندهٔ فیلم از ناپدیدشدن هم‌زمان تقریباً همهٔ دانش‌آموزان یک کلاس (به‌جز یکی) در یک شب بی‌توضیح نشأت می‌گیرد و تنش مداومی در روایت ایجاد می‌کند. زک کریگر در نقش کارگردان و فیلمنامه‌نویس تارقی از روایت‌های موازی می‌سازد که با دقت در هم می‌آمیزند و از نظر احساسی قدرتمند و در ساختار رازآلود سمی هستند. بازیگران—به‌ویژه جولیا گارنر در نقش معلم جاستین، جاش برولین در نقش پدر مضطرب و امی مادیگان در نقش شخصیتی مرموز و اسطوره‌ای—به شخصیت‌ها عمق و شدت دراماتیک می‌بخشند. کیفیت فنی هم در سطح بازی‌ها قرار دارد: فیلمبرداری لارکین سیپل صحنه‌های ناراحت‌کننده را با نوری تقریباً فراطبیعی همراه می‌کند و تدوین ریتم تعلیق را حفظ می‌کند بدون اینکه سراغ راه‌حل‌های آسان برود. فیلم تنها ترس نمی‌آفریند؛ باعث می‌شود فکر کنیم، تأمل کنیم و احساس هراس رو به رشد جامعه‌ای را که نشان می‌دهد درک کنیم. در کل، «ویپنز» به‌عنوان یک تریلر پیشرفته و بلندپروازانه که فراتر از وحشت مرسوم می‌رود، برجسته است. رویکردی نمادین-واقع‌گرایانه دارد و با خشونت استعاری خود نقدی اجتماعی و روان‌شناختی از فضای پارانویا در عصر معاصر ارائه می‌دهد؛ تنش به‌طور ارگانیک ساخته می‌شود و در اوجی خشن اما سازگار با توسعهٔ پیشین به پایان می‌رسد. تجربه‌ای سینمایی قابل توجه است که همچنان پس از ترک سالن در ذهن می‌ماند. این معما کمی شبیه چرخ با پره‌های فراوان است. آغازش سناریویی است که هجده کودک—در واقع هفده—دقیقه‌ای در ساعت ۲:۱۷ از تخت برخاستند، از خانه‌های مجهزشان بیرون رفتند و دیگر دیده نشدند. پلیس‌ها گیج‌اند و والدین مظنون. از چه؟ همه از یک کلاس جاستین (جولیا گارنر) بودند و تنها دانش‌آموزی که روز بعد حاضر شد الکس (کری کریستوفر) بود. چه‌کار کرده؟ چه می‌داند؟ روایت با دید جاستین آغاز می‌شود، سپس نوبت به دیدگاه والد خشمگین آرچر (جاش برولین) می‌رسد تا بخش خودش از شبکه را ببافد؛ بعد پلیس پال (آلدن ارنه‌ریش)، رئیسی به نام مارکوس (بندیکت وانگ) و در نهایت دیدگاه تنها شاگرد «بازمانده» که خالهٔ عجیب‌وغریبش گلادیس (امی مادیگان) را پذیرفته که گویا در آستانهٔ مرگ است و کمی پریشان به نظر می‌رسد. آیا دلیلش همین است یا او بیشتر از آنچه فکر می‌کنیم می‌داند؟ راستش خیلی رمزآلود نیست، اما بازی‌های سرگرم‌کننده‌ای هست و در حدود یک ساعت اول تهدیدی جذاب هم حس می‌شود. لایه‌گذاری روایت‌ها ما را از زمان‌بندی‌های مشابه پازل عبور می‌دهد اما تکراری نمی‌شود. هرکدام از این آدم‌ها شیاطین خود را دارند، بعضی با هم مرتبط‌اند و بعضی نه، و فرایند باز شدن راز بیشتر به مطالعه‌ای روی جوامع کوچک، نگرش‌ها و خرافات بدل می‌شود—طوری که کم‌کم از پوستهٔ وحشت بیرون می‌آید و به چیزی شتاب‌زده و قابل‌پیش‌بینی تبدیل می‌شود. گارنر، کریستوفر و مادیگان خوب عمل می‌کنند، اما برولین کاریزماتیک نیست و هرچه بیشتر در بخش فرجام ظاهر می‌شود، شاید آرزو کنید خودش هم مانند بچه‌های گمشده از میان برود. از آن فیلم‌های بهتر ژانر در ۲۰۲۵ است، اما نمی‌تواند حس مرموز «نیروی جاذب» را تا پایانی اصیل حفظ کند. اگر یک فیلم ترسناک بخواهد موفق باشد، باید یک الزام اساسی را برآورده کند—ترسناک باشد. متأسفانه جدیدترین اثر زک کریگر در این زمینه ناکام می‌ماند و این شکست ناشی از مجموعه‌ای از کاستی‌هاست. فیلم ناپدیدشدن مرموز تقریباً همهٔ دانش‌آموزان کلاس سوم یک معلم تازه‌وارد، جاستین گندی (جولیا گارنر)، را روایت می‌کند. شواهد مستقیمی که او را درگیر این حادثه کنند وجود ندارد، اما سریعاً هدف بررسی و تمسخر قرار می‌گیرد، خصوصاً چون هیچ کلاس دیگری در مدرسه چنین حادثه‌ای گزارش نکرده است. مقامات درمانده‌اند و تنها دانش‌آموزی که ناپدید نشد، الکس لیلی (کری کریستوفر)، نمی‌تواند توضیح دهد چرا از سرنوشت هم‌کلاسی‌هایش مستثنی شده. داستان به‌صورت غیرخطی و در فصل‌هایی براساس تجربیات شخصیت‌های اصلی روایت می‌شود که هر بخش به‌تدریج (و شاید بهتر است بگوییم خسته‌کننده) قطعاتی از پازل را از منظر خود آشکار می‌کند. این روش قابل تحسین و جالب است اما همان‌قدر هم بخشی از مشکل است؛ ریتم کُند و ترس‌آفرینی کم دارد. همچنین به طرز جدی کمبود پس‌زمینهٔ آگاه‌کننده‌ای دارد که بیننده را با این سؤال رها می‌کند که چرا وقایع این‌گونه رخ می‌دهد (و در نتیجه چرا باید برایشان اهمیت قائل شد). با پیشروی فیلم، تمرکز از دست می‌رود—نامعلوم که فیلم می‌خواهد تریلری شوم باشد یا کمدی اغراق‌آمیز؛ من به گزینهٔ دوم رأی می‌دهم چون در همین لحظات فیلم بهتر کار می‌کند، به‌ویژه ورود خالهٔ مرموز الکس، گلادیس (امی مادیگان)، که شباهت مشکوکی به بوزو دلقک دارد. همهٔ این عناصر به‌خوبی کنار هم قرار نمی‌گیرند و با ادامهٔ کشدار فیلم، علاقه به‌سرعت کم می‌شود، خصوصاً چون دلیل منطقی برای آن‌ها چندان روشن نیست. در مجموع «ویپنز» نمونهٔ دیگری است از فیلم ترسناکی که ناموفق است—فیلمی که در انجام وظیفهٔ پایه‌ای‌اش شکست می‌خورد و از جهات دیگر هم آن‌طور که باید نتیجه نمی‌دهد. چه شاهکاری! منحصربه‌فرد، عالی، بسیار جذاب و به‌خوبی اجراشده—فیلمی ترسناک که خیلی دوست داشتم! «ویپنز» عناصر معما، وحشت و کمدی تاریک را ترکیب می‌کند. فیلم با حال‌وهوای معمایی شیهامالانی آغاز می‌شود که به‌تدریج به روان‌شناختی و سپس وحشت