فیلم Becky Sharp 1935

در حالی که ناپلئون اروپا را فتح می‌کند، «بکی» (مریام هاپکینز) هم تا حدی مشغول فتح و گریز خود است. او که عزم خود را جزم کرده تا وضعش را به‌عنوان دختر خانواده‌ای دوره‌گرد ارتقا دهد، هر مرد ساده‌لوحی را که می‌بیند به‌عنوان پله‌ای برای رسیدن به دیگری به کار می‌گیرد. او به هیچ‌یک از بارهای اضافی‌ای که پشت سر می‌گذارد—از جمله شوهر سربازش «کراولی»...

در حالی که ناپلئون اروپا را فتح می‌کند، «بکی» (مریام هاپکینز) هم تا حدی مشغول فتح و گریز خود است. او که عزم خود را جزم کرده تا وضعش را به‌عنوان دختر خانواده‌ای دوره‌گرد ارتقا دهد، هر مرد ساده‌لوحی را که می‌بیند به‌عنوان پله‌ای برای رسیدن به دیگری به کار می‌گیرد. او به هیچ‌یک از بارهای اضافی‌ای که پشت سر می‌گذارد—از جمله شوهر سربازش «کراولی» (آلن موبرِی)—اهمیتی نمی‌دهد؛ اما شاید بالاخره با ثروتمند «مارکیز استین» (سر سیدریک هاردویک) روبه‌رو شود که قبلاً بازی او را دیده و، خب، در آن بازی از او بسیار ماهرتر است. درست وقتی که او به نظر می‌رسد به اوج آرزوهایش دست یافته، شاید، فقط شاید، درمی‌یابد که هنوز جایی برای عاطفه در زندگی‌اش هست—اما آیا برای آن دیر نشده؟ فیلم معمولاً تنها به‌خاطر دستاوردهای عکاسی رنگی‌اش شناخته می‌شود، اما این کم‌مهری نسبت به هر دو بازیگر—هاپکینز و سر سیدریک—است. هاپکینز نقش موجودی بلندپرهو و سودجو را بسیار قانع‌کننده بازی می‌کند—در واقع شخصیتی کاملاً نفرت‌انگیز می‌آفریند—و سر سیدریک نقش اشراف‌زاده‌ی زیرک و حیله‌گر را با مهارتی اجرا می‌کند که ناخودآگاه آزاردهنده است. خودِ داستان چندان نو نیست و در مسیرهای آشنا حرکت می‌کند، اما گروه بازیگران قابل‌اعتمادی مانند نایجل بروس، فرانسیس دی و بیلی برک آن را برای حدود هشتاد دقیقه پرانرژی و پرهیاهو جلو می‌برند.