فیلم Whistle 2025

فیلم «ویسل» فیلمنامه‌ای معمولی و متوسط دارد، شبیه دیگر آثار درباره احضار مرگ با ابزارهای ضربی. با این حال، طرفداران ژانر وحشت از مرگ‌های خلاقانه، بازی‌های قابل‌قبول و پایانی که حس نیاز به دنباله را برمی‌انگیزد، لذت خواهند برد. مثل فیلم «پرایمیت» که شامپانزه بود، در «ویسل» هم نقطه‌ی محوری یک سوت است؛ و جزئیات دیگر خیلی تفاوتی با هم ندارند. ایده‌ی جذابی دارد: یک شیء...

فیلم «ویسل» فیلمنامه‌ای معمولی و متوسط دارد، شبیه دیگر آثار درباره احضار مرگ با ابزارهای ضربی. با این حال، طرفداران ژانر وحشت از مرگ‌های خلاقانه، بازی‌های قابل‌قبول و پایانی که حس نیاز به دنباله را برمی‌انگیزد، لذت خواهند برد. مثل فیلم «پرایمیت» که شامپانزه بود، در «ویسل» هم نقطه‌ی محوری یک سوت است؛ و جزئیات دیگر خیلی تفاوتی با هم ندارند. ایده‌ی جذابی دارد: یک شیء قدیمی آزتکی که وقتی فعال می‌شود، سرنوشت را دستکاری کرده و مرگ را از محل کسی که روی آن فوت می‌کند آگاه می‌سازد. بازیکن بسکتبال «هورس» (استیفن کالین) نخست قدرت شیطانی این شیء برنزی را نشان می‌دهد، و وقتی «کریزانتموم» (دافنه کین) آن را در کمد مدرسه پیدا می‌کند، زندگی تازه‌ای برای خودش، همکلاسی‌هایش و استادشان (نیک فراست) می‌آورد. خوشبختانه کسی هست که نوشته‌های روی شیء را تفسیر کند، اما آیا او می‌تواند جست‌وجوی بی‌رحم و خونین مرگ را متوقف کند؟ جز خودِ ایده که اندکی متفاوت است، داستان کاملاً فرمولیک و رویه‌ای است و مثل معمول، یک خط عاشقانه دختر-با-دختر هم در آن هست. کی بالاخره یکی از آن درام‌های ترسناک را خواهیم دید که پسرها با هم باشند به‌جای اینکه زود کشته شوند؟ در کل چیز جدیدی در کار نیست؛ فقط حذف تدریجی و صحنه‌ای شخصیت‌ها را می‌بینیم. و باید پرسید: اگر یک شیء کهنه و کثیف در کمدتان پیدا کنید، واقعاً رویش فوت می‌کنید؟ آماده «ویسل ۲» باشید؟ فقط یک فیلم احمقانهٔ چپگرای دیگر با همان تبلیغات همیشگی است. نمونه‌ای است از تولیداتی که دستورکار اجتماعی تحمیلی را بر روایت منسجم ترجیح می‌دهند. فیلم جمعی از قهرمانان «ناهماهنگ» را نشان می‌دهد که جز انطباق‌شان با سیاست‌های هویت‌محور روز، عمق دیگری ندارند. وقتی روایت را بر این کلیشه‌های توخالی می‌گذارد—و یک کشیش جوانان را به‌صورت یک شرور کارتونی معرفی می‌کند—تعصب آشکارش معلوم می‌شود. به‌جای تعلیق واقعی، از کلیشه‌های پیش‌بینی‌شده استفاده می‌کند و با طرح سطحیِ یک شیء کهن، مخاطب را موعظه‌گونه و مسموم می‌سازد تا سرگرم کند. تلاشی نامنسجم برای مهندسی اجتماعی است که چیز نو یا معنی‌داری به ژانر وحشت اضافه نمی‌کند. کسالت‌آور، خسته‌کننده و تکراری. این موضوع بارها انجام شده است. بازیگرانی که حدود ده سال از سن دبیرستان گذشته‌اند باید از بازی در نقش دانش‌آموزان دست بردارند؛ این کار مانع ظهور استعدادهای جدید می‌شود. خلاصه اینکه من آن را بیشتر دوست داشتم وقتی اسمش «ویش‌مستر» بود. این فیلم تا حدی بی‌روح و شبیه یک منبع درآمد شرکتی است به خاطر یک آیتمِ ظاهراً نو. شبیه آن همه فیلم درباره‌ی تخته‌ای که دروازه‌ای به سوی وحشت‌هاست؛ در واقع نوعی نسخه ضعیف‌تر از آن‌ها یا از «It Follows» است، اما دل و جان «It Follows» را ندارد. شخصیت‌ها بی‌رمق‌اند، کارگردانی یکنواخت است، مرگ بعضی شخصیت‌ها خسته‌کننده است (با یک استثنای خشن)، و سکانس‌های پایانی فقط آدم را به اه کشیدن می‌اندازد. پیش‌بینی‌پذیری به حد اعلاست و حتی اگر ظاهراً خوش‌ساخت باشد، من آن را توصیه نمی‌کنم.