فیلم A Pistol for Ringo 1965

کسی برای کریسمس آمده! «Una pistola per Ringo» (یک تپانچه برای رینگو) ساخته و عمدتاً نوشتهٔ دوچیو تسّاری است. در این فیلم جولیانو جمّا، فرناندو سانچو، لورلا دلوکا، نیِوز ناوارو و آنتونیو کاساس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از انیو موریکونه و فیلم‌برداری از فرانسیسکو مارین است. وقتی گروهی راهزنِ سرقت از بانک در عمارت یک خانوادهٔ ثروتمند پناه می‌گیرند و همهٔ ساکنان را به گروگان می‌گیرند، مقامات...

کسی برای کریسمس آمده! «Una pistola per Ringo» (یک تپانچه برای رینگو) ساخته و عمدتاً نوشتهٔ دوچیو تسّاری است. در این فیلم جولیانو جمّا، فرناندو سانچو، لورلا دلوکا، نیِوز ناوارو و آنتونیو کاساس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از انیو موریکونه و فیلم‌برداری از فرانسیسکو مارین است. وقتی گروهی راهزنِ سرقت از بانک در عمارت یک خانوادهٔ ثروتمند پناه می‌گیرند و همهٔ ساکنان را به گروگان می‌گیرند، مقامات قاتلِ معروف به «چهرهٔ فرشته» را از زندان آزاد می‌کنند تا خود را به گروه نفوذ دهد. مأموریت او این است که از درون گروه را تخریب کند و بی‌گناهان را آزاد سازد. فیلم در تکنیکالور/تِکنیسکوپ و در سرزمین‌های آشنا وسترن اسپاگتی آلمریا در اسپانیا فیلم‌برداری شده و حاصل کار یک وسترن اسپاگتی بسیار لذت‌بخش است. از همان نماهای آغازینِ عجیب—که ضدقهرمانِ باچهرهٔ بچگانه در حال بازیِ لی‌لی با کودکان است و ناگهان در چشم به‌هم‌زدنی چهار دشمن را از پای درمی‌آورد—تا پایانِ کاملاً رضایت‌بخش، فیلم ترکیبی از غافلگیری‌های نامتعارف و درام جذاب ارائه می‌دهد. داستان در زمان کریسمس می‌گذرد و دوچیو با استفاده از عناصر فصلی، آن‌ها را به‌عنوان بخشی از روایت به کار می‌گیرد. موریکونه هم در امضای خود وارد می‌شود و قطعه‌ای متنوع با نگاه‌هایی از موسیقیِ فصل خلق می‌کند (بخش «Silent Night» واقعاً عالی است). جمّا در نقش اصلی بسیار دلپذیر ظاهر می‌شود؛ فیلمنامه شخصیتی را معرفی می‌کند که حیله‌گری‌هایش به اندازه مهارت‌های تیراندازیش کشنده است. او همچنین بسیار چالاک است—شاید به‌خاطر همان شیرهایی که می‌نوشد—و این جنب و جوش به روایت انرژی می‌بخشد. اکشن‌ها سریع و پرجنب‌وجوش‌اند، با صحنه‌های فراوانِ سوارکاری و بدل‌کاری، و ضربه‌های کوتاه از خشونتِ طنزآمیز (شلیک به زنگ—اووه!) لبخند بر لب می‌آورد. حضور دو بازیگر زن که در دیالوگ‌زدن با هم تندی و بذله‌گویی دارند (دلوکا و ناوارو) و نقشِ سانچو به‌عنوان آدمی درشت‌هیکل و بداخلاق، همه دست به دست هم می‌دهند تا این فیلم را به یکی از وسترن‌های اسپاگتیِ بهترِ آن دوره تبدیل کنند. 7/10