فیلم How to Train Your Dragon 2025

چه بلایی سر برنتون ثویتس آمد؟ این سؤال وقتی به ذهنم خطور کرد که این ماجراجویی فانتزی بسیار سرگرم‌کننده با شروعی پرانرژی آغاز می‌شود و تا پایان هم همان شور را حفظ می‌کند. اگر شما فرزندتان را — مثل رییس وایکینگِ سخت‌گیرِ سبک «هاگار» (جرارد باتلر) — قرار است به عنوان تعقیب‌کننده‌ی اژدها تربیت کنید، چرا اسمش را «هیکاپ» می‌گذارید؟ شاید بهتر بود «باترکاپ» صداش...

چه بلایی سر برنتون ثویتس آمد؟ این سؤال وقتی به ذهنم خطور کرد که این ماجراجویی فانتزی بسیار سرگرم‌کننده با شروعی پرانرژی آغاز می‌شود و تا پایان هم همان شور را حفظ می‌کند. اگر شما فرزندتان را — مثل رییس وایکینگِ سخت‌گیرِ سبک «هاگار» (جرارد باتلر) — قرار است به عنوان تعقیب‌کننده‌ی اژدها تربیت کنید، چرا اسمش را «هیکاپ» می‌گذارید؟ شاید بهتر بود «باترکاپ» صداش کنید! به هر حال، آن پسر بی‌دست‌وپا (میسن تامز) از نظر تنومندی قوی‌ترین نیست، اما از نظر ذهنی نوعی شبیه به لئوناردو داوینچی را دارد: او تصمیم می‌گیرد سلاحی بسازد که بتواند مرموزترین دشمن‌شان — «نایت فیوری» — را از پا درآورد. باور کنید یا نه، اختراعش کار می‌کند، اما به جای کشتنِ موجود، این جوان درمی‌یابد که دهه‌ها جنگ میان دو گونه نتیجه‌ای در پی نداشته و به همکاری فکر می‌کند. بدیهی است که باید تا حدی مخفی‌کاری کند چون اگر پدرش بفهمد از کوره درمی‌رود، و همچنین آسترید (نیکو پارکر) — که او رویش خیلی شیفته است — ممکن است هر دو را با تبرش از پا درآورد. تغییرات اندکی نسبت به انیمیشن ۲۰۱۰ وجود دارد، اما در مجموع فیلم تا حد زیادی به داستان اصلی وفادار مانده است؛ باتلر نقش را به‌صورت اغراق‌آمیزی بازی می‌کند، نیک فراست به‌عنوان همراه چنددست و شیطنت‌آمیزِ او لذت‌بخش است و بازی دو نقش اصلی هم محکم است. میسن تامز در میان انسان‌ها نمایش را ربوده است؛ بازی شوخ‌طبع و دوست‌داشتنی او که بخش زیادی از فیلمبرداری‌اش مقابل پرده‌ی سبز بوده، قابل‌توجه است. از نظر بصری هم فیلم عالی است: ترکیبی از اژدهای فراوان، آتش‌بازی‌های عظیم و تخیل گسترده شما را در داستانی از خانواده و دوستی فرو می‌برد، بدون هیچ نوع موعظه‌گری رایجی در این ژانر. گفته‌اند از نظر آئرودینامیک یک زنبور نباید بتواند پرواز کند — باید گفت بسیاری از موجودات این فیلم هم به همان اندازه غیرقابل‌باور و درعین‌حال پرجنب‌وجوش و رنگارنگ‌اند. تماشای فیلم در سینما ارزش دارد چون همه‌چیز روی پرده بزرگ هم زیبا به نظر می‌رسد؛ و اگر روایت را به همان اندازه تصویر نگه دارند، شاید دنباله‌ای هم موردقبول باشد. نسخه‌ی لایو-اکشنِ How to Train Your Dragon بازسازی دقیق شات‌به‌شاتِ انیمیشن اصلی ۲۰۱۰ است. این نخستین تجربه‌ی دریم‌ورکس انیمیشن در فضای لایو-اکشن است و دین دیبلوا، فیلمنامه‌نویس و کارگردان اصلی، بازگشته است. نکات مثبت اندکی در نسخه‌ی لایو-اکشن وجود دارد: اکثریت اژدهاها یا به‌صورت زنده یا با جلوه‌های ویژه‌ی کامپیوتری به‌خوبی منتقل شده‌اند. «مانسترَس نایت‌مِر» (اژدهای قرمز با پوزه‌ی بلند که تمام بدنش را به آتش می‌کشد) واقعاً چشمگیر است. از نظر تصویری، فیلم خیره‌کننده است؛ بسیاری از نماهای لایو-اکشن کپی‌های واقع‌گرایانه‌ای از آنچه در انیمیشن انجام شده‌اند هستند که صرف‌نظر از اینکه در لوکیشن فیلم‌برداری شده یا با پرده‌ی سبز و جلوه‌های بصری ساخته شده‌اند، دستاورد بزرگی است. جرارد باتلر — تنها بازیگر بازگشته از فیلم‌های انیمیشنی — در نقش استویک با تمام وجود بازی می‌کند؛ اجرای او پیش‌تر هم قابل‌توجه بود، اما تجسم فیزیکی و لباس نقش، احساس و اشتیاق بیشتری به بازی‌اش می‌بخشد. دیبلوا می‌گوید