فیلم All Through the Night 1942

آن‌ها را بگیرند، نازی‌ها! و وای، چه خوب هم می‌گیرند! باید این نقد را با اشاره به این نکته شروع کنم که این فیلمِ بوگارت را قبل از دیدن «کازابلانکا»، «شاهین مالت» و «ملکه آفریقا» دیده بودم. هنوز نوجوان بودم و چقدر عاشق این فیلم شدم! سال‌ها منتظر ماندم تا دوباره بتوانم آن را ببینم و همواره جزو فیلم‌های موردعلاقه‌ام باقی ماند. وقتی روی ویدئو منتشر...

آن‌ها را بگیرند، نازی‌ها! و وای، چه خوب هم می‌گیرند! باید این نقد را با اشاره به این نکته شروع کنم که این فیلمِ بوگارت را قبل از دیدن «کازابلانکا»، «شاهین مالت» و «ملکه آفریقا» دیده بودم. هنوز نوجوان بودم و چقدر عاشق این فیلم شدم! سال‌ها منتظر ماندم تا دوباره بتوانم آن را ببینم و همواره جزو فیلم‌های موردعلاقه‌ام باقی ماند. وقتی روی ویدئو منتشر شد، یک نسخه خریدم و سالی چند بار آن را تماشا می‌کردم تا بفهمم چرا این‌قدر از آن لذت می‌برم. اگرچه مدتی است که آن را ندیده‌ام، خواستم این علاقه قدیمی را با نوشتن نقدی دوباره تجدید کنم. بعد از حملات یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، فیلم‌هایی مثل «All Through the Night» (تمامِ شب) به واقعیت نزدیک‌تر به نظر می‌رسند، به‌ویژه این فیلم که در نیویورک رخ می‌دهد. گلاوز دوناهیو (با بازی هامفری بوگارت) به‌اندازه اسکارلت اوهارا نسبت به جنگ جهانی دوم علاقه‌ای ندارد. او بیشتر از آنکه به مسائل جهانی اهمیت دهد، از خوردن چیزکیک موردعلاقه‌اش از دست پاپا میلر لذت می‌برد (و از هیچ جانشینی هم قبول نمی‌کند!) یا رفتن به میدان مسابقه یا ورزشگاه کیف می‌کند. پس وقتی نانوایی که چیزکیک محبوب او را می‌پزد به‌طور مرموزی کشته می‌شود، گلاوز طبیعی است که ناراحت شود و همه تلاشش را می‌کند تا اولاً دستور پخت مخفی چیزکیک را پیدا کند؛ ثانیاً خواهرِ همسر مرحوم را دل‌ربایی کند؛ یا ثالثاً قاتل را پیدا کند. اگر گفتید «ج»، حق با شماست؛ اما شوخی‌های طعنه‌آمیز مربوط به گزینه‌های «الف» و «ب» دقیقاً در چارچوبِ حال‌وهوای سبک و شوخ‌طبعِ این فیلم تبلیغاتیِ جنگ جهانی دوم قرار می‌گیرد. گلاوز در نهایت درمی‌یابد که میلر ناخواسته با گروهی از جاسوسان ستون پنجم در ارتباط بوده و تصمیم می‌گیرد آن‌ها را از هم بپاشاند، چیزی که خودش را نیز شگفت‌زده می‌کند. بله، هم‌گروه او جمعی از پسران بوریِ میان‌سال‌اند (که به‌طور کمدی توسط ویلیام دمارست، فرانک مک‌هیو، جَکی گلیسون و فیل سیلورز بازی می‌شوند)، و بله، شرورها شبیه همان‌هایی هستند که پسران بوری قبلاً در فیلم‌هایشان با آن‌ها روبه‌رو می‌شدند. (در واقع، پسران بوری در دوره جنگ جهانی داستان‌هایی بسیار شبیه این داشتند...) نازی‌ها جمعی زشت و در عین حال به‌ظاهر متمدن‌اند. کنراد ویت، ژنرال استراسرِ «کازابلانکا»، نمونه‌ای از شروران جذاب است که رهبریِ حلقه