فیلم Steve 2025

سیلیان مورفی در نقش اصلی اجرای تأثیرگذار و پرحرارتی ارائه می‌دهد، اما واقعیت این است که فیلم بیش از هر چیز یک کار جمعی چشمگیر است؛ او رهبری گروه کوچکی از مربیان را بر عهده دارد که گویی همواره در حال دفاع از خود در برابر برخی از سرکش‌ترین نوجوانانی هستند که تا به حال دیده‌اید. در کنار او، «آماندا» (تریسی اولمن) نقش معاون را...

سیلیان مورفی در نقش اصلی اجرای تأثیرگذار و پرحرارتی ارائه می‌دهد، اما واقعیت این است که فیلم بیش از هر چیز یک کار جمعی چشمگیر است؛ او رهبری گروه کوچکی از مربیان را بر عهده دارد که گویی همواره در حال دفاع از خود در برابر برخی از سرکش‌ترین نوجوانانی هستند که تا به حال دیده‌اید. در کنار او، «آماندا» (تریسی اولمن) نقش معاون را بازی می‌کند و خودِ او هم مرتباً به‌شیوه‌ای خوددرمانی می‌کند؛ هم‌زمان فشار اضافی حضور یک گروه تلویزیونی محلی بی‌بی‌سی و بازدید نماینده مجلس و اعضای شورای محلی را می‌کشد که هشدار می‌دهند آینده مدرسه — با هزینه‌ای حدود ۳۰ هزار پوند در سال برای هر دانش‌آموز — به‌تدریج غیرقابل‌پذیر شده است. در نخستین مواجهه با ساکنان، با «شای» (جی لیکرجو) آشنا می‌شویم که صبح زود در میانِ دشت در حال رقص است و آرام‌آرام مست می‌شود! بعد «جیمی» (لوک آیرز) را داریم؛ شخصیتی بزرگ‌تر از حد معمول که با تیززبانی تقریباً همه را تحریک می‌کند. «رایلی» (جاشوا جی. پارکر) مثل یک خرگوشِ انرژیکِ بی‌پایان است، و «شولا» (لیتِل سیمز) معلم تازه‌وارد است که «جنی» (امیلی واتسون) سعی می‌کند روان‌شناسی رفتارهای ناپایدارشان را درک کند. همه آن‌ها زشت‌زبانی، خشن و آزاردهنده‌اند، اما در عین حال باهوش‌اند؛ دعوا و زد و خورد دارند، ولی میانشان وفاداری و حتی محبتی هم وجود دارد. هر شخصیت لحظات خودش را در کانون توجه دارد، اما تمرکز اصلی بر «استیو» است—مردی که با شیاطین درونی‌اش دست و پنجه نرم می‌کند—و «شای» که رفتارهایش باعث شده مادر و ناپدری‌اش تمام پیوندهایش را قطع کنند. این دو مرد انگار هر دو در یک قایق قرار دارند؛ تنها یکی کراوات دارد و دیگری هدفون‌های فومِ نارنجی، اما هردو اجراهای پراضطراب و احساسی ارائه می‌دهند. اولمن در نقش حمایتی خود قوی و همدل است، و راجر آلام در نقش نماینده غرورآمیز و تحقیرآمیز «مونتاگو-پاول» (با تلفظ «پول») نقش کوتاه ولی هماهنگ‌کننده‌ای دارد؛ مردی که، مانند بسیاری که در این عمارت در حال فرسایش زندگی نکرده‌اند، از آنچه در اینجا می‌گذرد و از اهمیت این ساختار برای ارائه امید، امنیت و ثبات به جوانانی که گاهی شفافیت ذهنی‌شان مانند جریان دریاست، بی‌خبر است. دقایق پایانی به‌طرزی قدرتمند نشان می‌دهد که کارکنان این مجموعه حرفه‌ای هستند که باید بین مطالبات کاری و زندگی شخصی‌شان تعادل برقرار کنند. استفاده هوشمندانه از یک ضبط صوت به‌عنوان یادآور برای «استیو» هم به او کمک می‌کند و هم مخاطب را با فشار روانی زندگی‌شان بیشتر همراه می‌سازد. هرچقدر تلاش‌هایشان گاه بی‌ثمر به‌نظر می‌رسید، این آدم‌ها تمایل به تسلیم ندارند—صرف‌نظر از فداکاری‌هایی که بارها و بارها باید انجام دهند. بازی نوجوانان طبیعی، سرگرم‌کننده، یخ‌کننده و آکروباتیک است و در عین شوخی‌ها و غرورِ بیرونی، آسیب‌پذیری، تنهایی و وابستگی متقابل‌شان را نشان می‌دهد. فیلمی تند و پرشتاب که به‌خوبی یادآوری می‌کند نمی‌توان برای مهارت‌های حرفه‌ایِ این تیم و فراهم‌سازی مراقبت برای کسانی که جامعه اغلب آن‌ها را تهدید می‌داند و احتمالاً زندانی‌شان می‌کرد، قیمتی گذاشت. موضوعی دشوار برای ارائه با صداقت است، اما این فیلم شما را به فکر وامی‌دارد—و گاه هم می‌خنداند.