فیلم The Kid from Brooklyn 1946

این فیلم به‌نوعی نمایشگاهی برای دنی کی است و من هرگز طرفدار بزرگ او نبوده‌ام. با این حال، او نقش را خوب و روان حفظ می‌کند. وقتی خواهرش «سوزی» (ورا-الن) مورد توجه ناخواستهٔ بوکسور «اسپید مک‌فارلین» (استیو کوچرن) قرار می‌گیرد، او آن مرد را نقش بر زمین می‌کند. بعد از آن ناگهان وارد رینگ می‌شود، به‌صورت حرفه‌ای مبارزه می‌کند و حتی برنده هم می‌شود. در...

این فیلم به‌نوعی نمایشگاهی برای دنی کی است و من هرگز طرفدار بزرگ او نبوده‌ام. با این حال، او نقش را خوب و روان حفظ می‌کند. وقتی خواهرش «سوزی» (ورا-الن) مورد توجه ناخواستهٔ بوکسور «اسپید مک‌فارلین» (استیو کوچرن) قرار می‌گیرد، او آن مرد را نقش بر زمین می‌کند. بعد از آن ناگهان وارد رینگ می‌شود، به‌صورت حرفه‌ای مبارزه می‌کند و حتی برنده هم می‌شود. در ابتدا این موفقیت‌ها خوانندهٔ کاباره، «پولی» (ورجینیا میو)، را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما با بالا گرفتن پیروزی‌ها مغرور و کمی گستاخ می‌شود. مدیر نه‌چندان قابل‌اعتمادش «اسلون» (والتر ایبل) هدف نهایی‌اش را یک رقابت قهرمانی با «اسپید» قرار داده است — آیا «تایگر» می‌تواند خود را اثبات کند و دخترش را نگه دارد؟ دنی کی در فرم خوبی است و نقش را به‌راحتی و با شیکی اجرا می‌کند. طنز فیلم تا حدی پیش‌بینی‌پذیر است، اما این پارودی سبک و خوش‌طبع از صنعت بوکس در مواقعی هنوز خنده‌دار است. آنچه بیش از همه فیلم را پایین می‌آورد ربطی به بازیگران ندارد، بلکه شماره‌های موسیقایی نه‌چندان برجسته است. جول استاین و سامی کان در نوشتن ترانه‌ها چندان در اوج نبوده‌اند و نه میو و نه ورا-الن آوازهایشان را خودشان اجرا نکرده‌اند. بهترین آهنگ فیلم از آن‌ها نیست؛ بلکه «پاولووا»ی سیلویا فاین و مکس لیبمن است که تنها ترانه‌ای است که دنی کی خودش اجرا می‌کند. فیلم نسبتاً طولانی است. ایدهٔ کلی در برخی لحظات سرگرم‌کننده است، اما پس از مدتی تکراری می‌شود و چون من شخصاً چندان با شخصیت اصلی همراه نشدم، در پایان کمی احساس خستگی و بی‌حوصلگی کردم.