بیوگرافی
وینسِنت مینّلی، زادهٔ شیکاگو، کارگردان صحنه و سینما اهل ایالات متحده بود که بهخاطر کارگردانی موزیکالهای کلاسیکی چون «مرا در سنتلوئیس ملاقات کن» (۱۹۴۴)، «جیجی» (۱۹۵۸)، «بند واگن» (۱۹۵۳) و «یک آمریکایی در پاریس» (۱۹۵۱) شهرت داشت. «یک آمریکایی در پاریس» و «جیجی» هر دو برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین فیلم...
وینسِنت مینّلی، زادهٔ شیکاگو، کارگردان صحنه و سینما اهل ایالات متحده بود که بهخاطر کارگردانی موزیکالهای کلاسیکی چون «مرا در سنتلوئیس ملاقات کن» (۱۹۴۴)، «جیجی» (۱۹۵۸)، «بند واگن» (۱۹۵۳) و «یک آمریکایی در پاریس» (۱۹۵۱) شهرت داشت. «یک آمریکایی در پاریس» و «جیجی» هر دو برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین فیلم شدند و مینّلی برای «جیجی» جایزهٔ بهترین کارگردانی را بهدست آورد. علاوه بر کارگردانی برخی از مشهورترین و بهیادماندنیترین موزیکالهای زمان خود، مینّلی فیلمهای کمدی و ملودرام زیادی نیز ساخت. او از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۱ با جودی گارلند ازدواج کرده بود؛ آنها والدین لایزا مینّلی بودند. با پیشینهٔ تئاتریاش، مینّلی بهعنوان یک کارگردان صاحبسبک شناخته میشد که همیشه تجربهٔ صحنهایاش را به فیلمهایش میآورد. اولین فیلمی که او کارگردانی کرد، «کابین در آسمان» (۱۹۴۳)، آشکارا از تئاتر تأثیر پذیرفته بود. کمی بعد از آن، او «I Dood It» را با رد اسکلتون و «مرا در سنتلوئیس ملاقات کن» (۱۹۴۴) کارگردانی کرد، در خلال ساخت این فیلم عاشق ستارهٔ آن، جودی گارلند، شد. آنها برای نخستین بار در صحنهٔ فیلم «Strike Up the Band» (۱۹۴۰) با هم آشنا شدند، فیلمی از باسبی برکلی که برای آن از مینّلی خواسته شد تا یک قطعهٔ موزیکال اجرا شده توسط گارلند و میکی رونی را طراحی کند. آنها دورهٔ نامزدیای را آغاز کردند که در نهایت به ازدواجشان در ژوئن ۱۹۴۵ انجامید. فرزند مشترکشان، لایزا مینّلی، بزرگ شد و تبدیل به خواننده و بازیگری شد که جایزهٔ اسکار را از آنِ خود کرد. بنابراین خانوادهٔ مینّلی منحصر بهفرد است زیرا پدر، مادر و فرزند همه اسکار بردهاند. او که بهطور گسترده برای کارگردانی موزیکالها شناخته میشد — از جمله «یک آمریکایی در پاریس» (۱۹۵۱)، «بریگادون» (۱۹۵۴)، «قیسمت» (۱۹۵۵) و «جیجی» (۱۹۵۸) — همچنین فیلمهای کمدی و ملودرامی را کارگردانی کرد، از جمله «مادام بوواری» (۱۹۴۹)، «پدر عروس» (۱۹۵۰)، «بد و زیبا» (۱۹۵۲)، «اشتیاق به زندگی» (۱۹۵۶)، «زن طراح» (۱۹۵۷) و «خواستگاری پدر ادی» (۱۹۶۳). آخرین فیلم او «مسألهٔ زمان» (۱۹۷۶) بود. در طول حرفهٔ خود او هفت بازیگر مختلف را در اجراهایی که برای اسکار نامزد شدند، کارگردانی کرد: اسپنسر تریسی، گلوریا گراهیم، کرک داگلاس، آنتونی کوئین، آرتور کندی، شرلی مکلین و مارتا هایر. گراهیم و کوئین برنده شدند. مینّلی برای «یک آمریکایی در پاریس» (۱۹۵۱) نامزد اسکار بهترین کارگردانی شد و بعدها برای «جیجی» (۱۹۵۸) اسکار بهترین کارگردانی را برد. به گفتهٔ پیتر بارت در کتابش «The Gross»، فیلمهای مینّلی یازده بار در ردهٔ اول جدول افتتاحیهٔ باکسآفیس مجلهٔ Variety قرار گرفتند. در ۸ فوریهٔ ۱۹۶۰، مینّلی برای مشارکتهایش در صنعت سینما ستارهای در پیادهروی مشاهیر هالیوود در 6676 بلوار هالیوود دریافت کرد. او در بورلی هیلز، کالیفرنیا درگذشت.
نمایش بیشتر
