فیلم Ice Cream Man 2026

فیلم‌هایی هستن که اون‌قدر بدن که جذاب می‌شن. بعد فیلم‌هایی هستن که صرفاً بدن. و ته ته ته لیست، فیلم‌هایی هستن که نه تنها بد، بلکه عمیقاً توهین‌آمیزن. Ice Cream Man همون چیزیه که ایلی راث از زیر ته این بشکه بیرون کشیده. یادتونه Hostel؟ یکی از فیلم‌های اولیۀ راث که جنجالی درست کرد و باعث شد زیرژانری با عنوان «تورتور پورن» معروف شه. با این...

فیلم‌هایی هستن که اون‌قدر بدن که جذاب می‌شن. بعد فیلم‌هایی هستن که صرفاً بدن. و ته ته ته لیست، فیلم‌هایی هستن که نه تنها بد، بلکه عمیقاً توهین‌آمیزن. Ice Cream Man همون چیزیه که ایلی راث از زیر ته این بشکه بیرون کشیده. یادتونه Hostel؟ یکی از فیلم‌های اولیۀ راث که جنجالی درست کرد و باعث شد زیرژانری با عنوان «تورتور پورن» معروف شه. با این حال، راث در اون فیلم مقدار قابل‌توجهی خودداری نشون داد؛ ترسناک‌ترین لحظات دقیقاً زمانی اتفاق می‌افتادن که دوربین از خشونت فاصله می‌گرفت. فیلم‌های بعدی‌ش—از جمله Hostel: Part II، The Green Inferno و Knock Knock—نشان دادن که اون خودداری کم‌کم از بین رفته و راث داره به سمت خون‌ریزی لذت‌بخش، تحریکات زننده و نمایشی‌تر شدن محتوای شرم‌آور حرکت می‌کنه. در Ice Cream Man از هر سه مورد به وفور هست، و این خود به‌تنهایی الزاماً مشکل نیست. گور و نمایش اغراق‌شده وقتی با ذوق، تخیل یا مهارت فنی همراه باشه می‌تونه بسیار سرگرم‌کنه. اما اینجا همه‌چیز آن‌قدر بی‌هنر انجام شده که فیلم زود به حالت بی‌حسی می‌رسه. جلوه‌ها مصنوعی به‌نظر می‌رسن، دیالوگ‌ها بچه‌گانه‌ان و شخصیت‌ها چیزی بیش از بدن‌هایی برای قطعه‌قطعه شدن نیستن. اجراها همگی آماتورانه‌ان، هم از بزرگ‌ترها و هم از بچه‌ها. حتی با در نظر گرفتن سهل‌گیری‌ای که معمولاً نسبت به بازیگران جوان می‌شه، واضح و ناخوشاینده که راث نمی‌دونه چطور ازشون بازی بگیره. هیچ‌چیزی تکان‌دهنده نیست چون هیچ‌چیزی پیامددار به نظر نمی‌رسه؛ صرفاً خسته‌کننده‌ست. فیلم هیچ ریتم یا لحن قابل‌قبولی پیدا نمی‌کنه. دائماً بین بزرگ‌سالان احمقی که با اختیار به سمت مرگ‌شون میرن، نماهای خیلی نزدیک از نقص‌ها و صحنه‌های خسته‌کننده‌ای که نقش‌های کودکانه دیالوگ‌هایی به‌قدری بی‌مزه می‌گن که انگار خودشون نوشتن، در نوسانه—هرچند شاید توهین به نویسنده‌های کودک هم باشه. یک شخصیت که موقتا فلج شده، چیزی شبیه دو دقیقه کامل رو مثل یه ماهی افتاده از این اتاق به اون اتاق می‌لرزه. هر جذابیتی که اولش ممکنه این سکانس داشته باشه، خیلی قبل از پایان صحنه تمام می‌شه. همه این‌ها به‌تنهایی ناامیدکننده‌ان. اما چیزی که Ice Cream Man رو واقعاً خشم‌انگیز می‌کنه، رژه بی‌وقفه ایده‌های توهین‌آمیزیه که با عنوان شوخی مرز‌شکن عرضه می‌شن. یک زن جوان مجبور می‌شه قول بده که با پسر‌خاطرش آشتی کنه تا کسی حاضر بشه نجاتش بده—و بعد واقعاً آشتی می‌کنه. کودک‌آزاری (پدوفیلیا) موضوع پایه‌ای یک کمدی‌-ترسناک مضحکه که هرگز نزدیک هم نمی‌شه لحنِ سازگار و یک‌دستی به‌دست بیاره. یکی از شخصیت‌ها بی‌تفاوت و به‌راحتی از واژه‌ای تحقیرآمیز برای معلولیت استفاده می‌کنه و بلافاصله در شوخی بعدی اوتیسم به‌عنوان ضربهٔ خنده‌آور به کار می‌ره. در یک سکانس به‌شدت اشتباه و زننده، یک فرد سیاه‌پوست به پشت کامیون زنجیر می‌شه و روی زمین کشیده می‌شه؛ تصویری که یادآور خشونت نژادپرستانه و لینچ کردن است که ظاهراً صرفاً برای یک شوک ارزان به کار رفته. اما شاهکار