فیلم Dream Scenario 2023

درست کردن یک فیلم با حجم زیادی از مطالب و ایده‌ها می‌تواند به یک آشفتگی و سردرگمی منجر شود، حتی اگر نیت کارگردان خوب باشد. با این حال، در سومین فیلم خود، نویسنده و کارگردان کریستوفر بورگلی تا حد زیادی در این کار موفق است. این داستان غیرمعمول درباره یک استاد دانشگاه که به رغم داشتن مقام دائمی، کم‌ارزش شمرده می‌شود (با بازی نیکلاس کیج)،...

درست کردن یک فیلم با حجم زیادی از مطالب و ایده‌ها می‌تواند به یک آشفتگی و سردرگمی منجر شود، حتی اگر نیت کارگردان خوب باشد. با این حال، در سومین فیلم خود، نویسنده و کارگردان کریستوفر بورگلی تا حد زیادی در این کار موفق است. این داستان غیرمعمول درباره یک استاد دانشگاه که به رغم داشتن مقام دائمی، کم‌ارزش شمرده می‌شود (با بازی نیکلاس کیج)، بینندگان را به سفر پرماجرایی در دنیای شهرت، متافیزیک، فرهنگ لغو، تفکر گروهی و خواسته‌های ناگفته و نادیده می‌برد و عواقب منفی هر یک از این موارد را بررسی می‌کند. همه این‌ها زمانی آغاز می‌شود که شخصیت اصلی، یک مرد میانسال، ناگهان در خواب‌های بی‌شماری از مردم، بسیاری از آن‌ها را که نمی‌شناسد، ظاهر می‌شود. این پدیده عجیب و خواب‌آلود - که به عنوان یک استعاره الهام‌بخش برای حضور فرد در رسانه‌های اجتماعی و در چشم عموم عمل می‌کند - او را به یک حس رسانه‌ای ویروسی تبدیل می‌کند. این اوج توجه و تحسین به سرعت او را به یک پاریا تبدیل می‌کند که مورد تنفر و طرد قرار می‌گیرد. به طور کنایه‌آمیزی، همه این‌ها ناشی از چیزی است که او هرگز نمی‌خواست یا درخواست نکرده بود (حداقل به شکلی که در نهایت به خود گرفت). با وجود این توصیف، ممکن است به نظر برسد که کارگردان سعی کرده این فیلم را با مواد بسیار زیادی پر کند که برای بینندگان قابل پردازش نیست. در برخی نقاط داستان (به ویژه در نیم ساعت آخر) می‌توان برای این ادعا دلیل خوبی ارائه داد. با این حال، در روایت این افسانه تمثیلی، کارگردان موفق می‌شود ایده‌های داستان را به وضوح مرتب کرده و در زمینه‌ای مرتبط ارائه دهد تا پیامش را به‌خوبی منتقل کند؛ قصه‌ای هشداردهنده درباره نقطه‌ای که به‌عنوان یک جامعه به آن رسیده‌ایم. این ایده‌ها نیاز به شنیده شدن دارند، اما به دلیل سر و صدای اطراف‌مان، معمولاً نمی‌شنویم. با وجود این جدیت، "سناریوی خواب" پر از طنز خنده‌دار است و بازی‌های فوق‌العاده‌ای (به‌ویژه از نیکلاس کیج و مایکل سِرا در نقش یک متخصص مدیریت برند خودشیفته) دارد که با ویرایش ماهرانه فیلم و تصاویری که به‌طور مؤثری حال و هوای بسیاری از صحنه‌ها را تقویت می‌کند، تکمیل می‌شود. فیلمنامه به‌طور کلی محکم است، هرچند که به تدریج از محتوای موثر در عمل نهایی دور می‌شود و چند صحنه خشونت‌آمیز گرافیکی وجود دارد که بینندگان حساس باید نسبت به آن‌ها احتیاط کنند. اما در کل، این نوع تولیداتی هستند که باید بیشتر ساخته شوند؛ در عصری که بسیاری از ما ارتباط خود را با عقل، وجود و خودمان از دست داده‌ایم. شاید تماشای چنین فیلمی بتواند به ما کمک کند تا دوباره به فکر بیفتیم