فیلم Yellow Sky 1948

«دور از مردانم بمان و دست از تکان دادن آن کمرهای لعنتی بردار.» استرِچ رهبر گروهی آدم‌دزدِ بانک است. پس از آخرین سرقت، به‌خاطر تعقیب سربازان سواره‌نظام ایالات متحده، ناچار می‌شوند از روی یک دشت نمکی پهناور عبور کنند. تشنه و در آفتاب سوزان، به شهری متروکه به نام Yellow Sky برمی‌خورند؛ جایی که زمانی شهری پررونق بوده و حالا فقط یک معدنچی پیر و نوه‌ی...

«دور از مردانم بمان و دست از تکان دادن آن کمرهای لعنتی بردار.» استرِچ رهبر گروهی آدم‌دزدِ بانک است. پس از آخرین سرقت، به‌خاطر تعقیب سربازان سواره‌نظام ایالات متحده، ناچار می‌شوند از روی یک دشت نمکی پهناور عبور کنند. تشنه و در آفتاب سوزان، به شهری متروکه به نام Yellow Sky برمی‌خورند؛ جایی که زمانی شهری پررونق بوده و حالا فقط یک معدنچی پیر و نوه‌ی پسرخالی‌اش در آن مانده‌اند. به‌زودی صحبت از طلای پنهان درمی‌گیرد و این مردان ناچار می‌شوند با تعارض‌هایی پرشمار روبه‌رو شوند: طمع، شهوت و تهدید آپاچی‌ها — روز حساب‌کشی به Yellow Sky نزدیک است. فیلم Yellow Sky (1948) از نظر فنی چشم‌گیر است: کارگردانی ویلیام ای. ولمن پرانرژی و دوربین تکان‌دهنده‌ی جوزف مک‌دونالد در سیاه‌وسفید، همراه با استفاده‌ی استادانه از صداهای طبیعی، تصویری ماندگار از وسترن‌های دههٔ ۱۹۴۰ ارائه می‌دهند. پس از تعقیب نفس‌گیرِ آغازین، فیلم به کلاس درس تصویری و دیالوگ‌محوری بدل می‌شود. وقتی گروه روی دشت نمکی پیش می‌رود، نیاز به رفع تشنگی برای تماشاگر به‌قدر خودِ شخصیت‌ها محسوس است؛ لوکیشن‌های Alabama Hills چشم‌اندازی پهناور و باشکوه از غرب وحشی فراهم کرده‌اند و بازیگران نیز در این فضا بدرخشیده‌اند. گریگوری پک در نقش استرِچ که معمولاً نقش‌های باوقار بازی می‌کند، این‌جا خسته و از فرسایش زمان رنگ‌باخته است و اجرای قابل‌لمسی از این شخصیت ارائه می‌دهد. ریچارد ویدمارک — که ظاهراً این یکی از نخستین وسترن‌های اوست — با نقشِ «دود» مغناطیسی ظاهر می‌شود؛ مردی نخ‌نما و نیش‌خندزن که به‌سختی می‌توان به او اعتماد کرد. آن بیکستر در نقش تنها شخصیت زنِ داستان (مایک) نقشی محوری دارد: سرسخت، پرشور و دریافتهٔ موقعیت میان این مردان پاره‌پاره؛ بازی او به فیلم نیروی انفجاری می‌بخشد. جیمز بارتون در نقش پَدربزرگ و هری مورگان و دیگران نیز همگی کار خود را خوب انجام داده‌اند — ضعف قابل‌توجهی در بازی‌ها دیده نمی‌شود. از نظر فیلمنامه و داستان نیز اثر سرآمد است؛ داستانی از دبلیو. آر. برنت و فیلم‌نامه‌ای از لامار تروتی که به‌کمک جنبه‌های فنی، فیلم را بالاتر از بسیاری آثار هم‌عصرش می‌برد. فیلم تا حدودی برگرفته از مضمونِ شکسپیریِ «طوفان» است و بر وسترن‌های بعدی مانند The Law and Jake Wade (1958) و Day of the Outlaw (1959) و حتی بر آثار ژانرهای دیگر مانند Forbidden Planet (1956) تأثیر گذاشته است؛ نسخه‌ای بازسازی‌شده نیز با عنوان The Jackals (1967) در دوران رونقِ طلای آفریقای جنوبی وجود دارد. فیلم یک و سی و هشت دقیقه طول دارد و در لوکیشن‌هایی مانند Owens Lake، Death Valley و Alabama Hills (غرب Lone Pine، کالیفرنیا) فیلم‌برداری شده است. آن بیکستر هنگام فیلم‌برداری تنها ۲۴ سال داشت. از منظر ژانر می‌توان Yellow Sky را وسترنی روان‌شناختی و تا اندازه‌ای فیلم‌نوآری دانست که با گذشت زمان همچنان تاب می‌آورد؛ برخی ممکن است ترجیح دهند رنگی‌سازی آن را ببینند، اگرچه اصل سیاه‌وسفید اثر را از ارزش نمی‌اندازد. پایان‌بندی فیلم طی سال‌ها میان نقادان وسترن بحث‌برانگیز بوده و برای برخی، از جمله این منتقد، کاملاً راضی‌کننده نیست—نه آن‌که پایان بدی باشد، اما حس می‌کنید فضایی که تا آن نقطه ساخته شده بود ممکن بود شایستهٔ پایان بهتری باشد. با این همه، برای تماشاگر فردی است تا خود درباره‌اش قضاوت کند. امتیاز: 9/10 (نمرهٔ کلی: A-)