بیوگرافی
میشل ژاک دانیل پیکولی پسر آنری پیکولی، ویولنیست، و مارسل اکسپرت-بزانسون (۱۸۹۲–۱۹۹۰)، پیانیست و دختر صنعتگر و سیاستمدار فرانسوی شارل اکسپرت-بزانسون بود. در ۱۹۵۴ میشل پیکولی با بازیگر اَلئونور هیرت ازدواج کرد که حاصل آن یک دختر به نام آن-کوردلیا پیکولی بود. در ۱۹۶۶ او با خواننده ژولیت گریکو ازدواج...
میشل ژاک دانیل پیکولی پسر آنری پیکولی، ویولنیست، و مارسل اکسپرت-بزانسون (۱۸۹۲–۱۹۹۰)، پیانیست و دختر صنعتگر و سیاستمدار فرانسوی شارل اکسپرت-بزانسون بود. در ۱۹۵۴ میشل پیکولی با بازیگر اَلئونور هیرت ازدواج کرد که حاصل آن یک دختر به نام آن-کوردلیا پیکولی بود. در ۱۹۶۶ او با خواننده ژولیت گریکو ازدواج کرد و سپس در ۱۹۷۸ با فیلمنامهنویس لودیوین کلرک که با او دو کودک با اصل و نسب لهستانی به نامهای اینورد و میسیا را به فرزندخواندگی پذیرفت، ازدواج نمود.
پیکولی جوان که در مؤسسهای برای کودکان مشکلدار جای گرفته بود، تعهداتش را در مخالفت با پدربزرگ مادریاش که سناتور جمهوری سوم، تأمینکننده مالی حزب رادیکال و یک صنعتگر-نقاش مهم بود شکل داد؛ پدربزرگی که از سوی چپ سندیکایی و ژرژ کلمنسو متهم شده بود که با استفاده از رنگ سفید سرب، کارگرانش را دچار مسمومیت سربی کرده است.
سپس میشل پیکولی به هنرپیشگی پرداخت، ابتدا نزد آندره بائور-تِراو و سپس نزد سیمون آموزش دید. پس از یک حضور کوتاه بهعنوان بازیگر اضافی در فیلم «سورتیلِژ» به کارگردانی کریستیان-ژاک در ۱۹۴۵، پیکولی در فیلم «لو پوان دو ژور» به کارگردانی لوئی داگن اولین نقش سینماییاش را بازی کرد. او در تئاتر با گروههای رنو-بارو و گرنیه-هوسو و همچنین در تئاتر بابیلون خود را متمایز کرد. با بازی در فیلم «فرنچ کانکن» در ۱۹۵۴ مورد توجه قرار گرفت؛ او به کار روی صحنه ادامه داد و با کارگردانانی چون ژاک اودیبرتی، ژان ویلار، ژان-ماری سررو، پیتر بروک، لوک باندی، پاتریس شرو و آندره آنگل همکاری کرد و همچنین در مجموعههای تلویزیونی مردمی نیز شناخته شد. پس از یک سوگ خانوادگی که او را بیخدا کرد، در ۱۹۵۶ با لوئیس بونوئل دیدار کرد و بهطعنه نقش کشیشی را در «لا مور آن سِه ژاردان» پذیرفت. در ۱۹۵۹ او فیلم کوتاه «لو رونده-وو دو نوئل» اثر آندره میشل را بر اساس داستان کوتاه مالک واری «لو نوئل دو پتی سیرو» در الجزایر ساخت. دههٔ ۱۹۶۰ نقطهٔ عروج او بود؛ پس از دیده شدن در «لو دولوس» به کارگردانی ژان-پیر ملویل، بهصورت بینالمللی با «لو مپری» از ژان-لوک گدار در کنار بریژیت باردو شناخته شد. از آن پس او با بزرگترین فیلمسازان فرانسوی و بینالمللی مانند آلفرد هیچکاک، لوئیس بونوئل، یوسف شاهین، مانوئل دو اولیویرا و غیره همکاری کرد.
او دههٔ ۱۹۸۰ را با دریافت جایزهٔ بازیگری جشنواره کن در ۱۹۸۰ برای «پرش در خلأ» به کارگردانی مارکو بلوکیو آغاز کرد و سپس جایزهٔ جشنواره برلین را در ۱۹۸۲ برای «یک پروندهٔ عجیب» به کارگردانی پیر گرنیه-دفِر دریافت نمود. او با ژاک دوئیون، لئوس کاراکس کار کرد و سپس خود به کارگردانی پرداخت. در ۲۰۰۱ برندهٔ نهمین جایزه اروپا برای تئاتر شد. او عضو هیئت داوران شصتمین جشنوارهٔ کن در ۲۰۰۷ بود که ریاست آن را استیون فریرز بر عهده داشت. در ۲۰۱۱ در «هابِموس پاپام» به کارگردانی نانی مورتی بازی کرد. آخرین فیلمی که میشل پیکولی در آن حضور داشت «له گوئِ دو میرتیی» به کارگردانی توماس دو تیِر در ۲۰۱۳ است.
از نظر سیاسی به چپ متعهد بود؛ عضو جنبش صلح (کمونیست) میشل پیکولی با مواضع ضد جبهه ملی شناخته میشد و برای سازمان عفو بینالملل فعال شد.
میشل پیکولی در ۱۲ مهٔ ۲۰۲۰ بر اثر سکته در عمارتش در سنت-فیلیبر-سور-ریسل در اور درگذشت. مراسم خاکسپاری او در ۱۹ مهٔ ۲۰۲۰ در اورو برگزار شد، جایی که او سوزانده شد و خاکسترش در ملک خانوادگی پخش گردید.
نمایش بیشتر
