فیلم Thunderbolts* 2025

ساخته‌ی جیک شرایر (Beef از نتفلیکس، Kidding از شوتایم) و نوشته‌شده توسط اریک پیرسون (Transformers One، Black Widow) و جوآنا کالو (The Bear، Bojack Horseman)، «Thunderbolts» خلأ احساسی یلنا بلوا (فلورنس پیو) را نشان می‌دهد که در کار برای گروه اکس به رهبری ولنتینا آلگرا دو فونتن (جولیا لوئی-دریفوس) فقط نقش‌آفرینی می‌کند. یلنا هنوز از مرگ ناتاشا/بلک وید بهبود نیافته و از کشتن و انجام مأموریت‌های...

ساخته‌ی جیک شرایر (Beef از نتفلیکس، Kidding از شوتایم) و نوشته‌شده توسط اریک پیرسون (Transformers One، Black Widow) و جوآنا کالو (The Bear، Bojack Horseman)، «Thunderbolts» خلأ احساسی یلنا بلوا (فلورنس پیو) را نشان می‌دهد که در کار برای گروه اکس به رهبری ولنتینا آلگرا دو فونتن (جولیا لوئی-دریفوس) فقط نقش‌آفرینی می‌کند. یلنا هنوز از مرگ ناتاشا/بلک وید بهبود نیافته و از کشتن و انجام مأموریت‌های شرورانه به خاطر پول خسته است. بعد از دیداری با پدرخوانده‌مانندش الکسی شوستاگوف (دیوید هاربر) تصمیم می‌گیرد مسیرش را عوض کند و قهرمان شود. متأسفانه برای او، دو فونتن زیر فشار تحقیقات دولتی و در آستانه استیضاح است. آخرین مأموریت یلنا بهانه‌ای است تا دو فونتن همه‌ی سرنخ‌ها را جمع کند و خود را بی‌گناه نشان دهد. یلنا در یک کورهٔ غول‌پیکر با یو.اس.ایجنت (وایت راسل)، گوست (هانا جان-کامن)، تسک‌مستر (الگا کوریلنکو) و مردی با فراموشی به نام باب (لوئیس پولمن) گیر می‌افتد. «Thunderbolts» به دلایل مختلفی فیلمی عجیب در ژانر ابرقهرمانی است. دینامیک ضدقهرمان‌ها به آن حال و هوای آشفته‌ای شبیه Guardians of the Galaxy یا Suicide Squad می‌دهد؛ گروهی از رانده‌شدگان که با همکاری هم به نوعی فُرصت و رستگاری می‌رسند. اما نکتهٔ جالب فیلمنامه این است که فیلم به شکلی سنتی سراغ تکامل شخصیتی نمی‌رود؛ چیزی که این شخصیت‌ها را به هم وصل می‌کند فقدان و از دست دادن است. در یک لو نچندان سخت حدس‌زدن، باب فراتر از چیزی است که اول به نظر می‌رسد. بدون لو دادن کامل جهت‌گیری شخصیت، باب می‌تواند با تماس فیزیکی وارد حافظهٔ دیگران شود. این توانایی بعضی از گذشته‌ها را فاش می‌کند، اما حتی وقتی باب کمی بیشتر از تجربه‌هایش می‌گوید، فیلم خیلی عمیق‌تر نمی‌شود. با توانایی باب برای ورود به ذهن‌ها، پایان‌بندی فیلم تا حدی حال و هوای Inception دارد، اما بیشتر نبردی با شیاطین درونی است تا یک جنگ تمام‌عیار CGI. آن‌ها از موانعِ رویایی عبور می‌کنند که فیزیک را تغییر می‌دهد و ادغام می‌شود با نمایشی که معمولاً بین یلنا و باب جابه‌جا می‌شود. اتحاد این شخصیت‌ها باز هم بر پایهٔ تروما و فقدان است. یلنا دنبال چیزی برای پر کردن خلأ درونش است. الکسی از زمان رخدادهای Black Widow دیگر رد گاردین نبوده و حالا لیموزینی قرمز رانندگی می‌کند؛ هر آنچه از وضعیت ابرسربازی‌اش مانده بود را از دست داده است. گوست دیگر با کنترل قدرت یا وضعیت مولکولی‌اش دست و پنجه نرم نمی‌کند، اما در این فیلم در یافتن هدف دچار مشکل است و جز دعوا و کل‌کل، اضافهٔ چندانی به داستان ندارد. یو.