فیلم Man of the West 1958

یک وسترن هوشمندانه دیگر از آنتونی مان. لینک جونز در راه فورث وُرث است تا یک معلم مدرسه استخدام کند. او همسر و فرزندانش را پشت سر گذاشته و در ظاهر نمونه‌ای از مرد ساده و درستکار است. اما قطاری که سوار آن است توسط راهزنان غارت می‌شود و گذشته و روابط مبهم خانوادگی لینک او را به سوی روز حساب‌کشی می‌کشاند. این فیلم یکی از دو...

یک وسترن هوشمندانه دیگر از آنتونی مان. لینک جونز در راه فورث وُرث است تا یک معلم مدرسه استخدام کند. او همسر و فرزندانش را پشت سر گذاشته و در ظاهر نمونه‌ای از مرد ساده و درستکار است. اما قطاری که سوار آن است توسط راهزنان غارت می‌شود و گذشته و روابط مبهم خانوادگی لینک او را به سوی روز حساب‌کشی می‌کشاند. این فیلم یکی از دو وسترن آخر آنتونی مان است و شاید منظم‌ترین و دقیق‌ترین روایت او از مردانی را ارائه می‌دهد که هم پیچیده‌اند و هم در کشمکش درونی. در وسترن‌های مان همیشه حس شومی سنگینی می‌کند؛ تعداد اندکی از کارگردانان سینمای وسترن چنین توانایی‌ای در القای حالتی مداوم از ناامنی و اضطراب به تماشاگر دارند. گری کوپر اینجا نقش لینک را بازی می‌کند؛ در ظاهر مرد خوش‌برخوردی که توالی رویدادها او را دوباره به زندگی‌ای می‌کشاند که گمان می‌کرد برای همیشه پشت سر گذاشته است. ضرب‌المثلِ «پلنگ خال‌هایش را عوض نمی‌کند» تا حدودی مصداق دارد، اما مان شخصیت اصلی را با آگاهی از گذشته‌ای که سپری شده، به خوبی پردازش می‌کند و کوپر نیز این تحول اسکریپتی را به‌خوبی از پس می‌کشد. نکتهٔ برجسته این است که شخصیت‌های مان تقابل سادهٔ خوب و بد نیستند؛ آن‌ها مردانی با دل‌مشغولی‌ها و ضعف‌های انسانی‌اند که همگی قابلِ همذات‌پنداری‌اند. بازی‌ها در کل برجسته است؛ کوپر عالی‌ست و جانشین جیمز استوارتِ بازیگرِ همیشگی وسترن‌های مان، جایگاه خود را تثبیت می‌کند. لی جی. کاب در واقع چسبی است که فیلم را یک‌پارچه نگه می‌دارد؛ نقش او به‌عنوان داک توبین همراهی بسیار خوبی با نمایش عاطفی لینک توسط کوپر دارد. نکتهٔ منفی اینکه پذیرشِ این موضوع که گری کوپر برادرزادهٔ داک است—در حالی که تنها ده سال تفاوت سنی بین آن دو وجود دارد—کمی ایرادِ انتخاب بازیگر به نظر می‌رسد. با این وجود، فیلم قویاً توصیه می‌شود؛ هوشمندی و جو تاریک اثر آن را برای سرمایه‌گذاری عاطفی ارزشمند می‌سازد، و دو درگیری اصلی کوپر (که هرکدام متفاوت‌اند) واقعاً سینمایی و تماشایی‌اند. امتیاز: 8.5/10 این وسترنی خشن‌تر و زمخت‌تر از آن چیزی است که معمولاً از آنتونی مان می‌بینم؛ به گری کوپر فرصت بیشتری می‌دهد تا فراتر از کلیشهٔ سادهٔ اسلحه‌کشی ظاهر شود. او نقش یک راهزن توبه‌کرده را دارد که در حملهٔ به قطار گرفتار می‌شود. «لینک» با دو مسافر دیگر فرار کرده و به یک مزرعهٔ قدیمی می‌رسد—اما آنجا را کسانی اشغال کرده‌اند که به قطار حمله کرده بودند؛ و آن‌ها همان باند سابق او هستند. عموی او «داک»—با بازی لی جی. کاب—عزم دارد او را دوباره به راه خشونت بازگرداند. طبیعت روان‌شناسانهٔ ماجرا به اثر عمق بیشتری می‌دهد؛ اما متأسفانه نه کاب، نه کوپر و نه جولی لندن در نقش «بیلی» واقعاً با هم هماهنگ یا باورپذیر نیستند. دیالوگ‌ها کمی خشک است و پایان‌بندی اگرچه نسبتاً خشن است، اما پیش‌بینی‌پذیر و ضعیف به نظر می‌رسد. فیلم‌برداری باشکوه و موسیقی هیجان‌انگیز است، اما این اثر همچنان بهترین ساختهٔ مان نیست.