فیلم A Man Called Sledge 1970

لوتر اسلِج «A Man Called Sledge» را ویک مورو کارگردانی کرده و مورو فیلمنامه را با فرانک کوالسکی هم‌نویس کرده است. در این فیلم جیمز گارنر، دنیس ویور، کلود آکینز، جان مارلی، لورا آنتونلی، وِید پرستون و کن کلارک ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از جیانی فِریو و فیلم‌برداری از لوئیجی کوویلِر است. لوتر اسلِج (با بازی جیمز گارنر) یک جنایتکار تحت تعقیب است که پس از...

لوتر اسلِج «A Man Called Sledge» را ویک مورو کارگردانی کرده و مورو فیلمنامه را با فرانک کوالسکی هم‌نویس کرده است. در این فیلم جیمز گارنر، دنیس ویور، کلود آکینز، جان مارلی، لورا آنتونلی، وِید پرستون و کن کلارک ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از جیانی فِریو و فیلم‌برداری از لوئیجی کوویلِر است. لوتر اسلِج (با بازی جیمز گارنر) یک جنایتکار تحت تعقیب است که پس از شنیدن خبر محموله بزرگ طلایی که در یک زندان نگهداری می‌شود، بلافاصله گروهش را جمع می‌کند و دست به یک سرقت جسورانه می‌زند. این فیلم که به‌صورت اسپاگتی-وسترن و با تکنیک‌های Technicolor/Techniscope در آندالوسیا اسپانیا فیلم‌برداری شده، افزودنی جالب و سرگرم‌کننده‌ای به این شاخه‌ی وسترن‌هاست. از ابتدا مشخص است که گارنر نقشی متفاوت از معمول خود بازی می‌کند؛ این‌جا او نه قهرمان است، نه آمریکایی صادق و نه دزد دوست‌داشتنی، بلکه آدمی زشت، خشن و محکوم به قانون‌شکنی است. ایده‌ی نسبتاً جسورانه‌ی نگهداری طلا در یک زندان فعال — که طبیعتاً به‌شدت محافظت‌شده و نفوذناپذیر به‌نظر می‌رسد — به‌خوبی به قصه و کشش دراماتیک فیلم نیرو می‌بخشد، چون اسلِج و همدستانش برنامه‌های دیگری در سر دارند. حتی با پاپ هم که می‌بود نمی‌توانستی آن‌را ببری! با وجود نقطه‌های طنز پراکنده، مانند یک سکانس جذاب ارگ و کنایه‌های نیش‌دار آکینز (هم از نظر کلامی و هم از نظر بصری)، فیلم از بافتی تیره برخوردار است؛ خشونت خواهد بود و جلوه‌های ناخوشایند انسانی عیان می‌شوند. مورو به خوبی با ساختار اسپاگتی-وسترن آشناست، چه از نظر موتیف‌های بصری و چه در خلق کاراکترها. بنابراین شاهد زوم‌های دوربین، کُم‌کَج‌گرفتن‌های پایین‌به‌بالا و چرخش‌ها هستیم، و شخصیت‌ها از نادان تا طماع و از مضطرب تا احمق متغیرند — حتی یک مرد ناله‌کننده هم هست! داستان در بسترهای متنوعی روایت می‌شود؛ طوفان برفی، مناظر خشک، یک بار عرق‌گرفته و به‌خصوص زندان باشکوهی که مرکز ماجراست — مورو قصه‌اش را از طریق تنوع بصری پیش می‌برد. برای تو می‌مُردم، اسلِج! چند سکانس جذاب مخصوصاً در بخش اکشن وجود دارد، به‌ویژه صحنه‌ی هیجان‌انگیز فرار از زندان که در آن بدلکاری‌های عالی، دینامیت و یک مسلسل گاتلینگ به کنار گلوله‌ها و خون اضافه می‌شوند. کارت‌ها بارها و بارها ظاهر می‌شوند و صلیب‌ها/صلیب‌های نصب‌شده تصاویر برجسته (و دلهره‌آور) خلق می‌کنند. در تمام مدت، موسیقی متنوع فِریو نُت‌های مناسب اسپاگتی-وسترن را به‌درستی می‌نوازد. حتی همان تم آزاردهنده هم به‌طرز وهم‌آوری آشفته است و در پایان‌بندی فیلم قابل‌قبول به‌نظر می‌رسد. با بازی‌های قابل قبول عمدتاً از سوی بازیگران آمریکایی و تسلط مورو در رعایت قاعده‌های ژانر، این فیلم تا حد زیادی دست‌کم‌گرفته‌شده است و ارزش دیدن برای بار اول یا بازبینی دوباره را دارد. امتیاز: 7.5/10