فیلم The Red House 1947

The Red House یکی از نخستین نمونه‌های «روستایی نوآر» است. بسیاری از علاقه‌مندان سطحی نوآر ممکن است تعجب کنند که چرا بسیاری از داستان‌های نوآر بیرون از کوچه‌پس‌‌کوچه‌های باران‌خوردهٔ شهر اتفاق می‌افتند؛ «روستایی نوآر» از آغاز جنبش نوآر وجود داشته و فیلم‌هایی مثل Among the Living، Moonrise و On Dangerous Ground (که دست‌کم بخشی‌اش در خیابان‌های شهر آغاز می‌شود) نمونه‌های برجسته‌ای از آن‌اند. این فیلم به‌خاطر...

The Red House یکی از نخستین نمونه‌های «روستایی نوآر» است. بسیاری از علاقه‌مندان سطحی نوآر ممکن است تعجب کنند که چرا بسیاری از داستان‌های نوآر بیرون از کوچه‌پس‌‌کوچه‌های باران‌خوردهٔ شهر اتفاق می‌افتند؛ «روستایی نوآر» از آغاز جنبش نوآر وجود داشته و فیلم‌هایی مثل Among the Living، Moonrise و On Dangerous Ground (که دست‌کم بخشی‌اش در خیابان‌های شهر آغاز می‌شود) نمونه‌های برجسته‌ای از آن‌اند. این فیلم به‌خاطر ورودش به حوزهٔ عمومی و حضور گسترده‌اش در مجموعه‌های ارزان‌قیمت فیلم نوآر شناخته‌شده‌تر است. نسخه‌های قدیمی و کم‌کیفیت موجود تا مدتی کیفیت فیلم را پایین می‌آوردند، اما در بازانتشارهای اخیر روی DVD/BD فیلم در شکل بهتری عرضه شده است. خلاصهٔ داستان: پیت مورگان (Edward G. Robinson) و خواهرش الن (Judith Anderson) تلاش می‌کنند راز «خانهٔ قرمز» در جنگل را از مگ (Allene Roberts)، دخترِ خواندهٔ نوجوانشان پنهان نگه دارند. جنگل و خانهٔ قرمز نماد گذشته‌ای تاریک‌اند و فیلم به‌تدریج به لایه‌های روانیِ درد، پشیمانی و زخم‌های روحی می‌پردازد. نقد بازی‌ها و اجراها - Edward G. Robinson در نقش پیت، بار سنگین احساساتِ ملتهب و رازآلود فیلم را بر دوش می‌کشد و در نمایشِ نگرانی، اضطراب و تهدید درونی بسیار موفق است. نمایش او گاهی یادآور بازی‌های گانگستریِ او در آثار پیشین است. - Judith Anderson نقش کوتاه اما مؤثری دارد و در لحظاتی که جلو می‌آید، عمقِ درد و تردید را خوب منتقل می‌کند. - Allene Roberts در نقش مگ، با همان صدای نفس‌زدهٔ مرسومِ دختران نوجوانِ آن دوره بازی می‌کند؛ شاید آزاردهنده برای بعضی، اما در عین حال اجرای قانع‌کننده‌ای از یک دختر نوجوان در حال بلوغ است. - Lon McCallister در نقش نَت، بازیگری است که به‌نظر پیرتر از سن شخصیت می‌آید و حضور او در برخی سکانس‌ها حس ناخوشایندی به فیلم می‌بخشد؛ رابطهٔ او با مادرش صحنه‌هایی نگران‌کننده و تا حدی آزاردهنده دارد. - Julie London به‌سرعت هر صحنه‌ای را که در آن حاضر است از آنِ خود می‌کند؛ حضور جذاب و مظاهر جنسی‌اش، نقشِ قابل توجهی در فضا و کششِ فیلم دارد. - Rory Calhoun در یک زیرطرح حاشیه‌ای ظاهر می‌شود که کمی حواس را پرت می‌کند، اما کلیت اثر را مخدوش نمی‌سازد. فضاسازی، فیلم‌برداری و موسیقی - فیلم‌برداریِ Bert Glennon از تضاد نور و سایه (chiaroscuro) برای ایجاد جوّی تاریک و تهدیدآمیز به‌خوبی بهره می‌برد. - موسیقیِ Miklós Rózsa در جاهایی مؤثر و کابوس‌وار است (صدای ترمین به‌خصوص تأثیرگذار است)، هرچند در برخی سکانس‌های نوجوانان موسیقی‌ای کمی کلیشه‌ای و عامه‌پسند به‌نظر می‌رسد که تمرکز لازم را نداشته است. - کارگردانی Delmer Daves گاهی نسبتاً تخت و بی‌تحرک است، اما در انتقال حس تهدیدِ جنگل و خانهٔ مرموز موفق عمل می‌کند. ضعف‌ها و نقاط قوت - نقطه‌ضعف اصلی فیلم پیش‌بینی‌پذیریِ زودهنگام مشکل داستان است؛ برای بینندگانی که به دنبال معمایی پیچیده یا عنصر ماورایی‌اند، کشش کافی ممکن است فراهم نشود. همچنین ریتم فیلم گاهی طولانی به‌نظر می‌رسد. - از سوی دیگر، ترکیب بازی‌ها، نورپردازی‌ها و موسیقی فضایی ملتهب و ناآرام خلق می‌کند که برای دوستداران نوآرِ روستایی بسیار جذاب است. برخی سکانس‌ها حسِ سایکوتر را یادآور می‌شوند و فیلم گاهی یادآور آثاری‌ست که زندگی روزمره را کنار می‌زنند تا رازها و خشونت‌های پنهان را نشان دهند. نکتهٔ فنی جالب: نسخه‌های کم‌کیفیت و «خراش‌خورده» از فیلم گاهی حسِ تیره‌تر و مرموزتری به اثر می‌دادند؛ بازسازی و پاک‌سازی بیش از حد گاهی از این رمزآلودگی کم می‌کند. جمع‌بندی The Red House فیلمی است با جوّی سنگین، بازی‌های نسبتاً قوی به‌ویژه از Edward G. Robinson، و ترکیبی از المان‌های ترسناک و نوآرِ روستایی. شاید بهترین نمونهٔ ژانر نباشد و برخی ضعف‌های روایی و ریتمی داشته باشد، اما ارزش دیدن دارد و پایان‌بندی‌اش رضایت‌بخش است. برای تماشای زمستانی کنار شومینه یا به‌عنوان پیش‌غذای خوب قبل از آثار برتر ژانر، انتخابی مناسب است. (یک ارزیابی تقریباً 7.5/10 در میان نقدها دیده شده است.)