اس.ایجنت در انکارِ تمام شدنِ دوران کاپیتان آمریکا بودن است؛ وانمود می‌کند همه چیز تحت کنترنش است، در حالی که پس از وقایع Falcon and the Winter Soldier همه چیز را از دست داده. ولنتینا آلگرا دو فونتن در آستانه از دست دادن هر چیزی است که ساخته. باب همیشه تنها بوده؛ هیچ دوستی نداشته و این خلأ عملاً به‌عنوان موتیف داستانی در ادامهٔ فیلم استفاده می‌شود. باکی (سباستین استن) در کنگره فعال شده اما از وقتی سم ویلسون کاپیتان آمریکا شده، کمی گُم و گیج است. او به‌صورت پنهانی در تحقیق دربارهٔ استیضاح دو فونتن نقش دارد و به دنبال شواهدی قابل‌اتکا است، به سبک Winter Soldier. ارزش سرگرم‌کنندهٔ فیلم بیشتر در ترکیب نامحتمل این گروه از رانده‌شدگان و «قهرمانان» تحمیل‌شده است که در یک ساختمان گرفتار شده‌اند. آن‌ها اولش خیلی لج‌بازند و با هم کار نمی‌کنند؛ اما وقتی نقص‌های هم را می‌بینند، تازه می‌توانند تیم قابل‌قبولی تشکیل دهند. «Thunderbolts» عمق زیادی ندارد، اما برای چیزی که هست سرگرم‌کننده است و بسیار لذت‌بخش‌تر از Captain America: Brave New World است. فیلم عمدتاً دارد یک تیم جدید شبیه اونجرز برای مرحلهٔ بعدی MCU می‌سازد، هرچند نسخهٔ کاپیتان آمریکاِ سم ویلسون هم مسیر مشابهی دارد. به طور خاص دیدن باب ارزشش را دارد؛ این شخصیت پتانسیل جدی دارد و لوئیس پولمن در اجرا جذابیتی نادانِ دوست‌داشتنی دارد که با یکی از قدرتمندترین شخصیت‌های طول MCU هماهنگ شده است. فیلم پر از لحظات مشت‌زن و هیجان است. فلورنس پیو درخشان است و باب یکی از خنک‌ترین شخصیت‌هایی است که در مدت‌ها به MCU آمده‌اند. بالاخره ضدقهرمان‌ها دوباره سرگرم‌کننده شده‌اند. --- «Thunderbolts» واقعاً مرا غافلگیر کرد. با انتظار دیدن یک تیم‌آپ سرگرم‌کننده از مارول رفتم و چیزی حتی بهتر گرفتم: داستانی تازه، طنزی عالی و شخصیت‌هایی با عمق که آن را در بین آثار MCU متمایز می‌کند. سکانس فرار از گاوصندوق بامزه و ماندگار بود و روح آشفته و شوخی‌های تیم را خوب منتقل کرد. ولنتینا آلگرا دو فونتن بدمن برجسته‌ای است — زیرک، مکار و کاملاً متقاعدکننده در نقش شرور. دینامیک شخصیت‌ها عالی است. یلنا تکیه‌گاه عاطفی فیلم است و باکی بیش از همیشه همدلی‌برانگیز و دوست‌داشتنی به نظر می‌رسد. باب حضور خوشایندی دارد، با طنز ظریف و لحظات برجسته‌ای که به ضرباهنگ احساسی داستان کمک می‌کند و گاهی شدت صحنه‌ها را بالا می‌برد. رد گاردین، گوست و یو.