فیلم Bunny Lake Is Missing 1965

کمی دور از دسترس. فیلم Bunny Lake Is Missing را اتو پرمینگر کارگردانی کرده و فیلمنامهٔ آن را جان و پنلوپه مورتیمر از رمانی با همین نام نوشتهٔ Marryam Modell (با نام مستعار Evelyn Piper) اقتباس کرده‌اند. در این فیلم لاورنس الیویه، کارول لینلی، کیر دولئا، مارتیتا هانت و نوئل کاوارد نقش‌آفرینی می‌کنند. موسیقی اثر از پل گلس است و فیلم‌برداری سیاه‌وسفیدِ تند و دقیق را...

کمی دور از دسترس. فیلم Bunny Lake Is Missing را اتو پرمینگر کارگردانی کرده و فیلمنامهٔ آن را جان و پنلوپه مورتیمر از رمانی با همین نام نوشتهٔ Marryam Modell (با نام مستعار Evelyn Piper) اقتباس کرده‌اند. در این فیلم لاورنس الیویه، کارول لینلی، کیر دولئا، مارتیتا هانت و نوئل کاوارد نقش‌آفرینی می‌کنند. موسیقی اثر از پل گلس است و فیلم‌برداری سیاه‌وسفیدِ تند و دقیق را دنیس ن. کوپ بر عهده داشته است. همچنین گروه بریت‌پاپِ دههٔ ۱۹۶۰، The Zombies، در فیلم حضور دارند. آن لیک (با بازی لینلی) پس از اولین روز مدرسه برای برداشتن دخترچهٔ چهار ساله‌اش به مدرسه مراجعه می‌کند، اما هیچ‌کس به یاد ندارد که تاکنون چنین کودکی را دیده باشد... پرمینگر از محصول نهایی دل‌خوش نبود؛ حتی پس از تغییر پایانِ رمان و انتقال مکان داستان از نیویورک به لندن هم رضایت کامل نداشت. با این حال، زمان با فیلم مهربان بوده است: پس از بازنگری منتقدانِ هوادارِ auteur، فیلم طرفداران ثابتی یافته و جایگاه کلاسیکِ کالتی و عنوان «کاتِ خوابیدهٔ کلاسیک» را به دست آورده است. از نظر تماتیک با فیلمی مثل Psycho از هیچکاک پیوندهایی دارد و به نظر می‌رسد پرمینگر می‌خواست فیلمی بسازد که در همان ردهٔ آثار برجستهٔ هیچکاک قرار گیرد. البته طبیعی است که با Psycho برابر نیست؛ در غیر این صورت شهرتش بسیار بیشتر بود. اما این فیلم واقعاً کارِ خوب و دقیقِ پرمینگر است؛ از سکانس افتتاحیهٔ خوش‌ذوقِ سول باس تا فرجامِ مرموز، تماشاگر را مجذوب و کنجکاو نگه می‌دارد. Here we go round the mulberry bush, The mulberry bush, The mulberry bush. Here we go round the mulberry bush on a cold and frosty morning. با استفاده از لوکیشن‌های واقعی لندن و عکاسی تیزِ سیاه‌وسفیدِ کوپ که هماهنگ با حال‌وهوای ناآرام فیلم است، داستان جوی از آشفتگی روان‌شناختی را القا می‌کند. عنصر معما قوی است و این در کنار رابطهٔ تند و تا حدی ناسالمِ آن و برادرش، استیفن (با بازی دولئا)، تجربه‌ای «نشیب‌وفراز در صندلی» برای بیننده می‌سازد. حضور نوئل کاوارد در نقش هورِیشیو ویلسون، صاحب‌خانه‌ای دلهره‌آور، هرچند کوتاه است اما تأثیری مخوف بر جای می‌گذارد. در دل روایت فشرده، صحنه‌هایی هست که هر یکک از هیچکاک، ولز یا کوبریک به آن افتخار می‌کردند: پرمینگر با دانشی از فیلم نوآر سرتاسر یک مغازهٔ عروسک‌ها را می‌کاود و بازیگران را دنبال می‌کند در حالی که در محوطهٔ بازی کودکان می‌چرخند. همهٔ اینها با اجرای برجستهٔ الیویه در نقش سوپریتِندنت نیوهوس به اوج می‌رسد؛ مردی آرام و روان‌شناسانه که تضادی کامل با هیستری و اوج‌گیریِ مرزیِ دیوانگی اطرافش فراهم می‌آورد. آیا این فیلم «هیچکاکی» است، همان‌طور که برخی منتقدان گفته‌اند؟ تا حدی بله، اما نه به‌طور آشکار؛ از نظر لحن و پیش‌برد روایی شباهت بیشتری با تریلرهای کمتر دیده‌شدهٔ بریتانیایی مثل Don't Talk to Strange Men (1962) و Taste of Fear (1961) دارد. آیا بی‌نقص است؟ نه. دولئا گاهی بسیار پرانرژی و اغراق‌آمیز بازی می‌کند، واکنش بعضی شخصیت‌ها تعجب‌برانگیز است و موسیقی پل گلس در مواقعی به‌طرز اعصاب‌خرد‌کننده‌ای با حالِ صحنه هم‌خوانی ندارد. اما وقتی فیلم را به‌عنوان یک کل در نظر می‌گیریم، این کاستی‌ها به‌راحتی قابل بخشش‌اند. امتیاز: ۸٫۵/۱۰