توهین‌آمیزِ فیلم—آخرین توهین و گِیلاسی روی کیک—لحظه‌ایه که یک بازیگر کودک در فیلمی که در ۲۰۲۶ منتشر شده مجبور می‌شه این جمله فاجعه‌بار رو بگه: «من یه دختر ۱۲ ساله‌م. البته بلدم بالا بیارم.» در اون لحظه، همه تلاشمو کردم که بلند نشم و همون‌جا سالن رو ترک نکنم. حتی با استانداردهای پایین‌تری که راث برای خودش تعریف کرده، Ice Cream Man یه رسواییه. فیلمی که مردسالاری و نفرت علیه زنان رو با جسارت اشتباه می‌گیره، ترحم‌زدایی از معلولان رو با شوخ‌طبعی قاطی می‌کنه و تصاویر نژادپرستانه رو الیۀ سرگرمی قرار می‌ده. زیر همه خون‌ریزی‌ها و تلاش‌های بی‌نتیجه برای تحریک، هیچ هوش، هیچ جسارتی و هیچ انسانیتی قابل‌تشخیصی نیست—فقط یک فیلم زشت و بی‌مغز که به خودش افتخار می‌کنه چون جرئت کرده توهین‌کنه. من امیدوار بودم Ice Cream Man یه اثر سطحی و سرگرم‌کننده از نوع «شلَک» باشه و تا حدی هم چنین لحظاتی داشت. اما متأسفانه فیلم فقط روی یک شوخی حساب کرده و همون شوخی رو تا تهِ زمین کشیده. طبیعت سنگدل ایلی راث توی فیلم حضور داره و تماشای کودکانی که دست به اعمال خشونت‌آمیز می‌زنن و شوخی‌ای که حول اختلال خوردن یک دختر ۱۲ ساله ساخته شده، بسیار ناراحت‌کننده‌ست. --- خب، کیه که بستنی خوشمزه‌ی نعنا-رمانی رو دوست نداشته باشه؟ متأسفانه عوارضی هم داره: اگه به بچه‌هاشون بدی، ظاهراً به قاتلانی خون‌خوار تبدیل می‌شن که قصد کشتن هر بزرگ‌سالی—چه والد، قیم، مادربزرگ یا معلم—رو دارن. خوشبختانه «جرد» (چارلی زلتزر) لاکتوز ندارِه و خواهرش «لیزی» (سارا ابوت) بهش اجازه نمی‌ده بخوره. هورا! این باعث می‌شه که فقط او، «میا» (کیوری میرزا والدمن) و «تامی» (شیلوه اُرِیلی) بچه‌های شهری باشن که دست به قتل‌عام نمی‌زنن. ما به‌سرعت نتیجه می‌گیریم که دلیل همه این‌ها باید یه چیز باشه: فروشنده بستنی عجیب (آری میلن) که وانتش در هر ساعتی میاد و سهم بچه‌ها رو از این مخروط‌های خوشمزه پر و دوباره پر می‌کنه—و این باعث رفتارهای خشونت‌آمیزشون می‌شه؛ حتی آتش‌نشان خوش‌تیپ هم در امان نیست! بعد از حدود ده دقیقه، فیلم تبدیل می‌شه به یه مزخرف بی‌پیرایه و بچه‌گانه مبتنی بر CGI که حداقل یک توافق نانوشته بین ده-دوازده نفری از ما تو سینما ایجاد کرد؛ همه‌مون به هم نگاه کردیم و پرسیدیم چطور این ایده اصلاً از مرحله طراحی رد شده. فیلم تکراریه؛ هیچ خطری احساس نمی‌شه و حتی کم‌ترین تلاش هم برای پرداختن به کاراکترهایی که براشون اهمیت قائل بشیم نشده—قتل‌ها فقط به انواع و اقسام قطعه‌قطعه‌کردن تبدیل می‌شن و همه‌چیز هم با موسیقی همراه شده. انگار بلسون و راث کلمه «قتل» رو تو یه دیکشنری دیجیتال زدند و بعد گذاشتن کامپیوترهاشون بی‌محابا کار کنن. به انصاف باید گفت زلتزر تلاش کرده کمی انسانیت استوار به فیلم بده—حتی اگر دیالوگ‌هایی که گاهی از زبانش بیرون میاد برای سن خودش هم نامناسب باشه؛ اما بقیه بازیگران انگار فقط بهشون گفته شده برن و واسه دوربین یه به‌هم‌ریختگی بسازن. حتی بدترین آثار همر یا جان کارپنتر تا حدی می‌تونستن ما رو نسبت به اتفاقات کنجکاو نگه دارن، اما این فیلم هیچ چیزی برای جبران نداره—شاید مگر موزیک تیتراژ پایانی. به نظر می‌رسه چیزی باشه که بعضی‌ها ممکنه فکر کنن بتونه در نسخه بعدی ادامه پیدا کنه، ولی من واقعا امیدوارم کسانی که سرمایه دارن علیه چنین آشغال خودکار و ساخته‌ی ماشینی موضع بگیرن و در سینمایی سرمایه‌گذاری کنن که نیازمند خطاهای انسانی باشه نه تکیه بر ماشین‌ها.