اس.ایجنت هم می‌درخشند و تیمی به‌هم‌ریخته، سرگرم‌کننده و غیرمنتظره قابل‌طرفداری ساخته‌اند. کارگردان جیک شرایر تعادل خوبی میان احساس، طنز و اکشن برقرار کرده و به فیلم قلب واقعی‌ای در میان هیجان داده است. اگرچه پایان کمی غیرمعمول است، اما خوب جواب می‌دهد. می‌توان پایان و کل فیلم را جسورانه، خلاقانه و به‌یادماندنی دانست. در مجموع، «Thunderbolts» ماجراجویی بسیار لذت‌بخشی در دنیای MCU است که از روال عادی کمی متفاوت است — به بهترین شکل ممکن. فراموش نکنید تا صحنهٔ پایانیِ تیتراژ را ببینید؛ برایم هیجان‌انگیز بود برای آنچه مارول بعداً می‌خواهد عرضه کند. --- «Thunderbolts» فیلمی است مستثنی در ژانر ابرقهرمانی چون تمرکزش را به بررسی عمیق شکنندگی انسانی اختصاص داده. اولویت‌دادن به مبارزات درونی قهرمانان شکسته به جای صرفاً جلوه‌های صوتی-بصری بزرگ، بلوغی نادر در فرانچایزی نشان می‌دهد که اغلب به خاطر قربانی کردن محتوا در برابر مقیاسِ کلیشه‌ای نقد شده است. این رویکرد جسورانه به بازیگران اجازهٔ درخشش می‌دهد — مخصوصاً فلورنس پیو که خود را به‌عنوان یکی از ستون‌های اصلی MCU تثبیت می‌کند. با پرداخت صادقانه و محتاطانه به موضوعاتی مثل افسردگی، غم، رهاشدگی و بازسازی ارتباط، جیک شرایر یک بلاک‌باستر را به تاملی تأثیرگذار دربارهٔ هدف مشترک و زندگی با زخم‌های آشکار تبدیل می‌کند. در انبوه فرمول‌های تکراری، مارول به چیزی شجاعانه انسانی دست زده — که این اثر را نه تنها به یکی از بزرگ‌ترین شگفتی‌های سال تبدیل می‌کند، بلکه به یکی از عمیق‌ترین آثار احساسی در سراسر جهان سینمایی بدل ساخته است. امتیاز: A --- در ابتدا چندان مشتاق دیدنش نبودم، اما برای قرار با همسرم به سینما رفتیم و... ...هیچ چیز در فیلم واقعاً ما را جذب نکرد. خیلی از اتفاقات صرفاً چون داستان نیاز دارد رخ می‌دهد؛ راحتی‌هایی در روایت پاشیده شده که قهرمانان می‌توانند از آن‌ها استفاده کنند چون برای پیش‌برد داستان لازم است. احساس می‌کنم شخصیت‌ها از سریال‌های دیگر مارول آمده‌اند که من و همسرم یا اصلاً ندیده‌ایم یا پس از چند قسمت رها کرده‌ایم. در انتها علاقه‌مان کمتر از وقتی بود که وارد سالن شدیم. --- ابرقهرمان‌ها قرار است ویژه و استثنایی باشند، پس منطقی است فیلم‌های درباره‌شان هم چنین باشند. اما در سال‌های اخیر این خاص‌بودن به‌تدریج به دلیل اشباع بازار سینمایی کاهش یافته است؛ سؤال این است که وقتی این همه اثر وجود دارد، چقدر می‌توانند واقعاً متمایز باشند؟ متأسفانه این مسئله بارِ فیلم جدید مارول را سنگین می‌کند. با اینکه فیلم معرفی یک مجموعهٔ جدید از قهرمانان است، اثر چندان پیشگامانه‌ای نیست و به‌خاطر آثار مشابه پیشین احساس آشنا می‌دهد. عنصرهایی که در اینجا می‌بینیم ترکیبی از آثار دیگر هستند: گروهی از افراد نامناسب و شجاع که یادآور Suicide Squad‌اند؛ شخصیت‌های دستیار نخبه‌ای که حس‌شان از Deadpool گرفته شده؛ و تهدید اصلی از فناوری‌های تسلیحاتی مشکوکی می‌آید که سرعت و طعمی شبیه X-Men: Days of Future Past یا Logan دارد. این تکه‌چسباندن عناصر باعث شده خط داستانی گاهی مصنوعی، تاحدی ناهماهنگ و در نهایت قابل‌پیش‌بینی به نظر برسد. نکات تازهٔ فیلم هرچند جالب‌اند، اما بیشتر شبیه تلاش برای خاموش‌کردن منتقدانند تا نوآوری واقعی. در طرف مثبت، فیلم چند لحظهٔ طنز واقعی دارد و بازی فلورنس پیو، سباستین استن و جولیا لوئی-دریفوس شایستهٔ تمجید است؛ اما صحنه‌های اکشن تا حدی کهنه‌اند و جلوه‌های CGI در بعضی جاها ضعف دارند. جیک شرایر به‌خوبی کاری را انجام داده که از او انتظار می‌رفت — یک خوراک دیگر برای طرفداران پروپاقرص مارول. و این تا حد خودش قابل قبول است؛ اما از منظر هنر سینما و اصالت، فیلم چندان به‌یادماندنی نیست. --- همین الان «Thunderbolts» را دیدم و راستش... اصلاً انتظار چنین چیزی را نداشتم. با توقع پایین رفتم، فکر می‌کردم فیلمی فرعی و تکراری باشد، اما خیلی بیشتر از انتظارم خوب بود. شیمی بین شخصیت‌ها خوب بود، اکشن منسجم بود، و چند لحظهٔ احساسی داشت که حسابی غافلگیرم کرد. قطعاً تیم‌آپ ابرقهرمانی معمولی نیست؛ کمی زمخت‌تر و خاکی‌تر به نظر می‌رسد. نمی‌گویم بی‌نقص است، اما در بهترین حالت ممکن مرا شگفت‌زده کرد. اگر دودل هستید، امتحانش کنید؛ خیلی بهتر از چیزی است که فکر می‌کردم. --- فیلم شگفت‌انگیز --- «Thunderbolt» (Thunderbolts) من را با توسعهٔ قوی شخصیت‌ها و تصویربرداری سینمایی چشمگیر تحت‌تأثیر قرار داد. هر شخصیت با دقت معرفی و پرورش یافته و مسیرهایشان قابل درک و ارزش‌مند شده است. ریتم داستانی خوب تنظیم شده و مخاطب می‌تواند با احساسات و انگیزه‌های بازیگران ارتباط برقرار کند. یکی از نکات برجسته فیلم فیلم‌برداری آن است — واقعاً سطح بالا بود. تصاویر هر لحظه را زیبا ثبت می‌کرد و تجربهٔ کلی را تقویت می‌نمود؛ چه در صحنهٔ اکشنِ پرتنش و چه در سکانس‌های آرام و احساسی، کار دوربین کیفیت اثر را بالا برده است. در مجموع «Thunderbolt» فیلمی خوش‌ساخت است که به دلیل داستان‌سرایی قوی، قوس‌های شخصیتی و جذابیت بصری‌اش برجسته می‌شود. قطعاً ارزش دیدن دارد. --- درود بر فلورنس پیو که تا حدودی به فیلم جذابیت داده، اما به‌غیر از او فیلم تفاوت چندانی با موج اخیر ماجراجویی‌های تکراری «نجات سیاره» مارول ندارد که الگویی قابل‌پیش‌بینی را دنبال می‌کند: چند بار از آتش به در می‌پرند و در نهایت اعلام می‌شود یک فرنچایز جدید متولد شده. ماجرا این‌طور است که یلنا سال‌ها به‌عنوان آدمکش برای «ول» (جولیا لوئی-دریفوس) کار کرده که ظاهراً