فیلم Spider-Man 3 2007

پس از موفقیت دو فیلم اول، اسپایدرمن ۳ نشان‌دهنده ناتوانی سم ریمی در عبور از بزرگ‌ترین چالش ساخت فیلم سوم است: دخالت استودیو. اما مشکل فقط دخالت خارجی نیست؛ تقریباً هر تصمیم روایی — از شکل‌گیری شخصیت سندمن تا عشق آنی پیتر به لباس جدیدش و آن موجودی که هرگز رسماً «ونوم» نامیده نشد — در مجموعه نامناسب و بعضاً احمقانه به‌نظر می‌رسد. سکانس رقص...

پس از موفقیت دو فیلم اول، اسپایدرمن ۳ نشان‌دهنده ناتوانی سم ریمی در عبور از بزرگ‌ترین چالش ساخت فیلم سوم است: دخالت استودیو. اما مشکل فقط دخالت خارجی نیست؛ تقریباً هر تصمیم روایی — از شکل‌گیری شخصیت سندمن تا عشق آنی پیتر به لباس جدیدش و آن موجودی که هرگز رسماً «ونوم» نامیده نشد — در مجموعه نامناسب و بعضاً احمقانه به‌نظر می‌رسد. سکانس رقص در جازبار، خط داستانی غیرمنطقی گرین گابلین دوم و مثلث عشقی بین گوئن و مری جین همگی با شخصیت و اساس پیتر پارکر در تضادند. این مسائل بنیادین در فیلمنامه و کارگردانی بود که فیلم را محکوم به ضعف کرد، نه صرفاً نحوه پرداخت به ونوم. در عین حال فیلم نقاط قوتی هم دارد. فضای تاریک و انتقام‌جویانه‌ی فیلم برای بسیاری جذاب بود و تبدیل پیتر به نسخه‌ای «تاریک» از خودش و سپس بازگشتش تجربه‌ای تازه ایجاد کرد. توبی مگوایر همچنان بهترین اجرای اسپایدرمن را دارد؛ در این فیلم هم در نقش خوب و هم در نقش «بد» او را دیدیم — هرچند قیافهٔ «امویی»‌اش تا حدی تصنعی به‌نظر می‌رسید، ولی تماشای تلاشش برای شکست دادن تأثیر آن موجود لذت‌بخش بود. احساسات فراوان در این فیلم و پایان‌بندی‌اش، به‌خصوص در پایان سه‌گانه، بار احساسی قوی‌ای ایجاد می‌کند. از نظر فنی آثار خوبی هم در فیلم هست — بهترین جلوه‌های ویژه در میان فیلم‌های توبی مگوایر را دارد — اما این کیفیت فنی با ضعف در فیلمنامه همراه شده است؛ فیلم بیش از حد ایده و شخصیت را در دو ساعت فشرده کرده و همین باعث شده شخصیت‌پردازی و خطوط روایی از دست بروند. برخی شخصیت‌ها مثل سندمن اگر حذف می‌شدند، خللی در روایت ایجاد نمی‌شد و مرگ سریع هری پس از آشتی با پیتر هم برای خیلی‌ها تکان‌دهنده و ناراحت‌کننده بود. در نهایت، اسپایدرمن ۳ نسبت به دو فیلم قبلی افت قابل‌توجهی در کیفیت دارد، اما با وجود شلوغی و ضعف‌های روایی، هنوز برای بسیاری پایان درخور و احساسی‌ای برای یک سه‌گانهِ حماسی محسوب می‌شود.