و در مسیر درست قرار گیریم. وقتی که استاد دانشگاه "متیوز" (نیکلاس کیج) در خواب‌های غریبه‌ها و همسرش ظاهر می‌شود، زندگی‌اش به هم می‌ریزد. در ابتدا این پدیده چندان بی‌خطر به نظر می‌رسد و ظهورهای او موقتی و بی‌خطر هستند. اما پس از دیدن شخصی که تجربه‌ای نزدیک‌تر دارد، همه چیز تغییر می‌کند و این ملاقات به خوبی پیش نمی‌رود. این تغییر نه تنها بر روی او بلکه بر روی خواب‌های دیگران تأثیر می‌گذارد و آن‌ها را به کابوس تبدیل می‌کند. واکنشی قابل پیش‌بینی و گاهی خشونت‌آمیز به وقوع می‌پیوندد که زندگی او و خانواده‌اش را غیرقابل تحمل می‌کند. من از نیم ساعت اول این درام عجیب و سرگرم‌کننده لذت بردم. کیج همیشه در به تصویر کشیدن خود با طنز موفق است و در آغاز به نظر می‌رسد که از این سفر لذت می‌برد. اما وقتی داستان کمی تاریک‌تر می‌شود، از شتاب آن کاسته می‌شود. جذابیت و منحصر به فرد بودن آن تحت تأثیر نقدی غیرظریف به "فرهنگ لغو" در میان افرادی که زندگی‌شان را از طریق رسانه‌های اجتماعی می‌گذرانند، قرار می‌گیرد. این اولین یا بهترین فیلمی نیست که تفاوت‌های میان واقعیات و حقایق را نشان می‌دهد. در نهایت، احساس می‌کنم فیلم هیچ ایده روشنی برای پایان ندارد و تنها به نکته افسرده‌کننده خود اشاره می‌کند. ایده جالب است، ارائه مناسب است - اما نتیجه نهایی چندان شگفت‌انگیز نیست. این فیلم ممکن است از نظر اصالت چندان جدید نباشد، اما چیزی غیرمنتظره است. من که از A24 هست، مانند اکثر فیلم‌ها، هیچ چیزی درباره آن نخواندم. پس از تماشای فیلم و نتیجه‌گیری‌ام، اندکی درباره‌اش تحقیق کردم: این یک کمدی سیاه از کارگردان نروژی کریستوفر بورگلی است که توسط کیج و آری آستر تولید شده است. کارگردان تنها سه فیلم دارد؛ این یکی و آخرین آن "Sick of Myself" (2022) که به نوعی به موضوع فرهنگ لغو به شکلی سوررئالیستی پرداخته است. او یک استاد بیولوژی عادی است که ناگهان در خواب میلیون‌ها نفر ظاهر می‌شود و به شهرت می‌رسد، فقط برای اینکه به میوه کابوس‌ها تبدیل شود و جامعه او را لغو کند. بازیگران اصلی شامل نیکلاس کیج در نقش پل متیوز و جولین نیکولسون در نقش همسرش، جانت متیوز هستند. دیگر بازیگران شناخته‌شده مانند مایکل سِرا در نقش‌های فرعی حضور دارند. تصویربرداری بنجامین لوئب بسیار مؤثر است، به‌ویژه در استفاده از زوایا. موسیقی متن، که به‌جز آهنگ پایانی "City Of Dreams" از Talking Heads، موسیقی دیگری ندارد، بسیار مناسب است. اما نکته اصلی فیلم به جز موضوع و داستان، نیکلاس کیج در یک نقش خوب دیگر است. به خاطر این موضوع سپاسگزارم. به نظر من، این فیلم برای همه مناسب نیست و بیشتر برای کسانی که به سینمای شمال اروپا علاقه دارند، یک نمره 7.5 از 10 / B+ می‌گیرد. مطمئناً می‌توان داستان را چیزی دانست که قبلاً دیده‌اید. تنها کیج می‌تواند چنین شخصیت خودخواه و زشت را روی پرده به تصویر بکشد و همچنان قابل ربط باشد. او فوق‌العاده است. این فیلم یک اثر بیدارکننده خلاقانه است که به مسائل مدرن نگاهی شگفت‌انگیز می‌اندازد و به کمدی تراژیک منجر می‌شود.