فیلم Caught 1949

بهم نگاه کن! ببین چه خریده‌ای! فیلم Caught به کارگردانی مکس اوفولس و با اقتباس فیلمنامه از آرتر لورنتس برگرفته از رمانی به نام Wild Calendar نوشته لیبی بلاک ساخته شده است. در این فیلم باربارا بل گدِدس، رابرت رایان، جیمز میسون، فرانک فرگوسن و کرت بویس به ایفای نقش می‌پردازند. موسیقی اثر از فردریک هولاندر و فیلم‌برداری از لی گارمز است. لئونورا ایمز (با بازی گدِدس)...

بهم نگاه کن! ببین چه خریده‌ای! فیلم Caught به کارگردانی مکس اوفولس و با اقتباس فیلمنامه از آرتر لورنتس برگرفته از رمانی به نام Wild Calendar نوشته لیبی بلاک ساخته شده است. در این فیلم باربارا بل گدِدس، رابرت رایان، جیمز میسون، فرانک فرگوسن و کرت بویس به ایفای نقش می‌پردازند. موسیقی اثر از فردریک هولاندر و فیلم‌برداری از لی گارمز است. لئونورا ایمز (با بازی گدِدس) که می‌خواهد با ازدواج با مردی ثروتمند برای خود لانه‌ای راحت بسازد، بیش از آنچه انتظار دارد نصیبش می‌شود وقتی اسمیت اولریگ (رایان) وارد زندگی‌اش می‌شود. پس از مدتی دکتر لری کوینادا (میسون) وارد زندگی او می‌شود و از آن پس هیچ چیز مثل قبل نخواهد بود. این اثر سرشار از پیچ‌وخم‌های روان‌شناختی است. اوفولس که در مراحل آخر به پروژه اضافه شد، تا حدودی داستان را تغییر داد و زوایای تند شخصیت لئونورا را نرم‌تر کرد؛ نتیجه وضعیتی میانی است: در یک سو شوهری مستبد و کنترل‌گر قرار دارد و در سوی دیگر پزشکی نجیب و صادق که می‌خواهد عشقش را نثار لئونورا کند. به نظر انتخاب آسانی می‌رسد، اما سرنوشت نوآرگونه و تصمیمات تعیین‌کننده زندگی، روایت را ساده نمی‌کنند. شخصیت اسمیت اولریگ برگرفته از هاوارد هیوز است و اجرای سرد و ترسناک رابرت رایان از این نقش بسیار تأثیرگذار است؛ تنها افسوس این است که فرصت بیشتری برای نمایش خصیصگی‌های قدرتمند او در فیلم وجود نداشت. بهترین صحنه‌ها با حضور رایان است و زوالِ زندگی زناشویی به شکلی زیرکانه توسط اوفولس در حوالی عمارت تیره‌وتار اولریگ فیلم‌برداری شده است؛ نماهای معکوس، بازی با ادراک و سایه‌های منفرد رابطه‌ای از جهنم را برجسته می‌کنند. نقش‌آفرینی لی گارمز در فیلم‌برداری و طراحی هنری فرانک پل سیلوس نیز در ایجاد این اثر بصری قابل توجه، نقشی کم‌اهمیت ندارند. لئونورا شخصیتی خوب نوشته‌شده است؛ می‌توانست به سادگی موجودی ضعیف و بی‌اراده ترسیم شود، اما سازندگان جهت‌دهی‌ای فمینیستی‌تر به او داده‌اند و شجاعت و هوشی به او بخشیده‌اند که با موقعیت ناگوار بعدی‌اش هم‌خوانی داشته باشد. گدِدس همهٔ مؤلفه‌های احساسی نقش را می‌سنجد و هرگز به هیستری افراطی نمی‌پردازد. جیمز میسون با وقار و ظرافت وارد فیلم می‌شود و حضوری کلاسیک دارد که در بازار سینمای آمریکا هم توجه‌برانگیز بود؛ او نقشی را که به او واگذار شده به‌خوبی ایفا می‌کند. اوفولس هدایت فیلم را به‌خوبی برعهده دارد و به پایانی می‌رسد که تماشاگر را با احساسات متناقضی مواجه می‌کند. امتیاز: ۸/۱۰ در نگاه دیگر، باربارا بل گدِدس در نقش لئونورا دختری بلندپرواز است که با ثروتمندی میلیاردر (رابرت رایان) آشنا می‌شود و پس از عشقی تند و سریع همسر او می‌گردد. اما زندگی با او آن‌طور که تصور می‌شد نیست: او کنترلی سخت‌گیر است و می‌خواهد لئونورا ظاهر مناسبی داشته باشد اما جز آن چیزی از او نمی‌خواهد. دل‌زدگی به‌تدریج سر می‌رسد و پس از آنکه او را در برابر جمعی از اطرافیانش تحقیر می‌کند، لئونورا خانه را ترک می‌کند و کاری معمولی می‌پذیرد. با اینکه تقریباً هیچ‌گونه تحصیلات یا تجربه‌ای ندارد، سرانجام برای دکتر کوینادا کار می‌کند و به‌تدریج نسبت به او دلبسته می‌شود. اسمیت که حاضر به از دست دادن «غنیمت» خود نیست، او را با وعدهٔ تغییر به خانه بازمی‌گرداند و اگرچه لئونورا حامله می‌شود، خیلی زود درمی‌یابد که هیچ‌چیز بهتر نشده است—تنها انتخابی بسیار پیچیده‌تر در پیش دارد. رابرت رایان در این فیلم بسیار برجسته است؛ او نقش همسری تشنه به قدرت را عالی بازی می‌کند و در چند صحنهٔ شدید، از ابزارهایی مانند توپ‌های بیلیارد و دستگاه پین‌بال بهرهٔ موثری می‌برد تا بر تنش میان خود و لئونورای در حال استقلال تأکید کند. فیلم گاهی در مرز ملودرام حرکت می‌کند و شاید هرگز قصهٔ محبوب من نباشد، اما در بهترین لحظات، سنگدلی رایان و خوش‌بینی میسون، تلاقی‌های شخصیتی جالبی ایجاد می‌کنند که تماشایشان لذت‌بخش است. فیلم به‌جای یک پایان قطعی، بیشتر شبیه ورق زدن صفحه‌ای است—و این شیوه نیز به‌خوبی جواب می‌دهد.