فیلم A High Wind in Jamaica 1965

دردستگاه بالای چوب‌دارِ دارِ اعدام، عشق من. «باد سهمگین در جامائیکا» به کارگردانی الکساندر مک‌اندریک و فیلمنامه‌ای اقتباس‌شده به‌طور مشترک از استنلی مان، رونالد هاروود و دنیس کانن از رمان ریچارد هیوز ساخته شده است. در این فیلم انتونی کوئین، جیمز کابورن، دبورا باکستر، لیلا کِدرووا، مارتین آمیس، دنیس پرایس و نایجل داونپورت بازی می‌کنند. موسیقی اثر از لَری آدلِر است و ترانه «High on a...

دردستگاه بالای چوب‌دارِ دارِ اعدام، عشق من. «باد سهمگین در جامائیکا» به کارگردانی الکساندر مک‌اندریک و فیلمنامه‌ای اقتباس‌شده به‌طور مشترک از استنلی مان، رونالد هاروود و دنیس کانن از رمان ریچارد هیوز ساخته شده است. در این فیلم انتونی کوئین، جیمز کابورن، دبورا باکستر، لیلا کِدرووا، مارتین آمیس، دنیس پرایس و نایجل داونپورت بازی می‌کنند. موسیقی اثر از لَری آدلِر است و ترانه «High on a Gallows Tree» را مایک لروی اجرا کرده؛ فیلم‌برداری را داگلاس اسلوکامب انجام داده است. این فیلم محصول 20th Century Fox و به صورت رنگی دلاکس و سینماسکوپ عرضه شده است. ماجرا در سال 1870 و در جزیره جامائیکا رخ می‌دهد. وقتی طوفانی سهمگین جزیره را درمی‌نوردد، خانواده ثورنتون به طبقه زیرین پناه می‌برند و در آنجا شاهد آئین ووودوی خدمه و کارگران برای دفع ارواح پلید می‌شوند. خانم ثورنتون که از این صحنه وحشت‌زده شده، تصمیم می‌گیرد کودکان و دو دوستشان را برای ادامه تحصیل و دور نگه‌داشتن‌شان از آنچه وحشی‌گری می‌پندارد، به انگلستان بازفرستد. اما در جریان سفر، کودکان به‌طور اشتباه توسط دزدان دریایی اسیر می‌شوند؛ رویدادی که زندگی هر دو گروهِ اسیر و اسیرکنندگان را برای همیشه تغییر می‌دهد. او می‌ترسد: می‌گوید بچه‌ها بدشانسی می‌آورند… رمان ریچارد هیوز زمانی در برخی مؤسسات آموزشی بریتانیا جزو برنامه درسی بوده و مضامینش احتمالاً معلمان متعهد را به بحث و سخنرانی‌های طولانی وامی‌داشت. اقتباس مک‌اندریک از این رمان موفق می‌شود حال و هوای ادبی اثر را حفظ کند و در عین حال با عنصر کشمکش، سرگرم‌کننده باشد. به‌شیوه‌ای عجیب، ترکیب دزدان دریایی و کودکان بر عرشهٔ کشتی می‌تواند یادآور سینمای کودکانه دیزنی به‌نظر برسد، اما فیلم اصلاً یک ماجراجویی سطحی و ابزورد نیست. دزدان دریایی، به‌ویژه چاوزِ کوئین (با انرژی خوشایند)، از نظر انگیزه و رفتار انسانی‌تر نشان داده می‌شوند. کودکان هم واقعی‌اند؛ آن‌ها نه ترسیده‌اند و نه آموزش‌دیده‌اند که دزدان دریایی «بد» باشند — برایشان مواجهه با این گروه، صرفاً یک ماجراجویی طولانی است. شادمانی و شیطنت بچه‌ها مسری است و ایمیلی (باکسترِ درخشان) تأثیر ویژه‌ای بر چاوز دارد، اما دست‌راستش زَک (کابورن با اجرای مؤثر) خطر را حس می‌کند و خیلی زود خدمه نگران پیامدهای حضور کودکان روی کشتی می‌شوند. می‌دانیم که این همراهی نامنتظر بین کودکی و دزدان دریایی به چیز بدی منتهی خواهد شد، و در یک‌سوم پایانی فیلم مضامین ادبی هیوز کم‌کم از پرده بیرون می‌ریزند. مک‌اندریک با زیرکی تنش‌های عاطفی و روان‌شناختی را در روایت حکاکی می‌کند و معمایی از دل معصومیت کودکی پدیدار می‌شود؛ نیروی معصومیت که در مواجهه با گناه خلأ اخلاقی‌ای ایجاد می‌کند که فیلم (گرچه نه رمان) را با نُت‌هایی تیز و ناآرام به پایان می‌برد. تصویر فیلم چشم‌نواز است؛ فیلم‌برداری «سکوپ» اسلوکامب عالی است و موسیقی آدلر کیفیتی اثیری دارد که با ماهیت وهم‌انگیز داستان همخوانی دارد. هنگام اکران، فیلم با بی‌تفاوتی