نازی‌ها را بر عهده دارد و پشت ظاهر بی‌گناه صاحب یک مغازه حراج مخفی شده است. پیتر لوره، که او هم از «کازابلانکا» شناخته شده است، نقش شرورِ په‌په را بازی می‌کند که در ابتدای فیلم مرتکب جنایت می‌شود و آقای میلر (با بازی لودویگ اشتوسل) را مورد تعرض قرار می‌دهد. برای متمدن جلوه دادنِ این شخصیتِ قاتل، په‌په در یک باشگاه شبانه به‌عنوان پیانیست ظاهر می‌شود. جودیت اندرسون (که دو سال پیش نقش سرکارگرِ شرور خانم دنورز در «رِبِکا» را بازی کرده بود) اینجا هم لباسِ سیاه به تن دارد، اما با پولک و کمی جلوه‌ی پرزرق‌وبرق به‌عنوان معشوقه آشکارِ ویت. هرچند صحنه‌های او کمتر از ویت یا لوره است، اندرسون با نشان دادن عشق ناگفته‌اش نسبت به ویت به‌طرزی ظریف باعث همدلی تماشاگر با شخصیتش می‌شود. قهرمان فیلم، لِدا همیلتون، با بازی کارن ورن نقش‌آفرینی شده؛ در دنیای واقعی همسرِ پیتر لوره است. در فیلم، ورن از په‌په متنفر است که آشکارا به او تمایل دارد. ورن برای نخستین بار پس از قتل میلر دیده می‌شود که او را ملاقات کرده و قبل از اینکه گلاوز بتواند از او پرس‌وجو کند، ناپدید می‌شود. مادر کنجکاو گلاوز (با بازیِ جین دارول) که در ابتدا اطلاع کشف میلر را به گلاوز داده بود، بعدتر لدا را در یک باشگاه شبانه پیدا می‌کند و با صاحبان باشگاه (بارتون مک‌لین و ادوارد برافی) درگیری به‌وجود می‌آورد. وقتی برافی توسط په‌په تیر می‌خورد، آن‌قدر زنده می‌ماند که نشانه‌ای به گلاوز بدهد که در نهایت حقیقت را آشکار می‌سازد. فیلم با سرعتی بسیار تند پیش می‌رود؛ شرح‌دادن همه صحنه‌ها هیجان زیادی را از بین می‌برد و فضای زیادی می‌طلبد، بنابراین همین‌جا از خلاصه می‌ایستیم و می‌گوییم که این فیلم مثل برق می‌گذرد. با اینکه طولانی‌تر از بسیاری از فیلم‌های «ب» این سبک است (۱۰۰ دقیقه)، «All Through the Night» همان‌قدر سریع پیش می‌رود و در نهایت سرگرم‌کننده‌تر هم هست. نویسندگان وقت بیشتری برای پردازش شخصیت‌ها صرف کرده‌اند، اما این هرگز سرعت فیلم را کم نمی‌کند. هر شخصیتی که در مسیر گلاوز ظاهر می‌شود فرصتی برای افشای دریچه‌ای از ماهیت خود دارد و او را بیش از یک شرور یا کمدی تک‌بعدی نشان می‌دهد. حتی شخصیت کم‌پروازِ مک‌هیو هم نقش فرعیِ کوچکی دارد که به او فرصت می‌دهد. در دوران جنگ جهانی دوم آثار زیادی با موضوع ضدنازی اعم از درام و کمدی ساخته شد و «All Through the Night» به‌عنوان یک نمونه منحصربه‌فرد برجسته است، از این جهت که در محله و پشتِ در و دیوارهای ما جریان دارد. این فیلم که تنها دو ماه پس از پرل هاربر منتشر شد، هدفش را برای آوردن ایده وجود جاسوسان در محله‌های خودمان به ذهن مردم انجام داد. مطمئنم بسیاری از تماشاگران هنگام دیدن این فیلم، در تاریکی سینما به شخص کناری خود نگاه کرده‌اند و با خود گفته‌اند: «آیا این شخص واقعاً جاسوس نازی است؟»