یونیورسال می‌خواسته همان داستان را بازگو کند و آنچه انیمیشن را عالی کرده برجسته‌تر سازد؛ او معتقد است نسخه‌ی لایو-اکشن اصل را تقویت می‌کند، اما تقویت قابل‌توجه تنها در اجرای باتلر دیده می‌شود. همه‌ی شوخی‌ها و نقاط داستانی یکی هستند، که در لایو-اکشن همان تأثیر را ندارند. به‌طرزی بدیهی، فیلم لایو-اکشن به‌اندازه‌ی انیمیشن سرزنده و کارتونی نیست و همین مسئله بسیاری از جنبه‌های سرگرم‌کننده، خنده‌دار و تأثیرگذارِ اثر اصلی را از بین می‌برد؛ هیچ‌یک از طنزها در اینجا کارساز نیست و انتخاب‌های بازیگری دیگر آن تأثیری که باید را ندارند. نویسنده می‌گوید تقریباً دلیل بازسازی، افزودن بازیگران رنگین‌پوست به فهرست بوده است؛ اگرچه این کار در صورت داشتن دلیل موجه قابل‌قبول است، اما اغلب بازیگران سیاه‌پوست نقش‌های پس‌زمینه یا یک‌دو خط دیالوگ دارند. روپ‌نات و تاف‌نات دیگر دوقلو نیستند؛ روپ‌نات ظاهری متفاوت یافته و هر دو قرمزمو شده‌اند. جولین دنیسون در نقش فیش‌لگز انرژی مشابهی دارد اما نقش او خیلی کم‌دامنه است تا تأثیر زیادی بگذارد. آسترید حالا توسط نیکو پارکر بازی شده و گوتیِ بزرگ‌سال شهر با بازی نائومی ویِرتنر از بازیگران دوتبار است؛ ویِرتنر به‌خوبی گوتی را بازی می‌کند چون گوتی دیالوگ زیادی ندارد. پارکر آسترید را به‌صورت زنی تندخو و سرسخت تصویر می‌کند؛ در فیلم اصلی آسترید تلاش می‌کرد ثابت کند باوجود دختر بودن قوی است، و سواری هیکاپ با توتفلس باعث نرم شدنِ شخصیت و تغییر دیدگاه برک نسبت به اژدهاها می‌شد. اکنون آسترید رفتار مغرورانه‌ای دارد که تا حدی شبیه یک قهرمانی پرخشمِ دو ساعته به چشم می‌خورد. افزون بر این هیکاپ (میسن تامز) ظاهراً ۲۵ ساله به نظر می‌رسد و آسترید حدود ۱۲ سال، هرچند در واقع تامز از پارکر جوان‌تر است. بازدید مجدد از دو فیلم اول قبل از دیدن این بازسازی و تماشای The Hidden World بعد از آن نشان داد که برای آشنایی با شخصیت‌ها و نقاط داستانی بهتر است آثار قبلی را مرور کنید؛ اما برای این فیلم خاص، مرور آثار قبلی آن را بسیار یکنواخت و خسته‌کننده کرد. این نسخه مناسب کسانی است که نسخه‌ی اصلی را مدت‌هاست ندیده‌اند یا نسل جدیدی که هرگز آن را ندیده؛ برای کسانی که انیمیشن‌ها را همچنان به‌یاد دارند، این لایو-اکشن کند و طولانی به‌نظر می‌رسد. درحالی‌که بعضی از بازسازی‌های لایو-اکشن دیزنی از انیمیشن به‌عنوان پایه استفاده کرده و مواد تازه‌ای اضافه کرده‌اند (مثلاً لایو-اکشن Lilo & Stitch پایان جدیدی داشت و Jumba تبدیل به ضدقهرمان اصلی شد)، این بازسازی تقریباً همان‌طور که هست تکرار شده و این کار بی‌نیاز به‌نظر می‌رسد. دیبلوا و یونیورسال عملاً فیلم شگفت‌انگیزی درباره‌ی اژدهاها و تلاش برای بقا را گرفته و تبدیل به پوسته‌ای بی‌روح و کپی‌برداری‌شده از آن کرده‌اند. صحنه‌ی نخستین سواری هیکاپ روی توتفلس در نسخه‌ی اصلی حالتی جادویی و برانگیزاننده داشت، اما اینجا صرفاً بازتکرارِ همان لحظه، بدون جذابیت است. این فیلم بیشتر به‌نظر می‌رسد که برای سودآوری سازندگان و استودیو ساخته شده باشد تا چیز دیگری. شاید برخی نقدهای مثبت بر پایه‌ی نوستالژی نسبت به انیمیشن ۲۰۱۰ باشند؛ من آن‌قدر آن انیمیشن را تحسین نمی‌کنم، هرچند از آن فیلم‌ها لذت بردم. این نسخه‌ی لایو-اکشن، مثل بازسازی‌های اخیر دیزنی، تا حدی بی‌نتیجه به‌نظر می‌رسد هرچند بیشتر جلوه‌های کامپیوتری بد هم نیستند. فیلم قابل‌تماشا است اما برای من پس از دیدن نسخه‌ی ۲۰۱۰ کمی خسته‌کننده بود. بازیگران قابل‌قبول‌اند و نیکو پارکر در نقش آسترید را دوست داشتم. به‌طور کلی دلیلی برای دیدن این فیلم ندارم؛ بهتر است دوباره انیمیشن را تماشا کنید. امتیاز: ۳ از ۵.