سریال Star Trek: Discovery

پویا و پیشرفته‌ترین سریالِ استار‌ترک تولیدشده تاکنون. هر قسمت سرگرم‌کننده و پرهیجان است. تولید، کارگردانی و بازی بازیگران در سطحی بالاتر از تلاش‌های قبلی فرنچایز قرار دارد؛ این استار‌ترکِ «بدون حد و مرز» است. در یافتن نقد کامل فصل اول آنلاین مشکل است. نقدهای اولیه بیشتر بر مبنای قسمتِ پیلوت (دو قسمت اول ترکیب‌شده) نوشته شدند که لذت دیدن یک سریال جدید استار‌ترک را نیز به...

پویا و پیشرفته‌ترین سریالِ استار‌ترک تولیدشده تاکنون. هر قسمت سرگرم‌کننده و پرهیجان است. تولید، کارگردانی و بازی بازیگران در سطحی بالاتر از تلاش‌های قبلی فرنچایز قرار دارد؛ این استار‌ترکِ «بدون حد و مرز» است. در یافتن نقد کامل فصل اول آنلاین مشکل است. نقدهای اولیه بیشتر بر مبنای قسمتِ پیلوت (دو قسمت اول ترکیب‌شده) نوشته شدند که لذت دیدن یک سریال جدید استار‌ترک را نیز به حساب آورده‌اند و نقدها از آن به نفعِ سریال سنگینی کردند. اما تا پایان فصل اول، کار احساساً ناپایدار می‌شود. ایده‌های خوب و قابل توجهی در سریال هست، ولی مشکلات جدی هم دارد: بدآهنگی روایت، بازی‌های ضعیف در بخش‌هایی، و نشانه‌هایی از محدودیت بودجه. نکات مثبت: - جیسون آیزکس به‌عنوان کاپیتان لارکا یکی از بهترین کاپیتان‌های استار‌ترک است: سخت‌گیر، جسور، قاطع و فرمانده، اما در عین حال انسانی و معیوب. - سونوکوآ مارتین-گرین به‌عنوان شخصیت اصلی بسیار تماشایی است؛ جالب است که کاپیتان، شخصیت محوری نیست. او در طول قوس داستانی فصل، شخصیتی درستکار، توانا اما نافرمان را باورپذیر بازی می‌کند. حیف که پرورش ولکانی او در اپیزودهای بعدی کمتر به کار گرفته می‌شود. - رابطه عاشقانه‌ای که بیشترین زمان صفحه را به خود اختصاص داده بین دو مرد است؛ این به‌روزرسانیِ به‌موقعی در سنت بلندمدت تنوع استار‌ترک است و خوب مدیریت شده است: می‌بینیم این دو رابطه‌ای محکم و عاشقانه دارند و ضربه احساسی عمیقی وقتی یکی‌شان آسیب می‌بیند وارد می‌شود. - گزینه‌های زیرنویس شامل «کلینگون» هم می‌شود. نکات منفی: - نژاد کلینگون‌ها «بازطراحی» شده و بیشتر شبیه گروهی کند و مذهبی نمایش داده شده‌اند. پروتزها به نسخه‌های قبلی شبیه نیست و ایدهٔ اینکه این‌ها خون‌خوارترین جنگجویان کهکشان باشند مضحک به نظر می‌رسد؛ اشتباه طراحیِ جدی‌ای است. - خط زمانی این سریال حدود ده سال پیش از سریال اصلی است، اما دیسکاوری فناوری مدرن‌تر و قابل‌اطمینان‌تری نسبت به انتربرایز دارد، در حالی که قرار است کشتی‌ای قدیمی‌تر باشد. یونیفرم‌ها هم مدرن‌تر به نظر می‌رسند. این موارد هواداران را آزرده خواهد کرد. - در یک فصل ۱۵ قسمتی، خدمه مجموعاً به سه سیاره سر می‌زنند. شاید هدف کاهش هزینه‌های لوکیشن بوده، ولی این به‌شدت حس ماجراجویی و کشف را محدود می‌کند. - میشل ییُو ــ نمی‌دانم حالش خوب است یا نه ــ اما در بسیاری از صحنه‌ها عملکرد ضعیفی دارد؛ جمله‌ها را درست ادا نمی‌کند (تکیه و لحن نادرست است). اگر این قصدِ کارگردانی بوده، اجرای بسیار بدی است. شخصیت او قرار است با لهجه مالزیایی باشد (او یک‌جا