بیوگرافی
امت ایوان «وان» هفلین جونیور (۱۳ دسامبر ۱۹۰۸ – ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۱) بازیگر تئاتر، رادیو، سینما و تلویزیون آمریکایی بود که مهارت پایدار و چندجانبهاش او را طی چهار دهه به یک بازیگر نقشپرداز مورد احترام و گاه بازیگر نقش اول تبدیل کرد. او برای فیلم Johnny Eager (۱۹۴۲) جایزهٔ...
امت ایوان «وان» هفلین جونیور (۱۳ دسامبر ۱۹۰۸ – ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۱) بازیگر تئاتر، رادیو، سینما و تلویزیون آمریکایی بود که مهارت پایدار و چندجانبهاش او را طی چهار دهه به یک بازیگر نقشپرداز مورد احترام و گاه بازیگر نقش اول تبدیل کرد. او برای فیلم Johnny Eager (۱۹۴۲) جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل را دریافت کرد و بهخاطر اجراهای قویاش در وسترنها و نوآرها مانند Shane (۱۹۵۳)، 3:10 to Yuma (۱۹۵۷) و Gunman’s Walk (۱۹۵۸) در خاطر مانده است. هفلین که در والترز، اکلاهما به دنیا آمده بود، در دانشگاه اکلاهما تحصیل کرد و بعدها مدرک کارشناسی ارشد تئاتر را از ییل گرفت؛ او کارش را اواخر دههٔ ۱۹۲۰ و در دههٔ ۱۹۳۰ بر روی صحنهٔ برادوی آغاز کرد و سپس به سینما روی آورد. فعالیتهای اولیهٔ صحنهای و ارتباطاتش (از جمله حمایت کاترین هپبورن) به او کمک کرد که از اواسط دههٔ ۱۹۳۰ قرارداد هالیوودی بگیرد و بهطور پیاپی در فیلمها حضور یابد. شخصیت سینمایی هفلین ترکیبی از قابلاطمینان بودن، دامنهٔ احساسی و ویژگیای مردمی و زمینی بود که به او اجازه میداد در دههٔ ۱۹۴۰ به سادگی میان نقشهای مکمل و نقشهای اصلی جابجا شود. پس از بردن اسکار برای Johnny Eager، او همچنان نقشهای بهیادماندنی در فیلمهای استودیویی و تولیدات مستقل پذیرفت و بابت اجراهایش در The Glass Key (۱۹۴۲)، The Blue Dahlia (۱۹۴۶) و Battle Cry (۱۹۵۵) مورد تحسین قرار گرفت. در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ هفلین وارد تلویزیون شد و بعدها در پروژههای سینمایی نیز حاضر گردید؛ او در مجموعههای آنتولوژی و فیلمهای بلند بازی کرد و یکی از آخرین حضورهای قابلتوجهش نقش یک مسافر آشفته در فیلم فاجعهآمیز Airport (۱۹۷۰) بود. حرفهٔ او بهخاطر طولانیمدت بودن و تواناییاش در سازگاری با نظامهای متغیر استودیویی در حالی که همچنان به خاطر کارهای محکم و درخشندهاش شناخته میشد، قابلتوجه است. وان هفلین در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۷۱ در هالیوود و در سن ۶۲ سالگی بر اثر حملهٔ قلبی (انفارکتوس میوکارد) درگذشت؛ او مجموعهای از آثار در تئاتر، رادیو، سینما و تلویزیون بهجا گذاشت که تاریخنگاران همچنان آن را نمونهای برجسته از بازیگری شخصیتی آمریکایی در نیمهٔ قرن بیستم میدانند.
نمایش بیشتر