رئیس یک سازمان موازی سیا بوده و پروژه‌های خارج از چارچوب اداره می‌کرده تا نظم موردنظر خود را تحمیل کند. کنگره دنبال اوست و او می‌خواهد همهٔ سرنخ‌ها را پاک کند؛ اما نقشه دقیق پیش نمی‌رود و در عوض یک تیم غیرمحتمل از کارمندان سابقش شکل می‌گیرد تا انتقام خود را بگیرند. در همین میان، «وینتر سولجر» سابق وارد کنگره شده و حالا با کسانی که علیه دو فونتن حرکت می‌کنند همکاری می‌کند. مشخص می‌شود یکی از اعضای گروه، بابِ ساده‌پوش، شباهت‌هایی با Brightburn دارد تا سوپرمن. سپس تمرین تیم‌سازی، آشکارشدن رازهای گذشته و البته لگدزدن و مبارزه ادامه می‌یابد. دیوید هاربر با انرژی نقش رد گاردین را بازی می‌کند و پیو هم کمی تهدیدآمیز و جذاب است، اما دیگر اعضا فراموش‌شدنی‌اند. اگرچه فیلم در ظاهر تاریک‌تر از همتایانش است، اما مشکل همیشگی MCU را دارد: این شرورها با قدرت‌های روانی و فیزیکی عظیم معرفی می‌شوند و با این حال همیشه می‌دانی که پایان خوشی در راه است. تا آخر تیتراژ بمانید؛ شاید آن‌جا تأثیرگذارترین بخش فیلم باشد. در نهایت همه چیز دربارهٔ «چه کسی برند را می‌فروشد» است. --- فقط یک فیلم متوسط دیگر. آن‌ها تلاش کردند موضوع سلامت روان را مطرح کنند، اما عمق عاطفی یا انسجام واقعی وجود نداشت. فیلم شبیه داستان یک روز تمام می‌شود، با پایانی ضعیف. حفره‌های داستانی زیاد بود؛ مثلاً چطور شرور ظرف چند ساعت مغزشویی می‌کند؟ پیو چند اجرای خوب دارد. بقیه سطحی و آزاردهنده‌اند. شوخی‌های تحمیل‌شده هم آزاردهنده‌اند. خلاصه: یک «نه چندان» دیگر از مارول، چیزی که صدبار قبل‌تر دیده‌اید. --- اگر مرددید که آیا این هم یکی از شکست‌های مارول است یا نه، بگویم نیست. همه چیز عالی است، از اکشن تا پیام سلامت روان. خلاصه‌اش می‌کنم: - اکشن: 10/10 — کورئوگرافی واقع‌گرایانه و متفاوت برای هر شخصیت؛ درگیری‌های مسلحانهٔ زیاد و انفجارهای فراوان؛ نکتهٔ خوب اینکه در پایان یک پرتوی آسمانی (sky beam) نیست. - فیلمنامه: 10/10 — هیچ چیز شتاب‌زده نیست، ریتم خوب است و شخصیت‌ها در طول داستان رشد می‌کنند. - بازیگری: 8/10 — یلنا و باب دیالوگ‌های بسیار قابل‌لمسی دارند و بازیگران احساسات شخصیت‌ها را خوب منتقل می‌کنند. - انتخاب بازیگران: 10/10 — همه برای نقش‌هایشان مناسب‌اند؛ یلنا انگار از Red Room آمده، رد گاردین همچنان سرسخت اما کم‌تمرین است و باکی هم همین‌طور. - طنز: 8/10 — کمدی رد گاردین تقریباً بی‌نظیر است؛ اگرچه گاهی تایمینگ طنزها اندکی مشکل دارد، اما احتمالاً چند بار خواهید خندید. - پیام: 10/10 — مفهوم سلامت روان مدام در فیلم مطرح می‌شود. یلنا احساس پوچی می‌کند و کارها را به‌عنوان حواس‌پرتی انجام می‌دهد، باب هم در تاریکیِ خود مانده. پیام اصلی حرکت به سمت نور به جای تاریکی است؛ اگر دقیق توجه کنید، دربارهٔ سلامت روان هم چیزهایی یاد می‌گیرید. در مجموع من به این فیلم 10/10 می‌دهم. حتماً باید دید. --- «Thunderbolts» — ورودی سی و ششمِ خوب برای MCU. انتظار داشتم کمی خنده‌های بیشتری داشته باشد، اما همچنان فیلم لذت‌بخشی است. دلیل اصلی آن گروه بازیگری است که همگی اجرای قابل قبولی دارند. فلورنس پیو درخشان است. لوئیس پولمن نقش ثابتی دارد و سباستین استن هم همین‌طور. شخصاً دوست داشتم دیوید هاربر بیشتر باشد؛ او بامزه‌ترین کسی است که در این فیلم ۲۰۲۵ حضور دارد. جولیا لوئی-دریفوس کمی کم‌اثر است؛ فکر نمی‌کنم شخصیتش آن‌قدر جذاب باشد که این‌قدر نقش محوری در داستان داشته باشد. احتمالاً در آینده یادم نمی‌آید نقش دریفوس چه تأثیری داشت. --- (نظر عجیبی که لحن طنز و نامتعارفی دارد) همولندر سیاه است، عزیزم — شوخی کردم. او مردم را افسرده می‌کند و به آن‌ها زندگی ابدی در فضای امن‌شان می‌دهد به‌جای کشتار با لیزر. صورت سیاه او نمادی از احساس منفی است! راستش، من می‌توانم در زیرزمین بنشینم تلویزیون ببینم و بازی کنم در حالی که پدرم از پنجره فریاد می‌زند که دارم عمرم را هدر می‌دهم و هوا چقدر خوب است. هیچ‌گاه پیر نشدن، چمن زدن، سرطان پوست گرفتن، از دست دادن یک پرتاب در لیگ کوچک — همولندر سیاه بازگردانید. ویژگیِ داستان این است که همه از هم بدترند. فکر می‌کردم این فیلم از دیدن چند کاپیتان آمریکا بدتر باشد، اما آن‌ها در عین ارتکاب جرم از هم حمایت می‌کنند تا با شکست‌های شخصی‌شان روبه‌رو شوند و از طریق عمل مثبت رستگار شوند! الن به‌عنوان مدیر Vought خوب بازی می‌کند، طنز خوب تلفیق شده و اتفاقات کافی برای پر کردن زمان اجرا رخ می‌دهد که نسبتاً کوتاه است. امیدوارم این نقدِ پرستایش را قبل از دیدن نخوانید چون بخشی از آن به توقعات خیلی پایین من برمی‌گردد، زمان سه‌ساعته و مقدار زیادی منفی جذب‌شده. --- از دیدن این فیلم حسابی لذت بردم. بامزه، سرگرم‌کننده و در عین حال تأثیرگذار و جدی دربارهٔ مسائل انسانی مهم است. حتماً دیدنی است! --- خب بود، فرضاً. چند بار خندیدم، اما گریه نکردم. به‌طور عجیب مدت زمان طولانی فیلم را متوجه نشدم، پس زیاد هم بد نبوده. اگر می‌خواهید سه ساعت را بکشید و هم‌زمان با دنیای مارول به‌روز بمانید، می‌توانید این فیلم را ببینید. --- خوب + بعضی صحنه‌ها به‌یادماندنی و خوب اجرا شده‌اند + شرور/قدرت‌ها جذاب به نظر می‌رسند + بازیگری در حدِ خوب/قابل قبول بد - پرداخت کلی به شخصیت‌ها تخت است و فاصلهٔ کافی با شخصیت‌های مشابه قبلی ندارد - پایان بسیار معمولی است - تنش واقعی وجود ندارد؛ پرداخت به شخصیت باب نمی‌تواند تهدیدِ ابرشروری رو به رشد را نشان دهد - صحنه‌های مبارزه / گفتگو به‌اندازهٔ کافی خوب نیستند (افکت‌ها، دیالوگ، ...)