می‌گوید در لانگکاوی به دنیا آمده) اما مردم مالزی معمولاً انگلیسی را این‌گونه تلفظ نمی‌کنند. به‌طور کلی تأسف‌آور است: احتمالاً بخش قابل‌توجهی از بودجه بازیگری صرف نام بزرگ او شده و او ضعیف‌ترین بازیگر مجموعه است. افکت‌های ویژه هم ترکیبی از خوب و متوسط‌اند: کارهای زیبایی روی «مایسلیا» و صحنه‌های فضایی شده که چشم‌نوازند، هرچند کمی ایستا به نظر می‌رسند. داخل پل و فضاپیماها خیلی خلوت‌اند؛ بخش مهندسی حس نیروی عظمی که توسط ماشین‌آلات پیشرفته مهار می‌شود را منتقل نمی‌کند. یک نما که دوربین از بیرون کشتی، از پنجره عبور کرده و وارد پل می‌شود چند بار تکرار شده — بار اول‌ها جذاب است اما تکرارش خسته‌کننده می‌شود. نمره کلی: B. به نظر می‌رسد فرصت خوبی برای به‌روز کردن این فرنچایز محبوب از دست رفته است. غیرهواداران احتمالاً پیش از پایان فصل از سریال دست می‌کشند و هواداران هم دست‌کم آزرده خواهند شد. به نظر نویسندهٔ یکی از نقدها، مشکل ریشه‌ای این است که استودیوها افراد کلیدی را در نقش‌های تهیه‌کننده، کارگردان، فیلمنامه‌نویس یا انتخاب بازیگر می‌گذارند که خودشان علاقه‌مند به منبع اصلی نیستند. طرفداران از اینکه مورد تحقیر قرار بگیرند متنفرند و دنبال آثار ساخته‌شده با صداقت، احترام و عشق هستند؛ آثار چنین سطحی می‌توانند مخاطبان جدید و جوان‌تری جذب کنند. --- کلاً این سریال یک نمایشِ تبلیغاتی «سیاسی درست» است؛ همه زنانی مستقل و توانا هستند. تنها مرد سفیدپوستی که در موقعیت قدرت است یک کاپیتان تنهاست، با عیوبش. باقی قضاوت‌ها خیلی مشخص‌اند. قسمت دهم دربارهٔ یک جهان موازی است که در آن بشر بر همه حکمرانی می‌کند اما به‌عنوان امپراتوری تیرانِ شرور نمایش داده می‌شود و همه شرورند. چرا؟ چون شعار اصلی این انسان‌های موازی حفظ نوع خودشان است — عملاً اپیزودی دربارهٔ چقدر یک جهان نژادپرست می‌تواند بد باشد ساخته‌اند. این مضحک است. به‌جایش The Orville را ببینید؛ صد برابر بهتر است و این حرف‌های سیاسی را ندارد. فیلم‌ها و سریال‌های ما باید عاری از سیاست باشند. --- فصل اول استار‌ترک: دیسکاوری را تنها می‌توانم افتضاح توصیف کنم. درست مانند خلأِ فضا، از گرما و حس امید و خوش‌بینی‌ای که در سریال‌های درخشان دههٔ ۱۹۹۰ بود خالی شده است. خوشحالم که نویسندگان و تهیه‌کنندگان به طرفداران گوش دادند و فصل دوم به‌مراتب بهتر شد، اما عوارض فصل اول و فضای نظام‌مند و بیش‌ازحد رسمی هنوز کاملاً از بین نرفته‌اند. رقابتی هم هست با سریال فوق‌العادهٔ The Orville که بسیاری از طرفداران قدیمی — از جمله خودِ من — آن را جانشین واقعی سریال‌های قدیمی استار‌ترک می‌دانند؛ فضای شاداب، شوخی‌های به‌موقع و رویکرد امیدوارانه‌اش تماشای آن را اعتیادآور می‌کند. به‌طور خلاصه، اضافه‌ای نه کاملاً ناامیدکننده به دنیای ترکی‌هاست ولی راه زیادی برای جبران دارد. امتیاز من: ۵ از ۱۰. --- نمونهٔ درخشانی از تلویزیون سرگرمیِ امروزی! دیسکاوری نه تنها بهترین استار‌ترک تا به امروز است، بلکه بهترینِ علمی‌تخیلی مدرن هم هست. سینمایی در گستره و تخیلات، دیسکاوری