فیلم King Kong 1933

وقتی این فیلم را دقیق و موشکافانه تماشا کردم، از مقدار و شدت خشونتِ موجود در آن به‌شدت متعجب شدم. بومی‌ها توسط کُنگ گاز گرفته می‌شدند، بلعیده می‌شدند و عمداً زیر پا له می‌شدند. دریانوردان توسط دایناسورها تعقیب، زیر گرفته و خورده می‌شدند، و بعد تمام خشونتِ نیویورک هم به آن اضافه می‌شود: کُنگ زنی را به مرگ پرتاب می‌کند و به یکی از تماشاگران...

وقتی این فیلم را دقیق و موشکافانه تماشا کردم، از مقدار و شدت خشونتِ موجود در آن به‌شدت متعجب شدم. بومی‌ها توسط کُنگ گاز گرفته می‌شدند، بلعیده می‌شدند و عمداً زیر پا له می‌شدند. دریانوردان توسط دایناسورها تعقیب، زیر گرفته و خورده می‌شدند، و بعد تمام خشونتِ نیویورک هم به آن اضافه می‌شود: کُنگ زنی را به مرگ پرتاب می‌کند و به یکی از تماشاگران گاز می‌گیرد. با این حال برای فیلمی بیش از ۸۵ ساله، جلوه‌های ویژه هنوز به‌خوبی دوام آورده و واقع‌گرایانه به‌نظر می‌رسند. در واقع فکر می‌کنم کیفیت این جلوه‌ها از نسخه بازسازی ۱۹۷۶ بهتر است و حتی به نسخه CGI سال ۲۰۰۵ نزدیک می‌شود. اگر تاکنون این کلاسیک را ندیده‌اید—چه به‌خاطر اینکه «چه کسی می‌خواهد آن نوع پویانمایی قدیمی را ببیند» یا اینکه «چیزی غیرِ رنگی تماشا نمی‌کنم»—واقعاً ارزش یک بار دیدن را دارد. و اگر قبلاً دیده‌اید، تأکید می‌کنم دوباره ببینید، شاید با چشمانی تازه. چقدر این فیلم به‌خوبی تابِ گذر زمان را آورده است. می‌توان فهمید چرا این قصه نمادینِ جاه‌طلبی، قدرت و عشق واقعی بارها بازسازی شده، اما هیچ‌کدام حتی به اندازه یک شمع هم در برابر این نسخه درخشان نیستند—حتی پس از بیش از ۸۰ سال. رابرت آرمسترانگ و فی رِی به‌خوبی نقش تهیه‌کننده و ستاره را ایفا می‌کنند، اما ستارگان واقعی نورپردازی، فیلم‌برداری و جلوه‌های ویژه هستند که در بازدید از این جزیره کهن و دیوارهٔ عظیمش استادانه‌اند (واقعاً بومیان چطور توانسته‌اند آن دیوار را بسازند؟) و هیولاهای ماقبل‌تاریخ را دور نگه می‌دارد. این سینمای ماجراجویی در بهترین شکلش است؛ حتی فیلمنامه هم قابل قبول است. اگر در پایان برای کُنگ احساس همدردی نمی‌کنید، پس کجاست دلِ شما؟ این فیلم معیارِ مقایسه است و دلیلش هم این است که مردم نسخه‌های بازسازی را دوست ندارند... مگر نسخهٔ ۲۰۰۵ که آن را هم عده‌ای ضعیف می‌دانند. این فیلم بلندپروازی کرده بود. به تماشاگر وعدهٔ یک بوزینهٔ عظیم داده و همان را تحویل داد... و در عین حال یک داستان عاشقانهٔ ساده و دوست‌داشتنی که همه‌چیز را به هم پیوند می‌داد. از نظر بصری به ستاره‌ها رسید، یکی را گرفت و همراهش داستان شگفت‌انگیزی روایت کرد. در همهٔ زمینه‌ها پیروز بود. وقتی مردم امروز بازسازی‌های کینگ کونگ را می‌بینند، می‌بینند که آن‌ها به تلاش و هنرِ این فیلم اصلی نمی‌رسند. شاید از نظر ظاهری بهتر به‌نظر برسند، اما به دقت و هنرمندی نسخهٔ اصلی نیستند؛ کمی تنبل‌ترند چون انجامش حالا آسان‌تر است. در یازده سال دیگر صد ساله خواهد شد و مردم هنوز از میزان کاری که برای ساختش شده شگفت‌زده خواهند بود. ۷۷/۱۰۰ بوزینهٔ عظیم در جزیره‌ای منزوی به نیویورک آورده می‌شود. آشوب در پی دارد. سال‌ها تکه‌هایی از این فیلم را دیده و درباره‌اش شنیده بودم اما هیچ‌وقت کامل ننشسته و تماشا نکرده بودم. خدایا! نه‌تنها فراتر از انتظارم بود، بلکه واقعاً خشونت‌آمیز و دلخراش بود: کُنگ آدم‌ها را می‌گیرد، آدم‌ها هنگام برخورد به ته دره ورجه می‌زنند، مبارزات خونین هیولاها و... همه‌چیز را به کار گرفتند و به نظرم تماشاگران آن دوره احتمالاً تحت‌تأثیر شدید قرار گرفتند. آداب و رسوم جنسی زمانه برایمان خنده‌آور است اما دور از انتظار هم نیست. به‌طور کلی، فیلمی عالی است!