انیمیشن The Super Mario Bros. Movie 2023

فیلم «سوپر ماریو برادران» مثل آدامس Fruit Stripe است: خیلی رنگارنگ و چشم‌نواز، اما طعم و جذابیتش خیلی زود از بین می‌رود. از نظر بصری چشم‌نواز است و اجرای جک بلک در نقش باوزر عالی است. سکانس‌های اکشن بزرگ مثل نسخه‌ای پرهزینه از گیم‌پلی‌های بازی ماریو هستند که گه‌گاه شگفتی‌های کوچکی هم دارند. با این حال فیلم به‌طرز چشمگیری خنده‌دار نیست، شخصیت‌ها بسیار تخت‌اند و...

فیلم «سوپر ماریو برادران» مثل آدامس Fruit Stripe است: خیلی رنگارنگ و چشم‌نواز، اما طعم و جذابیتش خیلی زود از بین می‌رود. از نظر بصری چشم‌نواز است و اجرای جک بلک در نقش باوزر عالی است. سکانس‌های اکشن بزرگ مثل نسخه‌ای پرهزینه از گیم‌پلی‌های بازی ماریو هستند که گه‌گاه شگفتی‌های کوچکی هم دارند. با این حال فیلم به‌طرز چشمگیری خنده‌دار نیست، شخصیت‌ها بسیار تخت‌اند و فیلمنامه سستی دارد که حتی به اندازه یک سیبیل ژولیده هم پیچیده نیست. من از گروه مخاطبان هدف این فیلم نیستم و راستش اصلاً انتظار نداشتم از آن خوشم بیاید. قصه خیلی ساده است و انیمیشن مبتنی بر بازی—اگرچه از نظر فنی بی‌نقص است—در طول نود دقیقه برای من هیچ کاری نکرد؛ فیلم خالی از شخصیت‌پردازی، هیجان یا حس ماجراجویی است. این فیلم بیشتر برای طرفداران دوآتشه یا کودکان ساخته شده است؛ اگر از ابتدا با بازی همراه نبوده‌اید، بعید است تا انتها بیشتر درگیر شوید. نمی‌توان گفت فیلم بی‌مزه است—هدفش چالش‌گر و خطرپذیر بودن نیست؛ برای کسانی که با ماریو بزرگ شده‌اند سرگرم‌کننده، رنگارنگ و پرشتاب است. شاید باید رده‌بندی‌ای داشت که به بالای دوازده ساله‌ها هشدار دهد. این فیلم آنچه من می‌خواستم تحویل داد: پر از ارجاعات دوست‌داشتنی که دل هواداران قدیمی نینتندو و ماریو را گرم می‌کند. همراه با اکشن پرانرژی، انیمیشن خیره‌کننده، جهان‌سازی و موسیقی نمادین—موسیقی متن دقیقاً همان حس و حال را منتقل می‌کند. من به‌عنوان مخاطبی که در گروه هدف قرار می‌گیرم، بعد از تماشای فیلم بسیار شاد بیرون آمدم. این فیلم و «آخرین ما» دو اثر اخیر اقتباس از بازی هستند که واقعاً من را تحت تأثیر قرار دادند. فیلم را در سینما دیدم و فضای تماشای آن عالی بود. «سوپر ماریو برادران» سواری سرگرم‌کننده‌ای در دنیای نمادین ماریو است. فیلمنامه واقعاً کم و ساده است و شخصیت‌ها عمق زیادی ندارند، اما فیلم جوهرهٔ این فرنچایز محبوب را می‌گیرد. نویسندگان تلاش نکرده‌اند بیش از حد قصه را پیچیده کنند و عمدتاً کارشان این بوده که شخصیت‌ها را در فضاها و مکان‌هایی قرار دهند که فوراً برای مخاطب آشنا باشند؛ همین باعث شده فیلم مانند یک بازی ماریو زنده به نظر برسد. ریتم فیلم بسیار سریع است و فکر می‌کنم کمی زمان بیشتر می‌توانست به گسترش داستان و شخصیت‌ها کمک کند. در ابتدا نگران بودم بازیگران صداپیشه چگونه عمل می‌کنند، اما خوشبختانه غافلگیر شدم. صدای کریس پرات در نقش ماریو اغراق‌آمیز نیست و این جواب می‌دهد؛ لهجهٔ ایتالیایی اغراق‌شده برای یک ساعت و نیم می‌توانست خسته‌کننده باشد. اجرای جک بلک در نقش باوزر نمایش را می‌دزدد و بهترین نقش فیلم است. آنیا تیلور-جوی و ست راگان هم در نقش‌های پرنسس پیچ و دانکی کانگ خوب بودند، هرچند به نظر می‌رسد راگان کمی شخصیت خودش را در کار وارد کرده است. کارگردانی فیلم محکم است، سِت‌پیس‌های اکشن عالی‌اند و زوایای دوربین خلاقانه، حس حرکتی و هیجان را تقویت