فیلم Ballerina 2025

اسپین‌آف سرگرم‌کننده‌ای که بدلکاری‌ها و سکانس‌های اکشن خوبی دارد — آنچه از این فرنچایز انتظار می‌رود. هرچند داستان چندان محکم نیست (به‌راستی هیچ‌یک از فیلم‌های جان ویک قصه‌های درخشانی نداشتند)، اما فیلم وقت‌گذرانی قابل قبولی است و آنا د آرماس در نقش اصلی نسبتاً خوب ظاهر شده. کیانو ریوز احتمالاً حدود ده دقیقه روی پرده حضور دارد و به‌نظر دستمزد خوبی برای یک یا دو...

اسپین‌آف سرگرم‌کننده‌ای که بدلکاری‌ها و سکانس‌های اکشن خوبی دارد — آنچه از این فرنچایز انتظار می‌رود. هرچند داستان چندان محکم نیست (به‌راستی هیچ‌یک از فیلم‌های جان ویک قصه‌های درخشانی نداشتند)، اما فیلم وقت‌گذرانی قابل قبولی است و آنا د آرماس در نقش اصلی نسبتاً خوب ظاهر شده. کیانو ریوز احتمالاً حدود ده دقیقه روی پرده حضور دارد و به‌نظر دستمزد خوبی برای یک یا دو روز فیلم‌برداری گرفته است. نمی‌گویم اثر چیز تازه‌ای به ارمغان آورد، اما از «جان ویک: قسمت چهارم» یک پله بالاتر بود. امتیاز: 3.5/5 این فیلم مانند یک بازی ویدیویی لایو اکشن است: قصه‌ای قابل‌پیش‌بینی و انبوهی از جلوه‌های CGI پرانرژی که جایگزین هر چیزِ نزدیک به یک داستان می‌شوند. داستان با «ایو» جوان (ویکتوریا کومته) آغاز می‌شود که شاهد کشته شدن پدرش به‌دست «کانسلور» (گابریل بیرن) است، سپس توسط جامعهٔ مخفی «جان ویک» تحت سرپرستی وینستون (یان مک‌شین) و رئیس تئاتری‌مآبش (آنجلیکا هیوستون) پذیرفته می‌شود و ترکیب مهارت‌های باله‌گونه و مهارت‌های مرگبار نینجایی را می‌آموزد — تا زمانی که به آنا د آرماس تبدیل می‌شود. مهم نیست؛ چون او هویت قبیله‌ای را که زندگی‌اش را نابود کرده تصادفاً کشف می‌کند و با وجود هشدارها، به مأموریتی مرگبار برای انتقام می‌رود که او را به جمهوری چک می‌برد، جایی که همه به انگلیسی کامل صحبت می‌کنند. به‌نظر می‌رسد قبیلهٔ او و طرف مقابل نوعی آتش‌بس نانوشته دارند و وقتی او می‌خواهد آن را به‌هم بزند، آنجلیکا ناچار می‌شود یکی از افسانه‌ها را از بازنشستگی بیرون بکشد. آیا این تغییر چیزی را متفاوت، امن‌تر یا کمتر تکراری می‌کند؟ مشکل فقط این نیست که فیلم تقلیدی و نسبتاً کسل‌کننده است؛ دیالوگ‌ها ضعیف‌اند و سناریوهای متوالی که افراد مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند، مضحک‌اند. چاقو، اسلحه، بطری، قابلمه، تابه، کتری — حتی یک جفت اسکیت و برخی آتش‌افشان‌ها کمک می‌کنند تا قهرمانه جلو برود، و طنز ماجرا این است که این ابزارها همیشه دقیقاً وقتی لازم‌اند ظاهر می‌شوند. او امتیاز می‌گیرد و یک سطح بالاتر می‌رود؛ همچنین مانند خواهر «ولورین» زخم‌ها را سریع التیام می‌دهد و هیچ تمرینی قرار نیست یک تکه شیشه شش اینچی را از بدن شما خارج کند بدون اینکه در توانایی‌تان برای بالارفتن از دیوار و به‌دوش گرفتن یک کلنگ اختلال ایجاد کند. شاید حال و هوای من مناسب نبود، اما مثل مجموعه‌ای که بر پایه‌اش ساخته شده، بی‌جداافترا است و پس از بارها زنده ماندن او در برابر شانس‌های بی‌شمار، این سؤالی که چه‌قدر طول می‌کشد تا او با «باله‌رینا ۲ — پیروئت» بازگردد، ذهن را درگیر می‌کند. با این همه، فیلم روی پردهٔ سینما خوب به‌نظر می‌رسد و جای دیدنش همان‌جاست. تماشای آن روی تلویزیون کمتر تأثیرگذار خواهد بود. «باله‌رینا» تجمیع همهٔ چیزهایی است که در دنیای جان ویک کار می‌کنند، اما این‌بار تا اوج بالا برده شده‌اند. داستان اصلی قصه‌ای سادهٔ انتقام است که متأسفانه کامل پرداخت نشده، اما چیزی که در نهایت باعث می‌شود این قصه جواب بدهد، کارآمدی عناصر دیگر فیلم است. اکشن همان اکشن آشنای جان ویک است که دوستش داریم، اما این‌بار خلاقیت بیشتری به آن افزوده‌اند؛ از انفجارهای غیرمنتظره تا آتش گرفتن‌های شدید آدم‌ها. این رویکرد