فیلم The Discreet Charm of the Bourgeoisie 1972

بعد از تماشای افتضاح «Disaster Movie» مجبور شدم یک روز صبر کنم تا تلخی آن از دهانم برود و بعد این فیلم را ببینم؛ کارگردانش یکی از چهار کارگردان موردعلاقهٔ من است (هرچند احتمالاً «ویریدیانا» هنوز بهترین اثر او برای من است). خوشبختانه در آن بازیگران محبوب فرانسوی آن دوره—بول اوژیه، دفین سیریگ و فرناندو ری—حضور داشتند، هرچند برای کارگردانی به قوت بونوئل بازیگران کم‌اهمیت‌تر...

بعد از تماشای افتضاح «Disaster Movie» مجبور شدم یک روز صبر کنم تا تلخی آن از دهانم برود و بعد این فیلم را ببینم؛ کارگردانش یکی از چهار کارگردان موردعلاقهٔ من است (هرچند احتمالاً «ویریدیانا» هنوز بهترین اثر او برای من است). خوشبختانه در آن بازیگران محبوب فرانسوی آن دوره—بول اوژیه، دفین سیریگ و فرناندو ری—حضور داشتند، هرچند برای کارگردانی به قوت بونوئل بازیگران کم‌اهمیت‌تر هم می‌توانستند کافی باشند؛ در نهایت ایده‌ها هستند که پیروزانه خود را نشان می‌دهند. این فیلم بیشتر به‌عنوان برندهٔ اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان شناخته می‌شود، ولی نامزدی دیگرش که اغلب در صحبت‌ها کم‌رنگ می‌شود نیز قابل‌توجه است: بونوئل، که اهل کالاندا در اسپانیا بود، نامزدی‌هایی را نه فقط به‌عنوان کارگردان بلکه برای فیلمنامه هم کسب کرده است. این فیلم نقدنویسی‌کردن را دشوار می‌کند چون عملاً نه قصهٔ مشخصی دارد و نه ساختار محکمی؛ مجموعه‌ای از صحنه‌های رؤیایی است که دنباله‌وار رخ می‌دهند و گروهی از دوستان—هر یک با اسکلت‌هایی در کمد زندگی‌شان—در تلاش برای گرد هم آمدن به صرف شامی هستند که بارها و بارها ناموفق می‌ماند. فرناندو ری در نقش سفیر جمهوری «میراندا» در فرم خوبی است؛ مردی که از انقلاب‌های داخلی می‌ترسد و از افزودن کمی تند و تیز به محتویات کیف دیپلماتیک هم ابایی ندارد. ژان-پیر کاسل و استفان اودران زوج «سِنِشال» را تشکیل می‌دهند که دل و دماغ معاشقهٔ بیرون از منزل دارند؛ زوج «تِوِنو» (دفین سیریگ و پل فرانکُر) ظاهراً معمولی‌تر از بقیه‌اند، هرچند مرد گروه با «فلورانس» (بول اوژیه) رابطه‌ای در کنار دارد. اینکه اصلاً چرا با هم دوست‌اند چندان روشن نیست، اما این هم اهمیتی ندارد؛ همین بی‌ساختاری است که اثر را کارآمد می‌کند. هر یک از رؤیاهای آن‌ها داستان کوتاهی متفاوت—گاهی خنده‌دار و گاهی نسبتاً خشونت‌آمیز—پیش‌روی‌مان می‌گذارد در حالی که گروه تلاش می‌کنند بنشینند و غذا بخورند. شخصاً از اسقف باغبانی «دوفور» (ژولین برتو) که به‌طرزی جادویی بین لباس مذهبی و لباس باغبانی رفت‌وآمد می‌کند، خوشم آمد. دیالوگ‌ها شاید اوج کار نباشند، ولی موقعیت‌ها و خیال‌پردازیِ فراوانِ کارگردان لوئیس بونوئل چیزی خلق می‌کنند که نامتعارف و سرگرم‌کننده است. فیلم ضرورتاً نیاز به نمایش سینمایی ندارد—تولید و فیلم‌برداری خوب‌اند—اما واقعاً این شخصیت‌پردازی‌های عجیب و غریب‌اند که گرچه همیشه منطقی نیستند، مخاطب را درگیر می‌کنند.