خلاق‌تر، عمیق‌تر، هیجان‌انگیزتر، جالب‌تر و از نظر بصری زیباتر از هر تجسم قبلی استار‌ترک است. برای اولین بار شاهد طیف گسترده‌ای از شخصیت‌های توسعه‌یافته و دقیق هستیم که در موقعیت‌های متنوعی قرار می‌گیرند و در عین حال ارزش‌های استار‌ترکِ جین رادنبری را پاس می‌دارند. اگر برخی کلیشه‌ها کنار رفته و نمایش متنوع‌تری از انسانیت ارائه شده، این به نظرم نکتهٔ مثبت است نه منفی. --- این همان استار‌ترکی است که آدم‌هایی که استار‌ترک را مسخره می‌دانستند و نگاه نمی‌کردند تصور می‌کردند: ملودرامِ ارزانِ سس‌خورده، ارجاعات بی‌مورد به فیزیک‌دان‌ها، داستان‌گویی ضعیف که پشت یک علمِ ساختگیِ بدپوشانده شده. افتضاح. اما اگر به یک آشغال برق بزنید، بعضی‌ها فکر می‌کنند خوراک رژیمی و دلپذیری شده است. --- مسائلی که این سریال به آن می‌پردازد سطحی و ابتدایی‌اند. شخصیت‌ها پیچیدگی ندارند و مثل همیشه توسط احساسات سادهٔ انسانی هدایت می‌شوند، با وجود اینکه از نژادها و گونه‌های دیگرند. انگار سریال تلاش می‌کند هر قسمت را حول یک تم قرار دهد: سفر در زمان، بعد موازی، جهانِ جایگزین، تسخیر خصمانه و... اما در بخش بصری کم‌نظیر است؛ تصاویر خیلی خوبند. از طرف دیگر سریال شما را در دنیایی رها می‌کند که چارچوب مرجعِ کمی دارد؛ برای کسی که با استار‌ترک آشنایی چندانی ندارد، سخت است دنبال کند کدام گونه‌اند، چرا مهم‌اند، دستگاه فنی چیست و چه کار می‌کند. از نظر فیزیک هم اشتباه تکراریِ پخش صدا در فضا را دارند. در کل، سریالی است که می‌توانید مغزتان را خاموش کنید، عبارت‌های تصادفی را نادیده بگیرید و فقط از جلوه‌های بصری لذت ببرید. --- ابتدا باید گفت فضا تاریک است... و این واقعاً استار‌ترک نیست. استار‌ترک معمولاً امیدوارانه و روشن است حتی وقتی اندکی خشن می‌شود. قرار است آینده‌ای خوشبینانه باشد که زمین در پی آرمان‌شهر است... و دیسکاوری اصلاً این‌طور نیست. دیسکاوری تاریک و بدبینانه است و وقتی می‌خواهم استار‌ترک ببینم، این چیزی نیست که از آن بخواهم. سریال خیلی در حال و زمان حال معاصر سنگینی می‌کند و این هم برای من مطلوب نیست؛ بازتاب حال خوب است، هجوِ آن هم خوب است، اما لنگر انداختن داستان‌ها در حالِ حاضر به‌قدری آشکار که دیگر علم‌تخیلی نباشد، نامناسب است. و بعد با کلینگون‌ها چه کردند؟ ببخشید، اما در یک مجموعه پیش‌درآمد؟ می‌دانم همیشه اندک‌تغییری در ظاهرشان بوده اما این تغییر به‌شدت نامأنوس است؛ تا حدی توهین‌آمیز برای طرفداران حتی معمولی و چه برسد به پایگاه وفادارشان. و مثل بسیاری سریال‌ها، گویی نسبت به یک گروهِ خاص به‌صورتی نزدیک به تبعیضِ معکوس رفتار شده — که باز هم با روح استار‌ترک در تضاد است، چون هدفِ فرنچایز حل این مسائل بود. در اینجا کلینگون‌ها «بد» نشان داده می‌شوند چون نمی‌خواهند فدراسیون فرهنگ و میراثشان را پاکسازی کند — یعنی به‌عنوان «بد» قلمداد شدن برای نخواستنِ پاک‌سازیِ قومی! این درستیِ تصویرِ فدراسیون را زیر سؤال می‌برد. در نهایت، مثلِ جنگ‌های ستاره‌ایِ جدید، به نظر می‌رسد این سریال قصد دارد پایگاهِ هوادارانش را از خود براند.