مواجه شد؛ بسیاری نمی‌دانستند دقیقاً چه دیده‌اند یا از اینکه انتظار یک ماجرای شمشیری و بلندپروازانه را نداشتند ناراحت شدند. این استقبال نامطمئن تا حدی توضیح می‌دهد چرا فیلم عمدتاً فراموش شده و در طول سال‌ها به ندرت از تلویزیون پخش شده است. فیلم سزاوار توجه بیشتری است: ساختار منسجم، روایت قوی و بررسی دقیق ویژگی‌های انسانی آن را فیلمی قابل‌اعتنا می‌سازد. امتیاز: 8/10 دون انتونی کوئین («چاوز») در حال دزدی دریایی نسبتاً بی‌ضرر است که به کشتی‌ای می‌رسد و چند بچهٔ بریتانیایی را که در راه بازگشت به انگلستان برای تحصیل هستند، به‌طور اتفاقی به‌دست می‌آورد. سریعا دینامیکِ روی کشتی تغییر می‌کند. کاپیتان نسبت به این بچه‌ها دل‌رحمی‌ای احساس می‌کند، در حالی که خدمه و رفیق نزدیکش زک (جیمز کابورن) کم‌کم معتقد می‌شوند آن‌ها بدشانسی می‌آورند. این احساس وقتی تشدید می‌شود که بدبیاری‌های کودکانه بر خوشی و درآمد خدمه تأثیر می‌گذارد. دبورا باکستر («امیلی») به‌نظر کودک محبوب گروه است و وقتی زخمی می‌شود، روزهای دزدی کشتی در خطر قرار می‌گیرد. صحنه‌های دریایی فیلم جذاب‌اند و بازیگران جوان هم چندان بد نیستند، اما داستان خیلی زود مصنوعی می‌شود — و واقعاً می‌توان باور کرد که هر آنچه ممکن است اشتباه بشود، عملاً اشتباه می‌کند! پایان‌بندی را واقعاً دوست نداشتم؛ به نوعی نادرست به‌نظر می‌رسید، اما فیلم از نظر بصری دلپذیر است و توجه زیادی به جزئیات تولید شده است. بیشتر شبیه موزیکال‌های سبک میکی‌موکی از آب درآمده تا آثار قهرمانانهِ ارول فلین، اما با این‌حال دیدنی است. یک کشتی دزدان دریایی در کارائیب چند کودک را برمی‌دارد در اواسط سدهٔ نوزدهم، چند کودک از جامائیکا به انگلستان فرستاده می‌شوند که در مسیر توسط یک کشتی دزدان دریایی به‌طور غیرعمدی گرفته می‌شوند. «باد سهمگین در جامائیکا» (۱۹۶۵) اقتباسی سینمایی از رمان ۱۹۲۹ ریچارد هیوز است. فیلم به مسائل چالشی‌ای می‌پردازد که سخت است در قالب سینما اجرایش کرد. اما اگر به ظرایف توجه کنید، چیزهای قابل‌تأمل و قدرتمندی از داستان به‌دست می‌آورید. برای نمونه، مشخص است که کاپیتان دزد دریایی (انتونی کوئین) احساسات مهربانانه‌ای که سال‌ها پنهان داشته با نزدیک‌تر شدن بچه‌ها به شکلی از خانوادهٔ جانشین برایش ظاهر می‌شود، به‌ویژه نسبت به امیلی (دبورا باکستر). می‌توان گفت روح‌هایشان قرابت دارند، هرچند یکی ۴۹ ساله و دیگری ۱۰ ساله است. جیمز کابورن در نقش کمک‌کاپیتان و بهترین دوست کاپیتان مؤثر است؛ او سال بعد در «Our Man Flint» ستاره می‌شود. یکی از ضعف‌های احتمالی فیلم استفاده مکرر از زبان‌های غیرانگلیسی است، خواه اسپانیایی، هلندی یا گویش‌های کریول (دقیقاً نمی‌دانم کدام‌ها به‌کار رفته‌اند). با این‌حال این نکته به واقع‌نمایی صحنه‌ها کمک می‌کند. عنصر دیگری که تا حدودی آزاردهنده است این است که دزدان دریایی در فیلم کثیف، قانون‌گریز و نازل به‌نظر می‌رسند، اما این نکته چندان نقد منفی‌ای نیست چون جوامع دزدان دریایی دقیقاً مخالف ناوهای سلطنتیِ پادشاهی‌های اروپایی بودند. با وجود حضور کودکان، لحن فیلم تا حدی شبیه «باراباس»ِ کوئین چهار سال پیش است، فقط این‌بار با فضای دریا. اگرچه به قوت «قتل‌عام بر روی باونتی» (۱۹۶۲) یا «باونتی» نمی‌رسد، اما باز هم فیلمی قابل‌اعتنا از نوع کشتی‌رانی در عصر امپریالیسم قدیم است. زمان اجرا: ۱ ساعت و ۴۳ دقیقه. فیلم در جامائیکا و آب‌های اطراف فیلم‌برداری شده و بخش‌هایی هم در استودیوهای غرب لندن ساخته شده است. رتبه: B/B-