بیوگرافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
آیزابل جوئل (۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۰۷ – ۵ آوریلٔ ۱۹۷۲) بازیگر آمریکاییای بود که عمدتاً در دههٔ ۱۹۳۰ و اوایل دههٔ ۱۹۴۰ فعال بود. برخی از معروفترین فیلمهای او Ceiling Zero، Marked Woman، A Tale of Two Cities و Gone With the Wind بودند. پس از سالها کار...
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
آیزابل جوئل (۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۰۷ – ۵ آوریلٔ ۱۹۷۲) بازیگر آمریکاییای بود که عمدتاً در دههٔ ۱۹۳۰ و اوایل دههٔ ۱۹۴۰ فعال بود. برخی از معروفترین فیلمهای او Ceiling Zero، Marked Woman، A Tale of Two Cities و Gone With the Wind بودند. پس از سالها کار در شرکتهای تئاتری استاک، از جمله دورهٔ ۸۷ هفتهای در لینکلن، نبراسکا، او پس از گرفتن نقشی در برادوی در نمایش Up Pops the Devil (۱۹۳۰) به شهرت رسید. او همچنین برای Blessed Event (۱۹۳۲) نقدهای درخشانی دریافت کرد.
اولین حضور سینمایی جوئل در Blessed Event (۱۹۳۲) بود. او را برای نسخهٔ سینمایی Up Pops the Devil به هالیوود آوردند (توسط Warner Brothers). جوئل نقشهای مکمل دیگری بهدست آورد و اوایل دههٔ ۱۹۳۰ در مجموعهای از فیلمها ظاهر شد. او نقش زنان کلیشهای گانگسترها را در فیلمهایی مانند Manhattan Melodrama (۱۹۳۴) و Marked Woman (۱۹۳۷) ایفا کرد. بازی او در نقشی برخلاف نوع معمولش—بهعنوان خیاطی که همراه با سیدنی کارتون (رونالد کولمن) به اعدام با گیوتین محکوم میشود—در A Tale of Two Cities (۱۹۳۵) مورد استقبال قرار گرفت. مهمترین نقش او نقش روسپی گلوریا استون در Lost Horizon (۱۹۳۷) بود. فیلمهای جوئل شامل Gone with the Wind (۱۹۳۹) (در نقش «that white trash, Emmy Slattery»)، Northwest Passage (۱۹۴۰)، High Sierra (۱۹۴۱) و فیلم کمبودجهٔ The Leopard Man (۱۹۴۳) بودند.
تا پایان دههٔ ۱۹۴۰، نقشهای او بهحدی کاهش یافته بود که اجراهایش اغلب بدون اعتباردهی بودند، مانند The Snake Pit. او در دههٔ ۱۹۵۰ در نمایشهای رادیویی از جمله This is Your FBI اجرا کرد.
در سال ۱۹۷۲، جوئل در فیلم Ciao! Manhattan در کنار Edie Sedgwick ظاهر شد. آخرین فیلم او، فیلم درجهٔ بی Sweet Kill (۱۹۷۳)، نخستین تجربهٔ کارگردانی Curtis Hanson بود، که بعدها برندهٔ جایزهٔ اسکار شد.
توضیحات بالا از مقالهٔ ویکیپدیا با عنوان Isabel Jewell است، تحت مجوز CC-BY-SA و فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا موجود است.
نمایش بیشتر
