فیلم Wrath of the Titans 2012

این فیلم احتمالاً به‌خاطر جلوه‌های سه‌بعدی می‌توانست قابل‌قبول باشد، اما صادقانه بگویم فیلمنامه و داستان کاملاً بی‌معنی و گسسته‌اند. سفر در هزارتوی دنیای زیرین تا تارتاروس بهترین نمونه از ضعف داستان است. علاوه بر این، اساطیر یونانی را به‌طرز نامنظم و ناپخته‌ای با هم قاطی کرده‌اند و مثلاً مینوتر را جایی گذاشته‌اند که اصلاً جای آن نیست. گریم هم ضعیف است، به‌ویژه ریش‌ها و ظاهر خدایان. آندرومدا...

این فیلم احتمالاً به‌خاطر جلوه‌های سه‌بعدی می‌توانست قابل‌قبول باشد، اما صادقانه بگویم فیلمنامه و داستان کاملاً بی‌معنی و گسسته‌اند. سفر در هزارتوی دنیای زیرین تا تارتاروس بهترین نمونه از ضعف داستان است. علاوه بر این، اساطیر یونانی را به‌طرز نامنظم و ناپخته‌ای با هم قاطی کرده‌اند و مثلاً مینوتر را جایی گذاشته‌اند که اصلاً جای آن نیست. گریم هم ضعیف است، به‌ویژه ریش‌ها و ظاهر خدایان. آندرومدا که اساساً بی‌جا به‌نظر می‌رسد و نقش مهمی هم ندارد، تنها نکته قابل‌ذکر است که نقش آن را روزاموند پایک بازی کرده است. جلوه‌های بصری خیلی خوب بودند؛ متأسفانه همان هم بود و بس. فیلمنامه واقعاً افتضاح بود. من نمی‌خواهم فیلمی دربارهٔ اساطیر یونان ببینم که در آن خدایان ضعیف نشان داده شوند، قدرتشان از دست برود و در نهایت ناپدید شوند. نمی‌فهمم چرا بسیاری از نویسندگان امروز نمی‌توانند بهتر عمل کنند و به‌جای آن یک موقعیت شناخته‌شده را برای ایجاد هیجان کاملاً نابود می‌کنند. انگار همه‌شان عقدهٔ «بیا ببینیم چه‌طور می‌توانیم اصل داستان را خراب کنیم» دارند. از نظر من فیلمنامهٔ وحشتناک این فیلم را خراب کرد. با وجود جلوه‌های بصری خوب، فیلم حالتی افسرده‌کننده پیدا کرد. در مورد این فیلم دوپهلو هستم! از جهاتی کمی «Wrath of the Titans» را نسبت به پیش‌درآمدش ترجیح می‌دهم، هرچند از جهات دیگری پسرفت است. نکات مثبتم شامل ریتم فیلم و استفاده از «خدایان» است که به‌نظر من هر دو در این فیلم ۲۰۱۲ بهتر از نسخهٔ ۲۰۱۰ اجرا شده‌اند. زمان اجرای کوتاه‌تر به نفع فیلم است و لیام نیسون و رالف فاینز این‌بار بهتر از قبل به‌کار گرفته شده‌اند. نکات منفی‌ام مربوط به داستان و یکی‌دو شخصیت/بازیگر جدید است. در چندین لحظه داستان نتوانست توجه مرا نگه دارد و حس کردم ذهنم از اتفاقات روی پرده فاصله می‌گیرد. حوصله‌ام سر نرفت، اما بلافاصله پس از صحنه‌هایی که وعدهٔ بیشتری می‌دادند، علاقه‌ام کاهش می‌یافت. از میان بازیگران جدید، روزاموند پایک و ادگار رامیرز ناامیدکننده‌اند. با این وجود، بیل نای که در اینجا تازه‌وارد است، واقعاً سرگرمم کرد و شاید برجسته‌ترین شخصیت دنباله باشد. توبی کبل هم در نقش تازه‌وارد عملکرد قابل‌قبولی دارد. از نظر موسیقی، جای رامین جوادی حس می‌شود اما خاویر ناوارته کار خوبی انجام داده است. طبیعتاً این نظر شخصی من است؛ برای من این فیلم اثری متوسط و تا حدودی فراموش‌شدنی است—نه خیلی بد، ولی ناامیدکننده. «نبرد تایتان‌ها»ی اصلی (۱۹۸۱) واقعاً نیازی به بازسازی ۲۰۱۰ نداشت و آن فیلم هم به این دنباله نیازی نداشت. این‌بار نیمه‌خدای پرسئوس (سام ورثینگتون) باید با هادس بی‌رحم (رالف فاینز) مقابله کند که زئوس (لیام نیسون) را ربوده و او را در اعماق دنیای زیرین به‌زنجیر کشیده است. برای پرسئوس روشن می‌شود که توطئه‌ای میان خدایان المپ در جریان است و اگر او شمشیرش را تیز نکند ممکن است جنگی تمام‌عیار رخ دهد که در آن کرونوس—پدر زئوس، پوزئیدون و هادس—که سال‌هاست زندانی است، وارد میدان شود. کمکی به وضعیت خدایان نمی‌کند که ایمان مردم به‌طرز عجیبی سست شده و در دوره‌ای از آرامش، به‌اندازهٔ کافی دعا نمی‌کنند. خوشبختانه پرسئوس آندرومدا جنگجو (روزاموند پایک) و صنعتگر ماهر هِفِیستوس (بیل نای) را در تیم خود دارد، شاید شانس مبارزه داشته باشند. تا نیمهٔ فیلم فکر می‌کردم شاید بهتر است نویسندگان خودشان به تارتاروس فرستاده شوند تا کرونوس را. به بازیگران مثل ورثینگتون و نیسون داستان‌های بسنده‌ای داده نشده تا شخصیت‌هایشان توسعه یابد و هرچند هیولاهای سرگرم‌کننده‌ای از اعماق زمین دیده می‌شوند، به پای موجودات استاپ‌موشن ری هریهاوزن نمی‌رسند. نیمهٔ پایانی کمی جان می‌گیرد و از این نوع فیلم‌ها خوشم می‌آید، بنابراین آن را کاملاً رد نمی‌کنم—اما در مجموع بسیار ناامیدکننده است.