بدنی تبدیل می‌شود؛ در صحنه‌های پایانی حتی عناصر کمدی تاریک هم حضور دارند. همهٔ این‌ها در کنار هم، اما همان کشفِ راز است که فیلم را تعریف می‌کند. من پیش از رسیدن آن نقطه فهمیده بودم جریان چیست؛ هرکسی که اندکی از علوم غیبی بداند، برداشتش از صحنهٔ داخل خودرو با معلم خوابیده روشن خواهد بود. با این حال تأیید حدس‌ها همچنان ناراحت‌کننده و آزاردهنده بود. بازی‌ها عموماً بیش از شایسته‌اند و فیلمنامه خلاق و دلهره‌آور است. در خلاصه، معمایی گیرا و وحشت‌آور با چاشنی کمدی سیاه—تماشایی الزامی برای طرفداران ژانر. من واقعاً این فیلم را دوست داشتم. پر از شگفتی بود و بله، ترسناک هم بود! بازی‌ها فوق‌العاده‌اند؛ آدم‌های بااستعدادی خیلی زحمت کشیده‌اند که نتیجه‌اش معلوم است. من خیلی طرفدار وحشت نیستم اما شدیداً توصیه می‌کنم، حتی اگر مثل من کمی ترسو باشید! احساس می‌کنم فیلم تا حدی بیش از حد تبلیغ شده بود. بد نیست ولی در مقطعی متوجه می‌شوید که پشت معمای بزرگ و روایت غیرخطی، داستان نسبتاً کم‌عمق و چیز زیادی برای ترساندن ندارد. من از تمجیدها سر درنمی‌آورم؛ پر از جَمپ‌اسکِیرها و سوراخ‌های داستانی است و داستان تکه‌تکه‌شده‌ای که باعث می‌شود نپرسید «چرا پلیس خانه‌های بچه‌های ناپدیدشده را بررسی نکرد؟» یک صحنهٔ قابل‌قبول با زنِ قهرمان که در خودرو خوابیده وجود داشت—بدون اسپویل—اما بقیه بیشتر جَمپ‌اسکِیرند، نه بیشتر. اگر کمی فکر کنید، سوراخ‌های داستانی به‌شدت معلوم می‌شوند. در غیر این صورت، فقط مجموعه‌ای از جَمپ‌اسکِیرها، پلیس‌هایی که ناگهانی غیرمنطقی رفتار می‌کنند و آدم‌هایی که با دست‌های باز می‌دوند—همین و بس—و به دلیلی مردم عاشقش‌اند. «ویپنز» بی‌تردید فیلمی دیوانه‌وار در جنبه‌های متعدد است و در مواردی بسیار یادآور کمدی-وحشت بَرهان تیلور «مادر و پدر» (۲۰۱۷) است، دست‌کم در تبدیل ناگهانی آدم‌های معمولی به قاتلان بی‌دلیل و خشن. صحنه‌های اکشنِ شدید بی‌رحم‌اند اما بسیار مبتکرانه طراحی شده و صحنهٔ افتتاحیه با کودکان که به شب می‌دوند (که به‌خوبی با ترانهٔ جورج هریسون «Beware of Darkness» همراهی شده) زیبا فیلم‌برداری شده است؛ در واقع کل فیلم تصویربرداری چشم‌نوازی دارد. اما این صحنه می‌تواند مشکل‌زا باشد چون خیلی جذاب آغاز می‌کند و چالش واضح می‌شود: آیا بقیهٔ فیلم می‌تواند به همان اندازه خوب باشد؟ بخش باقیمانده مبهم و کلی‌گویی است تا حدی که بیننده را با سوالات بیشتر از پاسخ‌ها رها می‌کند و تنها به گمانه‌زنی و حدس می‌انجامد؛ از این حیث وادارتان می‌کند دربارهٔ آنچه تماشا کرده‌اید فکر کنید و این خودش در روزگار حاضر دستاورد کوچکی نیست.