فیلم Bad Blood 1986

فیلم «مُووا سَنگ» در اصل یک فیلم جنایی است، اما جرم تنها به عنوان اسکلت داستان عمل می‌کند. گوشت و پوست داستان عشق یک‌طرفه و پردازش ذهنی آن است. لیز عاشق الکس است، که الکس عاشق آنا است و آنا عاشق مارک است. از سوی دیگر، مارک از زن آمریکایی می‌ترسد که زمانی با پدر الکس رابطه داشته و او را خواهد کشت مگر اینکه...

فیلم «مُووا سَنگ» در اصل یک فیلم جنایی است، اما جرم تنها به عنوان اسکلت داستان عمل می‌کند. گوشت و پوست داستان عشق یک‌طرفه و پردازش ذهنی آن است. لیز عاشق الکس است، که الکس عاشق آنا است و آنا عاشق مارک است. از سوی دیگر، مارک از زن آمریکایی می‌ترسد که زمانی با پدر الکس رابطه داشته و او را خواهد کشت مگر اینکه بدهی‌های خودش و همراهانش را ظرف دو هفته پرداخت کند. در این میان، لیبیدو به عنوان یک ویروس عجیب بر روی عاشقان غیرصادق تأثیر می‌گذارد و این همان دستگاهی است که سراسر بدن فیلم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نهایت، بر روی پوست، یک موج گرما غیرعادی ناشی از نزدیکی دنباله‌دار هالی قرار دارد. این فیلم کاملاً کامل است و به اندازه‌ای که فرانسوی است، اجرا نیز از زبان بدن کامل استفاده می‌کند. در حالی که لحظات اغراق‌آمیز کمی وجود دارد که ممکن است برای همه تماشاگران جذاب نباشد، اما لحظات دیگری نیز وجود دارد که به خوبی آن‌ها را جبران می‌کند. تماشای «مُووا سَنگ» باعث شد که احساس خنکی کنم، گویی در یک کوچه نئون‌زده غلیظ با یک سیگار گالواسیس در حال شعر خواندن برای هیچ‌کس خاص بودم. این فیلم دارای حال و هوای خاص، استایل منحصربه‌فرد و گاهی گیج‌کننده است، اما در زیر تمام این ناامیدی غرق در نوار، قلب واقعی می‌تپد. من عاشق اجراهای ژولیت بینوش بودم و جولی دلپی آن جذابیت بی‌تکلفی را دارد که به خوبی جواب می‌دهد. و دنیس لاوانت—خدای من، این مرد می‌رقصد. آن صحنه؟ برق‌آسا. واقعاً فکر می‌کنم که باید قانونی باشد که لاوانت در هر فیلمی برقصید. نه فقط در فیلم‌هایی که در آن‌ها است—در هر فیلمی. داستان در برخی نقاط کمی نوسان دارد، اما حال و هوا؟ بی‌نظیر است.