فیلم Rocco and His Brothers 1960

مطمئن نیستم که عنوان فیلم نباید «سیمونه و برادرانش» می‌بود، چرا که همین برادر—رناتو سالواتوری—است که اعمالش بیش از همه در سراسر خانواده طنین‌انداز می‌شود. خانواده به رهبری مادرسالارشان «روزاریا» (کاتینا پاکسینو) از ریشه‌هایشان در جنوب ایتالیا به میلان نقل مکان می‌کنند؛ چون پسر بزرگ‌تر «وینچنزو» (اسپیروس فوکاس) آن‌جا رفته تا پیش دوست‌دخترش «جینتا» (کلودیا کاردیناله) باشد. تقریباً بلافاصله بین اعضای خانواده منازعه‌ای زنده درمی‌گیرد:...

مطمئن نیستم که عنوان فیلم نباید «سیمونه و برادرانش» می‌بود، چرا که همین برادر—رناتو سالواتوری—است که اعمالش بیش از همه در سراسر خانواده طنین‌انداز می‌شود. خانواده به رهبری مادرسالارشان «روزاریا» (کاتینا پاکسینو) از ریشه‌هایشان در جنوب ایتالیا به میلان نقل مکان می‌کنند؛ چون پسر بزرگ‌تر «وینچنزو» (اسپیروس فوکاس) آن‌جا رفته تا پیش دوست‌دخترش «جینتا» (کلودیا کاردیناله) باشد. تقریباً بلافاصله بین اعضای خانواده منازعه‌ای زنده درمی‌گیرد: جینتا و دیگر پسران—«روکّو» (آلین دلون)، «سیمونه»، عاقل‌ترها «چیرو» (مکس کارتیر) و برادر کوچک‌ترشان «لوکا» (روکّو ویدولازی)—همگی برای گذران زندگی دست و پا می‌زنند و وینچنزو هر کاری از دستش برمی‌آید انجام می‌دهد تا کمک کند. شغل‌ها کمیاب است و همه ناچار می‌شوند برای داشتن سرپناه از راه‌‌های نامطمئن استفاده کنند تا این‌که «چیرو» شغلی پیدا می‌کند و بقیه تلاش می‌کنند پول جور کنند. روایت فیلم به‌طور مبهمی بخش‌بندی شده و هر برادر سهمی از داستان دارد، اما به تدریج محوریت به سمت سیمونهٔ خوش‌تیپ اما غیرقابل‌اطمینان می‌چرخد؛ کسی که در رینگ بوکس مفید است، شروع به پول درآوردن می‌کند و با «نادیا» (آنی ژی‌را́ردو) قرار می‌گذارد. نادیا زنی از طبقهٔ پایین است که سیمونه به‌شدت عاشقش می‌شود، اما وقتی او می‌فهمد سیمونه برای تأمین هزینه‌ها دزدی می‌کند، از روکّو می‌خواهد هدایا را پس بدهد و به شهری دیگر نقل مکان می‌کند. روکّو که سربازی‌اش فرا رسیده و آخرین لیره‌هایی را که به مادر فرستاده بود هزینه کرده، با نادیا برخورد می‌کند و به زودی میان آن‌ها هم عشقی شکل می‌گیرد. این روابط اما بر مبنای معامله و نیاز نیست و وقتی سیمونه از این موضوع باخبر می‌شود، او و دوستانش نقشه‌ای می‌ریزند که تبعات وحشتناکی دارد. سیمونه به مسیری آشکاراً خودویرانگر می‌رود؛ روکّو—که بعد از خدمتش بوکسور شناخته‌شده‌ای شده و از برادرش منزجر است—و نادیا که از تقریباً همه‌چیز و حتی از خودش متنفر است، باعث می‌شوند اوضاع خانوادهٔ پاروندی هر روز سمی‌تر شود. این همان سمی‌بودنی است که لوکینو ویسکونتی با حسّی زنده و ملموس به تصویر می‌کشد؛ داستان شخصی‌پردازی‌شده‌ای که هرگز قابل‌پیش‌بینی نیست. بله، انتقام هست، اما به‌صورتی ظریف و انباشته اجرا می‌شود که پایان‌بندی‌ای کاملاً نارضایت‌بخش اما به‌نحوی کاملاً مناسب به ما می‌دهد. برای من سالواتوری بیشتر از همه می‌درخشد، اما ژی‌را́ردو و پاکسینو—که نمونهٔ کامل مادر ایتالیایی است و نقشش در خلق لحظات معدود اما کوبندهٔ طنز تئاتریِ این درام خانوادگی مؤثر است—هم می‌درخشند. فضاسازیِ کشوری که هنوز از ویرانی‌های جنگ بهبودی نیافته، با کمبود پول و فرصت‌های نابرابر، به‌خوبی سختی‌های مهاجرت و تلاش برای جا افتادن را منتقل می‌کند؛ بعضی از عکس‌های سیاه‌وسفید تضاد قوی‌ای بین کپرنشین‌های خانواده و معماری زیباتر میلان نشان می‌دهند که حتی در آن‌جا هم داستان‌های فقر و ثروت وجود دارد و شاید انتظارشان را هم کشید. مثل بسیاری از داستان‌ها، بوکس به‌خوبی نه تنها به‌عنوان مسیری برای امید، بلکه به‌عنوان محوری برای نفرت و جاه‌طلبی به‌کار رفته است؛ و در این نقش آلین دلون در نقش روکّوی به‌تدریج درگیر و شرافتمند، بسیار مؤثر است، وقتی که زندگی برایش تقریباً ناممکن می‌شود. بخش پایانی به لوکای تأثیرپذیر می‌رسد؛ جوانی که ممکن است کم‌سهم به‌نظر برسد، اما احتمالاً بیشترین تأثیر و بیشترین آیندهٔ ممکن را در پیش دارد. فیلم پرانرژی، خشمگین، هوشمندانه و احتمالاً از فیلم‌های موردعلاقهٔ ویسکونتی است؛ اگر بتوانید چند ساعت را بنشینید و آن را روی پردهٔ بزرگ تماشا کنید، ارزش زمان گذاشتن را دارد.