فیلم Nosferatu 1922

آیا یکی از آدم‌هایتان را کشتم، مورناو؟ یادم نیست. امتیاز نهایی: ★★★½ — واقعاً از آن خوشم آمد. قویاً توصیه می‌کنم وقت‌تان را برای تماشای آن بگذارید. اگر قرار بود بتوانید هنگام خواندن رمان «دراکولا»ی برام استوکر تخیلتان را به تصویر بکشید، بعید است چیزی از این فیلم پُر رنگ‌تر و زنده‌تر بیابید. برجسته‌ترین نکته در این فیلم جزئیات شگفت‌انگیزی است که هنگام فرستادن کارگزار املاک بیچاره،...

آیا یکی از آدم‌هایتان را کشتم، مورناو؟ یادم نیست. امتیاز نهایی: ★★★½ — واقعاً از آن خوشم آمد. قویاً توصیه می‌کنم وقت‌تان را برای تماشای آن بگذارید. اگر قرار بود بتوانید هنگام خواندن رمان «دراکولا»ی برام استوکر تخیلتان را به تصویر بکشید، بعید است چیزی از این فیلم پُر رنگ‌تر و زنده‌تر بیابید. برجسته‌ترین نکته در این فیلم جزئیات شگفت‌انگیزی است که هنگام فرستادن کارگزار املاک بیچاره، هاوتر، به قصر و ملاقات با کنت اورلوک (ماکس شرِک) برای مذاکره در مورد خرید خانه‌ای دورافتاده ارائه می‌شود. با ورود او به قلعه، فضای وهم‌آلود و شرارت‌بار فیلم ما را دربرمی‌گیرد و به‌زودی روشن می‌شود که اورلوک تجسمی از پلیدی است. داستان سفر کنت را از قصر تا خانه‌ی جدیدش دنبال می‌کند — و در مسیرش طاعون و ویرانی به بار می‌آورد — تا زمانی که به شهری می‌رسد که الن (با بازی درخشان و هم‌زمان آسیب‌پذیر و مقاوم گرتا شرودر)، همسر کارگزار املاک، در آن ساکن است و به دنبال آن‌ها می‌آید. الن سرنخی درباره‌ی چگونگی کشتن دشمنشان دارد، ولی این کار مستلزم بزرگ‌ترین نوع فداکاری است. چند نکتهٔ جزئی هم هست: متن‌های بین‌صحنه‌ای با قلمی گوتیک اغلب بسیار سخت خوانده می‌شوند و این گاهی روایت را قطع می‌کند؛ تدوین گاهی بیش از حد خشن است و موسیقی متن برایم سنگین و فشارآور بود — حتی در صحنه‌های شاد یا امیدوارکننده، موسیقی کمی بیش از اندازه غالب است. اما این‌ها در برابر فیلم‌برداری چشم‌نواز ناچیزند. ماکس شرِک در نقش اصلی باشکوه است و تهدید و پلیدی را به‌خوبی منتقل می‌کند؛ گوستاو فون وانگنهایم (هاوتر) حس ناامیدی و وحشت را به‌طرز بسیار مؤثری نشان می‌دهد و همهٔ این‌ها در کنار هم فیلمی ترسناک، فشرده و منحصربه‌فرد می‌سازد که در هیچ اقتباس بعدی از این داستان نمونه‌اش را نخواهید دید.