فیلم The Train 1964

برت لانکستر در نقش مبارزی از مقاومت فرانسوی که می‌کوشد قطاری آکنده از آثار هنری دزدیده‌شده را متوقف کند پاریس در آستانه آزادسازی از اشغال نازی‌ها در سال ۱۹۴۴ است، و بنابراین یک سرهنگ آلمانی (پل اسکوفیلد) قطاری را با مجموعه‌ای گران‌بها از نقاشی‌های فرانسوی بارگیری می‌کند تا به آلمان منتقل کند. مبارزان مقاومت به رهبری مهندس لابیچ (برت لانکستر) مصمم به متوقف‌کردن این قطار هستند....

برت لانکستر در نقش مبارزی از مقاومت فرانسوی که می‌کوشد قطاری آکنده از آثار هنری دزدیده‌شده را متوقف کند پاریس در آستانه آزادسازی از اشغال نازی‌ها در سال ۱۹۴۴ است، و بنابراین یک سرهنگ آلمانی (پل اسکوفیلد) قطاری را با مجموعه‌ای گران‌بها از نقاشی‌های فرانسوی بارگیری می‌کند تا به آلمان منتقل کند. مبارزان مقاومت به رهبری مهندس لابیچ (برت لانکستر) مصمم به متوقف‌کردن این قطار هستند. ژان مورو هم در نقش صاحب مهمان‌خانه در فیلم حضور دارد. «قطار» (۱۹۶۴) یک فیلم جنگی سیاه‌وسفید است که لحن‌اش با فیلم‌های هم‌عصر جنگ جهانی دوم مانند «شیرهای جوان» (۱۹۵۸)، «۳۶ ساعت» (۱۹۶۴) و «مُری‌تورّی» (۱۹۶۵) هماهنگ اما غیرمتعارف است. قصه آرام آغاز می‌شود اما کم‌کم کشش پیدا می‌کند و صحنه‌های درگیریِ واقعی و بدون اتکا به CGI که حول خطوط و قطارها رخ می‌دهد بسیار گیراست. سکانس پایانی خلاقانه است و ذهن تماشاگر را با این سؤال تنها می‌گذارد: زندگی چند نفر به قیمت حفاظت از یک اثر هنری می‌ارزد؟ عاشقان لوکوموتیوهای بخار از دیدن این فیلم لذت خواهند برد. مدت فیلم: ۲ ساعت و ۱۲ دقیقه. فیلم‌برداری در فرانسه انجام شده است. نمره: B فیلمی برجسته از جان فرانکن‌هایمر که تعلیق و هیجان جنگی را به‌خوبی منتقل می‌کند. قبلاً نامش را شنیده بودم اما تا کنون فرصت دیدنش پیش نیامده بود؛ از ابتدا تا انتها فوق‌العاده است. طراحی صدا و موسیقی موریس جار به‌طرزی تحسین‌برانگیز به فیلم کمک کرده‌اند. بازی‌ها در مجموع عالی‌اند، به‌ویژه اجرای پل اسکوفیلد. عجیب است که در جوایز اسکار بیش از تقدیر از فیلمنامه مورد توجه قرار نگرفت. امتیاز: ۴.۵/۵ شاید این نقش موردعلاقهٔ من از بازی‌های برت لانکستر باشد؛ او مقاومت فرانسوی را در میان یک تلاطم اخلاقی پیرامون قطاری پر از آثار غارت‌شده هدایت می‌کند. سرهنگ فون والدهایم (پل اسکوفیلد) موفق می‌شود با ریاکاری و چرب‌زبانی مافوق‌های ترسیده از گُرینگ را قانع کند تا اجازه دهند قطار را پر کنند و آثار را به آلمان منتقل کنند. اما با تضعیف اوضاع نازی‌ها، تدارکات‌شان به هم ریخته و سرهنگ برای رساندن قطار راهی جز دروغ‌گفتن ندارد. لابیچ (لانکستر) مسئول ایستگاه راه‌آهن و مقابله با اقدامات اشغالگران است، اما در این مورد می‌بیند که شاید بهتر باشد اجازه دهد قطار برود تا بعد آن را منحرف کند و آثار را برای نسل‌های آیندهٔ فرانسویان حفظ کند. «پاپا بول» (میشل سیمون) رانندهٔ پیر و عبوسی است که از خرابکاری کوتاهی نمی‌کند، اما وقتی گرفتار و تیرباران می‌شود، سرهنگ نتیجه می‌گیرد تنها می‌توان به لابیچ اعتماد کرد و او را به‌زور روی قطار می‌آورند. این دو وارد بازی موش و گربه‌ای می‌شوند که هردو یکدیگر را دقیق زیر نظر دارند و هیچ‌یک به دیگری اعتماد کامل ندارند. سفرشان پر از خطر است—تهدید از طرف متفقین، فرانسوی‌ها، آلمانی‌ها و عملاً همه. وسواس سرهنگ افزایش می‌یابد؛ او حاضر است هر چیزی را فدا کند تا کاروان را محافظت کند، اما مقصد نهایی چیست؟ در فیلم نقش‌های کوتاه‌ اما مؤثری از بازیگران قابل اعتماد دیده می‌شود و ژان مورو در نقش صاحب مهمان‌خانه‌ای که بین وطن‌پرستی و بقا گام برمی‌دارد، حضور چشمگیری دارد. شیمیِ دیداری بین لانکستر و اسکوفیلد بسیار خوب است و رفتار تقریباً جنون‌آمیز اسکوفیلد تماشایی است. آیا قطار نجات خواهد یافت؟ همه دوست دارند چنین شود، ولی پاسخ آن در دل فیلم نهفته است.