کرده‌اند. انیمیشن شگفت‌انگیز است؛ شخصیت‌ها و جهان مستقیماً از بازی‌ها طراحی شده‌اند اما با پرداخت و جزئیات بیشتر. نورپردازی زیباست؛ چراغ‌های روشن «رِینبو رود» و شعله‌های تاریک و آتشین باوزر از نکات برجسته‌اند. در مجموع، «سوپر ماریو برادران» شاید عمیق‌ترین یا پیچیده‌ترین فیلم نباشد، اما برای طرفداران ماریو تجربهٔ خوبی است. لحن بازیگوش و شاد بازی‌ها را به پردهٔ بزرگ می‌آورد. شاید همهٔ شوخی‌ها اثرگذار نباشند، اما بازیگری صدا و کارگردانی نقاط ضعف را تا حدی پوشش می‌دهند. مشتاقم ببینم این سری کجا را هدف می‌گیرد. نمرهٔ من: خوب. خیلی خوب بود! واقعاً خوشم آمد؛ لطفاً دنباله‌اش را بسازید. هر سه فرزندم قبلاً بازی‌های سوپر ماریو را بازی می‌کردند و دو نفرشان زیاد با آن بزرگ شده بودند، بنابراین این فیلم برای ما نوعی تماشای ضروری بود. به نظر من فیلم بیشتر برای طرفداران ماریو ساخته شده تا مخاطب عام. شخصیت‌ها، پریدن‌های کاملاً غیرمنطقی روی سکوها و داستان کودکانه برای کسانی جذاب است که هنوز بازی می‌کنند یا با بازی‌ها بزرگ شده‌اند. برای من فیلم از قابل قبول تا گاهی آزاردهنده بود، مخصوصاً صحنه‌هایی که باوزر شروع به آواز خواندن می‌کند—واقعا گوشم آسیب دید. بهترین قسمت‌ها ورود به سرزمین میمون‌ها و تعقیب و گریز ماشینی روی رِینبو رود بودند. بقیهٔ فیلم برای من تا حدی فراموش‌پذیر بود؛ نه بد، فقط آن‌قدر هم عالی نبود. شاید بهترین نکتهٔ فیلم این است که خود را خیلی جدی نمی‌گیرد. هیچ تلاشی برای تبدیل شدن به یک اثر حماسی نمی‌کند؛ صرفاً شخصیت‌های بازی را زنده می‌کند و سبک هنری را هم مطابق آنچه در بازی می‌بینید حفظ می‌کند. داستان ساده بازی را کمی گسترش داده‌اند بدون اینکه خیلی چیزها را توضیح دهند. جای زیادی برای دنباله‌ها وجود دارد. اگر انتظار زیادی نداشته باشید، فیلم لذت‌بخش است؛ اگر بیش از حد انتظار داشته باشید، ناامید می‌شوید. این فیلم مناسب است برای اینکه مغز را خاموش کنید و از دیدن مناظر رنگی لذت ببرید. فیلم تا جایی که می‌تواند به بهترین شکلِ یک فیلم ماریو باشد عمل می‌کند: تمام ارجاعات بازی را می‌زند، اما گاهی هم تلاش می‌کند سیاست‌ها یا سبک‌های خاصی را به زور وارد کند که خسته‌کننده می‌شود. به‌طور کلی بعد از مدتی نفس‌گیر و خسته‌کننده می‌شود؛ نوع جدیدی از خودراضی بودن در این‌گونه محصولات شرکتی دیده می‌شود که محصولات تجاری را به شکل فیلم عرضه می‌کنند. این فیلم نشان می‌دهد چگونه سیستم تولید انبوه فیلم‌های سطح متوسط با هدف فروش گسترده کار می‌کند. برای من که ماریو را بیشتر از طریق ماریو کارت می‌شناسم—بازی‌ای که آن زمان روی نینتندو دی‌اس بازی می‌کردم اما هیچ شناخت عمیقی از فرنچایز نداشتم—دیدن شخصیت‌ها در فیلم جالب بود. انتخاب کریس پرات برای ماریو عجیب به نظر می‌رسید اما انصافاً خوب از آب درآمد. جک بلک و چارلی دی در نقش‌های باوزر و لوییجی بسیار خوب هستند. کیگان-مایکل کی، ست راگان و آنیا تیلور-جوی هم نقش‌های مثبت دیگری ایفا کرده‌اند. مطمئناً این فیلم آغاز مجموعه‌ای از فیلم‌ها خواهد بود؛ اگر ادامه‌ای شبیه همین بسازند، قطعاً موفق خواهند شد. من علاقه‌مندم دنیای ماریو را از طریق فیلم‌های بیشتری ببینم. ابتدا امید داشتم فیلم تماشاییِ خوشایندی باشد، اما وقتی بخش آواز وارد شد—و از سوی شخصیتی که کمتر انتظارش را داشتم—حالم را خراب کرد. صحنه‌ای که آواز دارد هیچ ربطی به فیلم نداشت و بی‌معنی به نظر می‌رسید.