فیلم Big Fish 2003

این نخستین بار است که این فیلم را از زمان اکران آن در سال ۲۰۰۳ می‌بینم و واقعاً احساسی و جذاب است. احتمالاً یکی از بهترین فیلم‌های تیم برتون یا حداقل یکی از فیلم‌های مورد علاقه شخصی من از اوست. بازی‌ها به‌طور کلی عالی هستند، به‌ویژه ایوان مک‌گرگور و آلبرت فینی. واقعاً خوب انجام شده است. **4.5 از 5** باید اعتراف کنم که کمی در مورد...

این نخستین بار است که این فیلم را از زمان اکران آن در سال ۲۰۰۳ می‌بینم و واقعاً احساسی و جذاب است. احتمالاً یکی از بهترین فیلم‌های تیم برتون یا حداقل یکی از فیلم‌های مورد علاقه شخصی من از اوست. بازی‌ها به‌طور کلی عالی هستند، به‌ویژه ایوان مک‌گرگور و آلبرت فینی. واقعاً خوب انجام شده است. **4.5 از 5** باید اعتراف کنم که کمی در مورد چگونگی پیری ایوان مک‌گرگور به آلبرت فینی دچار تردید شدم، اما با توجه به اینکه اصل این داستان کشف حقیقت است، پس چرا که نه! این سناریوهای دور از ذهن، مشکلات این خانواده را ایجاد کرده است؛ زیرا پسر جوان "ویل" (بیلی کروزاپ) پس از سه سال جدایی از پدرش "اد" (فینی) باید به خانه برگردد، زمانی که پدرش به سرطان انتهایی مبتلا شده است. نوعی آتش‌بس ناخوشایند بین آن‌ها شکل می‌گیرد، زیرا متوجه می‌شویم مشکلات آن‌ها بیش از این است که پسر جوان واقعاً برخی از افسانه‌های شگفت‌انگیزی را که پدر پرشورترش (مک‌گرگور) برایش تعریف کرده، باور کرده و به نوعی احساس می‌کند که سال‌ها مورد خیانت و دروغ قرار گرفته است. یکی از مضحک‌ترین این داستان‌ها، حضور اولیه هلنا بونهام کارتر به عنوان همسایه‌ای است که چشم شیشه‌ای‌اش مرگ قریب‌الوقوع "ویل" جوان و ساده‌دل را می‌بیند. تنها راه‌حل به نظر می‌رسد که پدر به نواقص خود اعتراف کند و شاید نوعی آشتی از این حقایق به وجود آید. "ادوارد" نوعی نیست که عذرخواهی کند و بنابراین به نظر می‌رسد نوعی بن‌بست مکزیکی هرگونه امکان آشتی را مختل کند. اما آیا ممکن است که در داستان‌های پیرمرد حقیقتی وجود داشته باشد؟ استفاده خلاقانه از فلش بک و دو تلاش جذاب از مک‌گرگور و فینی که به‌طور محدود ولی مؤثر استفاده شده‌اند، به این داستان نوعی غم‌انگیزی می‌بخشد، زیرا بی‌معنایی اصل اولیه نزاع آن‌ها به مسائل جدی‌تر و عمیق‌تری درباره حقیقت تبدیل می‌شود. حقیقت ممکن است چه باشد و آیا باید برای همه یکسان باشد؟ شاید، فقط شاید، "ویل" جوان نیاز دارد که کمی کمتر به ظاهر چیزها توجه کند. با پیشرفت فیلم، داستان به طور فزاینده‌ای احساسی‌تر می‌شود و در این زمینه، کروزاپ نیز به خوبی در حال پیشرفت در مقابل یک تراژدی است، به‌خصوص اما امیدوارم که نه دو تراژدی. تغییر زمان‌ها به خوبی کار می‌کند و به تولید اجازه می‌دهد که در دو دوره کاملاً متفاوت با تمام مزایای خلاقانه‌اش غرق شود. این فیلم خاص، خنده‌دار و ارزش دیدن چند ساعت را دارد.