فیلم The Three Musketeers

نمی‌توانم بگویم به اندازه‌ی قسمت اولِ این نسل جدید از «سه تفنگدار» از این فیلم لذت بردم، اما همچنان اقتباسی خوش‌ساخت و باورپذیر از شخصیت‌های جاودانه و باوقارِ دوماست. می‌دانیم که کانستانس (لینا خودری) ربوده شده و دارتانین (فرانسوا سیویل) که شیفتهٔ اوست، عزمش را جزم کرده تا او را بازگرداند — اما چگونه؟ حملهٔ تقریباً مرگبار به پادشاه (لوئیس گارل) همه را — هم...

نمی‌توانم بگویم به اندازه‌ی قسمت اولِ این نسل جدید از «سه تفنگدار» از این فیلم لذت بردم، اما همچنان اقتباسی خوش‌ساخت و باورپذیر از شخصیت‌های جاودانه و باوقارِ دوماست. می‌دانیم که کانستانس (لینا خودری) ربوده شده و دارتانین (فرانسوا سیویل) که شیفتهٔ اوست، عزمش را جزم کرده تا او را بازگرداند — اما چگونه؟ حملهٔ تقریباً مرگبار به پادشاه (لوئیس گارل) همه را — هم دوست و هم دشمن — به تکاپو انداخته و تفنگداران تصمیم می‌گیرند که پیش از آن‌که نقشه به‌طور کامل اجرا شود و سرزمین به آشوب کشیده شود، باید طراح اصلی توطئه را پیدا کنند. همه مشکوک به کاردینال ریشلِو (اریک روف) هستند، اما آیا واقعاً به نفع اوست که لوئی سیزدهم را به قتل برساند؟ ممکن است ملکه (ویکی کریپس) و معشوقهٔ انگلیسی نه‌چندان مخفی‌اش، باکینگهام (جیکوب فورچون-لوید)، در میان ماجرا باشند، یا شاید تنها یک نجیب‌زادهٔ ناراضی؟ دارتانین اولین کسی است که سرنخی به‌دست می‌آورد، وقتی بی‌آن‌که بخواهد میلدی (ایوا گرین) را از زندان نجات می‌دهد — پس از آن‌که او از صخره سقوط کرده بود — و او نامه‌ای رمزنگاری‌شده به همراه دارد. این نامه چه معنا می‌دهد؟ آیا می‌تواند در پیدا کردن معشوقش و نجات پادشاهی کمک کند؟ در این میان، کم‌کم بیشتر با این میلدیِ اسرارآمیز و رابطه‌اش با آتوس (ونسنت کسل) آشنا می‌شویم، در حالی که آرامیس (رُمان دوریس) و پورتوس (پیو مارمای) هم سهم خودشان را در داستان و برای کشور ایفا می‌کنند. فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است — لوکیشن‌ها، لباس‌ها و صحنه‌های مبارزه نشان می‌دهد که برای واقعی جلوه‌دادن موقعیت‌ها زحمت کشیده‌اند. من طرفدار پروپاقرص ایوا گرین نیستم، اما این‌جا او با اندک نشانه‌ای از تهدید، آرام‌آرام در طول داستان تأثیرگذار می‌شود. لحن فیلم این‌بار کمی جدی‌تر و پرمعناتر است؛ شوخ‌طبعی کمتر شده و من آن را کم داشتم — نه خنده‌های بلندِ مجلسی، اما در این نسخه کمتر می‌بینیم که همهٔ تفنگداران کنار هم باشند و رفاقتِ جمعی‌شان چندان محسوس نیست. اساساً رقابتی بین سیویل و گرین شکل گرفته که همیشه صددرصد جواب نمی‌دهد. با این حال، داستانی ماجراجویانه و منسجم با ریتمی سریع است که دو ساعت فیلم را بی‌دردسر پیش می‌برد.