فیلم A Far Off Place 1993

ماجراجویی کالاهاری! اگر طرفدار فیلم‌های لایو-اکشن دیزنی هستید، این فیلم شما را ناامید نمی‌کند. بین آثار معمولی دیزنی و فیلم‌های طبیعتِ این استودیو قرار می‌گیرد. داستان در بخشی از نامیبیا می‌گذرد و ما را به یک ماجراجویی بزرگ می‌برد که بیشتر شبیه مستند است تا یک روایت پیچیده. در واقع خط داستانی کوتاهی هست—عمدتاً در شروع و پایان—و بقیهٔ فیلم سفری پیاده شبیه «بازگشت» است. فیلم...

ماجراجویی کالاهاری! اگر طرفدار فیلم‌های لایو-اکشن دیزنی هستید، این فیلم شما را ناامید نمی‌کند. بین آثار معمولی دیزنی و فیلم‌های طبیعتِ این استودیو قرار می‌گیرد. داستان در بخشی از نامیبیا می‌گذرد و ما را به یک ماجراجویی بزرگ می‌برد که بیشتر شبیه مستند است تا یک روایت پیچیده. در واقع خط داستانی کوتاهی هست—عمدتاً در شروع و پایان—و بقیهٔ فیلم سفری پیاده شبیه «بازگشت» است. فیلم بر اساس رمانی با همین عنوان ساخته شده دربارهٔ دختری و پسری که پس از حملهٔ شکارچیان غیرقانونی به خانواده‌شان، همراه یک بوشمن برای عبور از صحرای کالاهاری متحد می‌شوند. من پیش از دیدن چیزی دربارهٔ فیلم نشنیده بودم، پس انتظار خاصی نداشتم. ابتدا یاد «خدایان لابد دیوانه‌اند» افتادم، اما چون این فیلم کمدی نیست، انتظار تجربه‌ای متفاوت داشتم. از فیلم خوشم آمد، اما نه خیلی زیاد. مناظر آفریقایی خیره‌کننده‌اند و بازی همهٔ بازیگران قوی است. کاش حیوانات وحشی بیشتری در فیلم حضور داشتند — طعم واقعی آفریقا چیزی است که همه، به‌ویژه کودکان، انتظارش را دارند — از این نظر کمی ناامیدکننده است، اما نه به‌شدت. در غیر این صورت، فیلمی خانوادگی و قابل قبول از یک سازندهٔ معتبر است. امتیاز: 6.5 از 10 شروعِ کمی تزلزل‌آمیز دارد، اما هرچه جلو می‌رود «A Far Off Place» تبدیل به فیلم بسیار خوبی می‌شود. دقیقاً همان است که از یک درامِ ماجراجویانه انتظار دارید: ماجراجویی چشمگیر است و جنبهٔ درام از ابتدا تا انتها حاضر است. تصاویر صحرای کالاهاری چشم‌نوازند؛ فیلم در نامیبیا و زیمبابوه فیلم‌برداری شده و تصویربرداری آن جذاب است. موسیقی جیمز هورنر هم به‌خوبی می‌نشیند. علت شروع ضعیف‌تر، بازی بازیگران است. ریس ویترسپون (نانی) و اتان امبری (هری) در پانزده تا بیست و پنج دقیقهٔ ابتدایی چندان درخشان نیستند، خصوصاً امبری. اما خوشبختانه پس از آن و با ورود به حدود صد دقیقهٔ فیلم، بازی‌شان قابل تماشا می‌شود. سارل بوک (ژابو) و ماکسیمیلیان شل (ترون) هم بازی‌های خوبی ارائه می‌دهند. شخصیت‌های منفی فراموش‌شدنی و ساده‌اند، ولی به‌نظر من این موضوع مانع لذت بردن از فیلم نمی‌شود. فیلم زشتیِ شکار عاج را خوب نشان می‌دهد، مخصوصاً در یکی از سکانس‌های اوایل. پایان‌بندی شگفت‌آور نیست، اما به‌خوبی جواب می‌دهد. در مجموع، تماشای این فیلم برایم لذت‌بخش بود.