فیلم Clash by Night 1952

جری آدمی ساده و باصفاست، اما برای او مناسب نیست. Clash by Night به کارگردانی فریتز لنگ و با فیلمنامه‌ای از آلفرد هیز بر پایهٔ نمایش‌نامه‌ای از کلیفورد ادتز ساخته شده است. بازیگران اصلی باربارا استانویک، پاول داگلاس، رابرت رایان و مارلین مونرو هستند. موسیقی اثر از روی وب و فیلم‌برداری توسط نیکولاس موسوراکا انجام شده است. داستان دربارهٔ احساسات خام و آشفته، ناکامی‌ها و تصمیم‌های اشتباهی...

جری آدمی ساده و باصفاست، اما برای او مناسب نیست. Clash by Night به کارگردانی فریتز لنگ و با فیلمنامه‌ای از آلفرد هیز بر پایهٔ نمایش‌نامه‌ای از کلیفورد ادتز ساخته شده است. بازیگران اصلی باربارا استانویک، پاول داگلاس، رابرت رایان و مارلین مونرو هستند. موسیقی اثر از روی وب و فیلم‌برداری توسط نیکولاس موسوراکا انجام شده است. داستان دربارهٔ احساسات خام و آشفته، ناکامی‌ها و تصمیم‌های اشتباهی است که در یک شهرک ماهیگیری ساحلی کالیفرنیا رخ می‌دهد. فیلم در اصل استانویک را در نقش می دِیل نشان می‌دهد که به زادگاهش، بندر مونتری، بازمی‌گردد. او تلخ و نارضی است و علیرغم عقل سلیم هر دو، با جری داماتو (داگلاس) — مرد مهربان اما کم‌هوش — ازدواج می‌کند. با علاقهٔ نامعلومی که او به ایرل (رابرت رایان)، دوست زن‌ستیز جری، پیدا می‌کند و نگرانی برادرش جو (آندِس) از اینکه خواهرش پگی (مونرو) تحت تأثیر تلخی مِی قرار بگیرد، مجموعه‌ای از ضعف‌های شخصیتی را پدید می‌آورد. به نظر من فیلم بیش از حد نمایشی و کمی اغراق‌شده است و این ناامیدی‌آور است چون موضوعات نمایش‌نامه برای کارگردان بزرگی مثل فریتز لنگ مناسب به نظر می‌رسیدند. نه اینکه فیلم بد یا یک شکست مطلق باشد؛ ولی فضای بیش از حد ملودرامی اجازه نمی‌دهد تم‌های مرکزی داستان به‌درستی شعله‌ور شوند. از سوی دیگر، جدا از اجرای اغراق‌آمیز و ضعیف داگلاس، بازی‌ها در سطح بالایی قرار دارند. شاید به شخصیت‌ها علاقه‌مند نشوید، اما نمی‌توانید بدون دخیل شدن کامل و کنجکاوی برای دانستن سرنوشت‌شان بمانید. دیالوگ‌ها از نقاط قوت‌اند؛ پر از کنایه‌ها و گزیده‌گویی‌های تند. هرچند موسوراکا در اوج ظرفیتی که با بازی نور و سایه خلق می‌کند نیست، اما فیلم‌برداری جوّی — به‌ویژه صحنه‌هایی که در اسکله می‌گذرد — به قدر کافی حال و هوا می‌سازد و چشم را می‌گیرد. متأسفانه صحنه‌آرایی غیرقانع‌کننده با پایان‌بندی کاملاً ناامیدکننده جفت شده است. فیلم کمی بالاتر از سطح متوسط و در مرتبهٔ پایین‌تر کارنامهٔ لنگ، رایان و استانویک قرار می‌گیرد، اما نشان‌دهندهٔ وعده‌ای است که مونرو داشت. کاش آدم‌های صادق او را به مسیر درست راهنمایی کرده بودند. دست‌کم بازی پرانرژی مونرو ارزش دیدن فیلم را دارد. امتیاز: 6/10