بیوگرافی
آلن روب-گریه نویسنده و فیلمساز فرانسوی بود. او همراه با ناتالی ساروت، میشل بوثور و کلود سیمون از چهرههای مرتبط با جنبش رمان نو بود. آلن روب-گریه در ۲۵ مارس ۲۰۰۴ به عضویت آکادمی فرانسه انتخاب شد و جای موریس ریم را در کرسی شمارهٔ ۳۲ گرفت. او با کاترین...
آلن روب-گریه نویسنده و فیلمساز فرانسوی بود. او همراه با ناتالی ساروت، میشل بوثور و کلود سیمون از چهرههای مرتبط با جنبش رمان نو بود. آلن روب-گریه در ۲۵ مارس ۲۰۰۴ به عضویت آکادمی فرانسه انتخاب شد و جای موریس ریم را در کرسی شمارهٔ ۳۲ گرفت. او با کاترین روب-گریه (با نام خانوادگی اصلی رستاکیان) ازدواج کرده بود.
دوران حرفهای روب-گریه بهعنوان خالق آثار داستانی محدود به نوشتن رمان نبود. برای او آفرینش داستان به شکل فیلم به همان اندازه اهمیت داشت. حرفهٔ فیلمسازی او زمانی آغاز شد که آلن رنه تصمیم گرفت در ساخت فیلم ۱۹۶۱ خود «سال گذشته در ماریانباد» (Last Year at Marienbad) با او همکاری کند. این فیلم برای جایزهٔ اسکار ۱۹۶۳ در رشتهٔ فیلمنامهٔ اصیل نامزد شد و هنگام اکران در ۱۹۶۱ شیر طلایی را دریافت کرد. در تیتراژ این فیلم بهعنوان اثری معرفی شد که بهطور برابر توسط آلن روب-گریه و آلن رنه همنویسندگی شده بود.
روب-گریه سپس به عنوان نویسنده-کارگردان مجموعهای از فیلمهای سینمایی فکری و اغلب از نظر جنسی تحریکآمیز فعالیت کرد که موضوعاتی مشابه با آثار ادبی او را کاوش میکردند (مثلاً تماشاگری، بدن بهمثابه متن، «دوگانگی»). او با «L'Immortelle» (The Immortal One) (۱۹۶۲) آغاز کرد که جایزهٔ پرافتخار لویی دللوک ۱۹۶۲ را از آن خود کرد. پس از آن فیلم پُرفروشترین اثر تجاریاش پس از «سال گذشته در ماریانباد» یعنی «Trans-Europ-Express» (۱۹۶۶) با بازی ژان-لوئی ترنتینیان آمد؛ ترنتینیان در چهار فیلم بعدی روب-گریه نیز به همکاری ادامه داد: فیلم فرانسوی-اسلواکیایی «L'homme qui ment / Muž, ktorý luže» (The Man Who Lies) (۱۹۶۸)، «L'Eden et après / Eden a potom» (Eden and After) (۱۹۷۰)، «Glissements progressifs du plaisir» (Progressive Slidings towards Pleasure) (۱۹۷۴) و «Le jeu avec le feu» (Playing with Fire) (۱۹۷۵). نزدیک به یک دهه طول کشید تا فیلم بلند بعدی او، «La belle captive» (The Beautiful Captive) (۱۹۸۳)، ظاهر شود، اما آلن روب-گریه خوششانس بود که هِنری آلکان، استاد بینشمند سینماتوگرافی آثار ژان کوکتو، را بهعنوان فیلمبردار به خدمت گرفت. بیش از یک دهه بعد، روب-گریه بار دیگر پشت دوربین رفت و این بار فیلمی معمایی-مهیج را در یک جزیرهٔ کوچک یونانی ساخت که فرد وارد (Fred Ward) در آن نقش فرانک سردرگم را بازی میکرد: «Un bruit qui rend fou» (A Maddening Noise, aka: The Blue Villa) (۱۹۹۵). پیش از مرگش در ۲۰۰۸، روب-گریه یک فیلم دیگر هم کارگردانی کرد: «Gradiva (C'est Gradiva qui vous appelle)» (۲۰۰۶) که بار دیگر دلبستگی او به سادیسم و باندیج را در داستانهایش به پیشزمینه آورد.
شاید بهترین معرفی برای آثار سینمایی آلن روب-گریه کتاب The Erotic Dream Machine نوشتهٔ راچ سی. اسمیت و آنتونی ن. فراگولا باشد. همچنین کتاب In the Temple of Dreams: The Writer on the Screen که در آن روب-گریه خود رابطهٔ میان داستانهای ادبیاش و داستانهای سینماییاش را توضیح میدهد (ویراستار: ادوارد دارای، ۱۹۹۶) نیز از اهمیت زیادی برخوردار است.
نمایش بیشتر
