فیلم Twister 1996

بیل پکسون و هلن هانت در تعقیب تورنادوها روی دشت‌ها وقتی شرایط جوی مستعد شکل‌گیری گردبادها باشد، یک هواشناس (پکسون) همسر جداشده‌اش (هانت) را پیدا می‌کند و به‌طور اتفاقی به تیم شکار طوفان در میدویست می‌پیوندد، چون نمی‌تواند در برابر به‌کار افتادن اختراع حسگرش مقاومت کند. جامی گرتز نقش معشوقه جدید او را بازی می‌کند، کری ایلوِس رقیب خودخواه و فیلیپ سیمور هافمن عضوی سرکش در...

بیل پکسون و هلن هانت در تعقیب تورنادوها روی دشت‌ها وقتی شرایط جوی مستعد شکل‌گیری گردبادها باشد، یک هواشناس (پکسون) همسر جداشده‌اش (هانت) را پیدا می‌کند و به‌طور اتفاقی به تیم شکار طوفان در میدویست می‌پیوندد، چون نمی‌تواند در برابر به‌کار افتادن اختراع حسگرش مقاومت کند. جامی گرتز نقش معشوقه جدید او را بازی می‌کند، کری ایلوِس رقیب خودخواه و فیلیپ سیمور هافمن عضوی سرکش در تیم است. «توئیستر» (1996) را می‌توان فیلمی در ژانر فاجعه‌محور دانست، با این تفاوت که قهرمانان دائماً در تعقیب فاجعه‌ی احتمالی هستند. کل فیلم در دشت‌ها یا جنگل‌های میدویست می‌گذرد، با آسمان‌های تهدیدآمیز و گردبادهای مخرب پراکنده. اسم فیلم «توئیستر» است و دقیقاً همان چیزی را که از نامش برمی‌آید، ارائه می‌دهد. نویسندگان با افزودن جنبه‌های انسانی —هرچند مثلث عشقی کمی تصنعی است— و حضور تیم رقیب شکار طوفان که حامیان شرکتی دارد، کار را جذاب نگه می‌دارند. داستان عشق را چندان آزاردهنده ندیدم؛ وقتی دو نفر برای هم ساخته شده‌اند، بالاخره کنار هم قرار می‌گیرند. خوشبختانه شخصیت گرتز هم به‌صورت کلیشه‌ای و «بی‌منطق» تصویر نشده است. در نهایت «توئیستر» همان چیزی را می‌دهد که انتظارش را داری: فیلمی پیچیده نیست اما سرگرم‌کننده است و پر از لحظات هیجانی مربوط به گردباد—همین باعث شد در گیشه هم موفق باشد. مدت زمان: 1 ساعت و 53 دقیقه. فیلمبرداری در اوکلاهما (گاثری و پانکا سیتی)، آیووا (بون و ایمز) و بولتون، انتاریو انجام شده است. رتبه: B --- تماشای «توئیستر» تجربه‌ای سرگرم‌کننده است. احتمال زیاد این یکی از اولین فیلم‌هایی بوده که دیده‌ام —چند ماه بعد از تولدم اکران شد— و خاطره‌ای کم‌رنگ از دیدنش روی ویدئو دارم؛ مادرم آن را ضبط کرده بود و پشتِ سرِ هم با یک کنسرت موسیقی ضبط شده قرار گرفته بود؛ هنوز هم یادم می‌آید که چگونه فیلم از کنسرت به نمایش بازمی‌گشت. اگر واقعاً آن را آن موقع دیده‌ام، اکنون هیچ جزئی از آن در یادم نمانده؛ فقط کلیت ماجرا و اینکه بیل پکسون در فیلم است را می‌دانستم. خود فیلم سرگرم‌کننده است، هرچند طبیعی است که کامل نباشد. جلوه‌های ویژه برای سال 1996 نسبتاً خوب دوام آورده‌اند؛ چند لحظه کمی مضحک وجود دارد اما در زمان خودش کافی و قابل قبول است. موسیقی متن هم دلپذیر است. از دعوای عاشقانه زیاد خوشم نیامد؛ شخصیت ملیسا ضعیف نوشته شده و با توجه به اتفاقات پیش‌بینی‌شده، حضور شخصیت جامی گرتز چندان لازم به‌نظر نمی‌رسد. هلن هانت نمایش قوی‌ای دارد و احتمالاً بهترین اجرای فیلم است؛ پکسون هم در کنار او می‌درخشد. لوئیس اسمیت و فیلیپ سیمور هافمن بیرون از هانت و پکسون بیش از دیگران جلب توجه می‌کنند. حضور کری ایلوِس هم هست، اما چندان به یادماندنی نیست. مشتاقم ببینم دنباله مستقل امسال با گلن پاول و دیگران چه خواهد شد؛ از روی تیزرهای دیده‌شده، فکر می‌کنم شاید به اندازه یا حتی کمی بهتر از نسخه اصلی باشد؛ زمان نشان خواهد داد.