Alexander Granach

بیوگرافی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد الکساندر گراناخ (۱۸ آوریل ۱۸۹۰ – ۱۴ مارس ۱۹۴۵) بازیگر محبوب آلمانی در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود که در سال ۱۹۳۸ به ایالات متحده مهاجرت کرد. گراناخ که با نام جسایا گروناخ در وربویتس (Wierzbowce/Werbiwci) به دنیا آمد (شهرستان هورودنکا، گالیسیا اتریشی آن زمان، اکنون وربیتسی، استان...

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد الکساندر گراناخ (۱۸ آوریل ۱۸۹۰ – ۱۴ مارس ۱۹۴۵) بازیگر محبوب آلمانی در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود که در سال ۱۹۳۸ به ایالات متحده مهاجرت کرد. گراناخ که با نام جسایا گروناخ در وربویتس (Wierzbowce/Werbiwci) به دنیا آمد (شهرستان هورودنکا، گالیسیا اتریشی آن زمان، اکنون وربیتسی، استان ایوانو-فرانکیفسک، اوکراین)، در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد و در تئاتر فولکس‌بونه در برلین به شهرت تئاتری دست یافت. گراناخ در سال ۱۹۲۲ وارد دنیای فیلم شد؛ یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار صامت او کلاسیک خون‌آشامی «نوسفراتو» (۱۹۲۲) بود، که در آن در نقش ناک بازی می‌کرد، دیوانه‌ای که معادل رنفیلد بود و در واقع نامی جایگزین برای دراکولا به‌شمار می‌رفت. او در فیلم‌های مهم نخستین دورهٔ فیلم‌های صوتی آلمان همچون «کامرادشافت» (۱۹۳۱) نیز هم‌بازی بود. گراناخ یهودی هنگامی که هیتلر به قدرت رسید به اتحاد شوروی گریخت. وقتی اتحاد شوروی نیز نامساعد نشان داد، او در هالیوود مستقر شد، جایی که اولین حضور سینمایی آمریکایی‌اش را به‌عنوان کوپالسکی در فیلم «نینوتشکا» (۱۹۳۹) ساختهٔ ارنست لوبیتش برای مترو-گلدن-مایر به‌دست آورد. گراناخ در سال‌های جنگ برای سینماگران غیرقابل‌جانشین شد و به‌خوبی هم نازی‌های متعهد (او در «گروه هیتلر» ۱۹۴۴ نقش جولیوس اشتریشر را ایفا کرد) و هم ضدفاشیست‌های وفادار را به تصویر می‌کشید. شاید بهترین نقش او، نقش بازرس گشتاپو آلوئیس گروبر در فیلم «جلادان هم می‌میرند!» (۱۹۴۳) ساختهٔ فریتس لانگ باشد. آخرین حضور فیلمی او در «صلیب هفتم» (۱۹۴۴) از مترو-گلدن-مایر بود، که تقریباً تمام بازیگران مکمل آن پناهندگان برجستهٔ اروپایی بودند.