فیلم No Name on the Bullet 1959

او ممکن است به معصومیت یک نوزاد باشد، اما آنچه در این شهر رخ می‌دهد باز هم تقصیر اوست. جان گنت آدمکشی اجیرشده است؛ هر بار که وارد شهری می‌شود، همه ساکنان کنجکاوند بدانند چه کسی در فهرست او قرار دارد. گنت مردی زیرک است: هرگز اول شلیک نمی‌کند، بلکه با بازی‌های روانی خود طوری زیر پوست هدف‌هایش می‌خزد که آن‌ها را وادار به شلیک اول...

او ممکن است به معصومیت یک نوزاد باشد، اما آنچه در این شهر رخ می‌دهد باز هم تقصیر اوست. جان گنت آدمکشی اجیرشده است؛ هر بار که وارد شهری می‌شود، همه ساکنان کنجکاوند بدانند چه کسی در فهرست او قرار دارد. گنت مردی زیرک است: هرگز اول شلیک نمی‌کند، بلکه با بازی‌های روانی خود طوری زیر پوست هدف‌هایش می‌خزد که آن‌ها را وادار به شلیک اول می‌کند، و همیشه هم شاهد دارد. امروز جان گنت وارد لوردزبرگ می‌شود، و از این لحظه به بعد هیچ چیز مثل قبل نخواهد بود. فیلم با قاب‌های گسترده از تپه‌ها و چشم‌انداز وسیع (تدوین تصویری: هارولد لیپستین) آغاز می‌شود؛ مردی آراسته با کت و شلوار سیاه بی‌عیب و با اسب براقش از پیش می‌تازد و وارد لوردزبرگ می‌شود؛ شکوه و وقار از رفتار او می‌بارد. این جان گنت است—نقشی که آدی مورفی ایفا می‌کند—و برای من یکی از بزرگ‌ترین شخصیت‌های وسترن خارج از فهرست‌های معمول منتقدان است. آدی مورفی منتقدان خاص خودش را داشت و خودش هم چندان به دنبال شهرت یا دلجویی از روزنامه‌نگاران نبود، اما در نقش گنت اجرا چنان سرد و محکم است که به نظر من شک و تردیدها را برمی‌دارد. حضور گنت شهر را در بهت و وحشت فرو می‌برد؛ دوستان و آشنایان از شک به هم می‌افتند، در حالی که گنت با آرامش در میان آن‌ها می‌لغزد، با نگاه‌های تیز و جملات کم‌صدا و گزیده. هنگامی که گنت دوستی عجیب‌وغریبی با دکتر لوک کینفیلدِ چارلز دریک شکل می‌دهد، فیلم جان می‌گیرد و وقتی پایان‌بندی می‌رسد، پایان‌بندی بسیار رضایت‌بخشی را رقم می‌زند. فیلم مرا به‌یاد اپیزودی از سریال Twilight Zone با عنوان «The Monsters Are Due On Maple Street» انداخت؛ داستانی عالی برای بازخوانی (نوشته هاوارد آماکر)، چون از لحاظ اخلاقی نامطمئن است و شخصیت‌ها دائماً روی لبه قانون‌گریزی قرار دارند، تحت فشارِ ترس از آشکار شدن گناهان و نیت‌های مشکوک‌شان. تنها ایراد واقعی من این است که فیلم خیلی کوتاه است — با زمان تنها ۷۷ دقیقه — و به‌نظرم دست‌کم ۱۵ دقیقه دیگر لازم بود تا پایان‌بندی کامل‌تر شود. همچنین تصویربرداری خارجی از آن لوکیشن زیبا محدود است، که پس از برداشت‌های افتتاحیه چشم‌گیر، ناامیدکننده است. با این حال فیلم همچنان بسیار مؤثر است و حتی به کسانی که معمولاً وسترن دوست ندارند، شدیداً توصیه می‌شود. ۸/۱۰