متفاوت نسبت به اکشن فیلم‌های اصلی که اغلب سرد و مکانیکی‌اند، باعث شده «باله‌رینا» هویتی مستقل پیدا کند. علاوه بر این، آنا د آرماس در نقش ایو تعهد هنری بالایی دارد و بیننده را نسبت به او احساس دلسوزی می‌کند؛ به همین دلیل حضور جان ویک مثل شکستن دیوار چهارم به‌نظر می‌آید، چون تمرکز تماشاگر روی ایو و مأموریت انتقام‌جویانه‌اش است. نقاط ضعف فیلم در پرداخت شخصیت‌ها، تعادل، انگیزه‌ها و رستگاری و نیز در بخش‌هایی از طرح داستانی که کوتاه یا مبهم‌اند قرار دارد. در عین حال، جهان‌سازی فیلم به‌مقدار مناسبی انجام شده، مخصوصاً برای یک اسپین‌آف، که جذابیت اثر را افزایش می‌دهد. «باله‌رینا» افزودنی درخشان دیگری به دنیای جان ویک است که امیدوارم ادامه‌دار باشد. باله‌رینا در جهان جان ویک شخصیتی جذاب است که با ظرافت باله و مرگباری مبارزه ترکیب شده و ادغام منحصر‌به‌فرد هنر و خشونتِ فرنچایز را به نمایش می‌گذارد. او که در «جان ویک: پارابلم» معرفی شد، به غنای جهان‌سازی سری کمک می‌کند و تفاوت مهارت‌ها و پس‌زمینه‌های شبکهٔ آدم‌کُشان را نشان می‌دهد. اجرای یونیتی فلن هم باشکوه و هم خشن است و باله‌رینا را به درخشندگی و به‌یادماندنی تبدیل می‌کند. این زن واقعاً زیاد به سرش ضربه می‌خورد. آسیب زنجیره‌ای مغزی واقعیت دارد. مبارزه با نارنجک! واکنش ایو نسبت به نارنجک‌ها وقتی وضعیت برمی‌گردد اصلاً خوب نیست. شاید آن آسیب مغزی کمی خودش را نشان می‌دهد؛ بهتر است تمرینات انگشت‌رسانی را شروع کنی. فیلم طولانی است؛ خیلی دویدن هست — دویدن ساختگی؛ نمی‌توان دویدن را ساختگی نشان داد. چرخاندن شمشیر مضحک است. یک نفر دقیقاً وارد محدودهٔ دستگاه شعله‌پخش‌کن شد، از روی جنازه‌ها عبور کرد، مکث کرد، لبخند زد و بعد سوزانده شد. این صحنه‌ها حس طولانی‌بودن فیلم را تقویت می‌کنند. مظنونان قربانی شعله‌پخش‌کن یا باید برای کشتن کافی سلامت بمانند یا روی زمین فریادبزنند و پیچ‌وتاب بخورند. نمایش دوگانهٔ شعله‌پخش‌کن جذاب بود، اما در کل شعله‌پخش‌کن زیاد استفاده شده بود. او «تِد» را خراب کرد. او «سایبرپانک» را خراب کرد. شاید مردم اجرای کیانو را جلوتر از زمانش ببینند. «Swearengen» بیشتر شبیه «Bidengen» است. چارون باید به‌طرزی مفصل به‌عنوان آدم جدید قسم بخورد. از تنوع مبارزات با سلاح‌ها در فیلم خوشم آمد: مبارزه با چکش، مبارزه با نارنجک، مبارزه با شعله‌پخش‌کن. نکته‌ای که همیشه در فیلم‌های جان ویک آزارم داده، موسیقی پس‌زمینهٔ راک/متال کلیشه‌ای است که تقریباً در سراسر فیلم پخش می‌شود؛ واقعاً کل اثر را پایین می‌کشد. جالب است که نورمن ریداس حالا در هر کاری نقشِ داریل از «مردگان متحرک» را بازی می‌کند. این فیلم تا حدی نمایشی و اغراق‌آمیز است. آغاز فوق‌العاده‌ای دارد، پر از مهربانی خانوادگی و سپس اکشنِ پرهیجان. گروهی از بازیگران استاد در فیلم حضور دارند و تماشای آن لذت‌بخش است. فیلم به‌اندازهٔ کافی بذله‌گویی دارد تا لبخندی روی لب بگذارد و با سرعت و شتاب «دنیای ویک» پیش می‌رود. طرفداران جان ویک قدر خواهند دانست که فیلم یک داستان زیربنایی دارد که همگی می‌توانیم آن را حس کنیم؛ این ماجرا سفری بوده از درد و انتقام، خیانت و شرف. 80/100 ایو مکارو که توسط روسکا رما آموزش دیده تا آدم‌کش شود، مهارت‌هایش را برای شکار قاتلان پدرش به‌کار می‌گیرد و خودش را دشمنِ همه می‌سازد. پنجمین قسمت از فرنچایز جان ویک یک تریلر اکشن بسیار هیجان‌انگیز است. کارگردان لن ویسمَن هدایت اثر را بر عهده دارد و هرچند سبک فیلم به‌طور چشمگیری با دیگر آثار ویک متفاوت است، اما از هیجان آن کم نمی‌کند. آنا د آرماس ایو را عالی بازی کرده، گابریل بیرن نقش منفی مؤثری ایفا کرده و حضور جان ویک برای برهم‌زدن اوضاع، تماشای فیلم را لذت‌بخش کرده است. منتظر دنباله هستم.