فیلم Lost Horizon 1937

کپرا رمان آرمان‌شهری جیمز هیلتون را با ظرافت و زیبایی به پرده می‌آورد. دیدن اثری که تا حد زیادی به آن چشم‌انداز اولیهٔ نویسنده و کارگردان نزدیک باشد لذت‌بخش است؛ نسخهٔ ترمیم‌شده‌ای که از این فیلم به دست آمده، امکان تماشای این رؤیا را با شکوهی تازه فراهم می‌کند. رابرت کانوی دیپلماتی بریتانیایی است که به همراه گروهی از مردم (از جمله برادر کوچک‌ترش جورج) تلاش...

کپرا رمان آرمان‌شهری جیمز هیلتون را با ظرافت و زیبایی به پرده می‌آورد. دیدن اثری که تا حد زیادی به آن چشم‌انداز اولیهٔ نویسنده و کارگردان نزدیک باشد لذت‌بخش است؛ نسخهٔ ترمیم‌شده‌ای که از این فیلم به دست آمده، امکان تماشای این رؤیا را با شکوهی تازه فراهم می‌کند. رابرت کانوی دیپلماتی بریتانیایی است که به همراه گروهی از مردم (از جمله برادر کوچک‌ترش جورج) تلاش می‌کند از چنگال انقلاب چین بگریزد. اما همه‌چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود: هواپیما ربوده می‌شود و به سوی کوه‌های هیمالیا و تبت هدایت می‌شود. پس از سقوط، مسافران که توان و امکانات اندکی دارند، در میان برف و سرما و با پناه گرفتن در بدنهٔ آسیب‌دیدهٔ هواپیما به‌سر می‌برند تا این‌که با گروهی از مردمان پوشیده در پوست روبرو می‌شوند؛ کسانی که یکی از آن‌ها انگلیسی روان صحبت می‌کند و آن‌ها را به بهشت زمینی «درهٔ ماه نیلگون» یا همان شانگ‌ری‌لا می‌برند. شانگ‌ری‌لا مکانی دیدنی و آرام است: بیماری، جنگ و دشمنی در آن نیست، چشم‌اندازها چون بهشت‌اند و ساکنانش همچون معجزه‌ای عمر طولانی‌تری دارند—آرمان‌شهری که در خیال هر کس می‌گنجد. کانوی و همراهانش پس از شک و تردید اولیه به این سرزمین علاقه‌مند می‌شوند و رغبتی برای بازگشت به دنیای بیرون ندارند؛ اما جورج جوان مخالفت می‌کند و همان‌طور که در اجتماعات بزرگ معمول است، شکاف‌ها و پرسش‌های بی‌پاسخ کم‌کم سر می‌زند. فیلم کیفیتی رؤیایی و رمانتیک دارد؛ ساخت و تولید با دقت و ذوق انجام شده و صحنه‌پردازی‌ها چشم‌نوازند. موسیقی در سراسر اثر با ریتمی مناسب همراهی می‌کند و بازی‌ها در سطحی عالی قرار دارند؛ عشق کپرا به موضوع در هر قاب مشهود است. در عین حال، نکتهٔ برجستهٔ فیلم نه تنها زیبایی تصویری که آن داستان قدرتمند و چرخش‌های پایانی‌ست که فیلم را به اوج می‌رساند. داستان فیلم کمتر به اکشن می‌پردازد و بیشتر مؤلفه‌ای فلسفی و فکری دارد: پیام‌هایی دربارهٔ زندگی در هماهنگی با یکدیگر و با طبیعت، و نیز نقد نظام‌های مبتنی بر مبادله و طمع که زمینهٔ بروز جرم و نارضایتی را فراهم می‌کنند؛ چیزهایی که در این اریحهٔ بلند‌پایه غایب‌اند. در عین حال جزئیاتی مانند عکس‌برداری از مناظر برفی به داستان اصالت و حس فضا می‌بخشد. با وجود طول تقریباً بیش از دو ساعت، فیلم ترکیبی سرگرم‌کننده از فلسفه و خیال است و همچون آثار مشابه هشدار می‌دهد که مراقب آرزوهای خود باشیم. بازیگران برجسته‌اند: رنالد کولمن در نقش کانوی، جان هوارد در نقش جورج، اچ. بی. وارنر در نقش میزبان مرموز، جین وایات در نقش سوندرا و توماس میچل در نقش بارنارد. تعارض میان برادری و فشار هم‌سفران—از جمله کشف مقادیر طلا که خواست بازگشت به خانه را تقویت می‌کند—کانوی را در موقعیتی سخت برای انتخاب میان ماندن یا رفتن قرار می‌دهد. جادویی و دل‌نشین؛ 9/10