فیلم Mission: Impossible

یک نمایش تمام‌عیار در ساخت یک فیلم اکشن لذت‌بخش. فیلم‌برداری عالی، ریتم داستان بسیار حساب‌شده و انتخاب بازیگران در تمام نقش‌ها کاملاً بی‌نقص بود. تام کروز، سایمون پگ و وینگ ریمز مثل همیشه درخشان بودند، شی ویتگم و دیویس افزودنی‌های خوب فیلم بودند، اما چهارگانهٔ قدرتِ فرگوسن، اتول، پوم کلمِنتیف و ونسا کربی واقعاً فراتر از انتظار عمل کردند و فیلم را کامل کردند. نقش...

یک نمایش تمام‌عیار در ساخت یک فیلم اکشن لذت‌بخش. فیلم‌برداری عالی، ریتم داستان بسیار حساب‌شده و انتخاب بازیگران در تمام نقش‌ها کاملاً بی‌نقص بود. تام کروز، سایمون پگ و وینگ ریمز مثل همیشه درخشان بودند، شی ویتگم و دیویس افزودنی‌های خوب فیلم بودند، اما چهارگانهٔ قدرتِ فرگوسن، اتول، پوم کلمِنتیف و ونسا کربی واقعاً فراتر از انتظار عمل کردند و فیلم را کامل کردند. نقش تهدیدآمیز و خونسرد گابریل با بازی اسایی مورالس هم ترس ملموسی ایجاد می‌کرد. از سکانس پیش‌افتتاحیه تا اکشن نهایی، تماشاگر لحظه‌ای از صندلی‌اش تکان نمی‌خورد—به‌ویژه در هر درگیری‌ای که گریس یا پاریس در آن حضور دارند—و اگرچه گاهی ضرب‌آهنگ برای پیش‌برد داستان کند می‌شود، باز هم کاملاً جذاب باقی می‌ماند. تنها ناامیدی واقعی وقتی است که تیتراژ پخش می‌شود و یادآور می‌شوی برای دیدن پایان باید تا سال دیگر صبر کنی. این فیلم نمایش خیره‌کننده‌ای از بدل‌کاری‌های سینمایی دارد، اما به قیمت رشد شخصیت‌ها و یک داستان محکم تمام شده است. حیف که بیشتر از این نتوانستم عاشقش شوم. فیلم اکشنی محکم با بدل‌کاری‌های نفس‌گیر است (برخی از بهترین‌ها در مجموعه)، اما به‌عنوان یک فیلم مأموریت: غیرممکن حس کردم یک گام کوچک به عقب برای فرنچایز برداشته است. در فیلم قبلی («فال‌اوت») اکشن شگفت‌انگیز همراه با توسعهٔ رابطهٔ اتان و ایلزا، بستن کمان با جولیا، نشان‌دادن مرزهایی که اتان برای محافظت از نزدیکانش طی می‌کند و مقابله با یک آنتاگونیست قدرتمند بود؛ اما «دد رکونینگ: قسمت اول» را در دو فیلم کشانده‌اند و ظاهراً صرفاً نمایش شگفتی‌های اکشن را دنبال می‌کند و توسعهٔ شخصیت‌ها را قربانی کرده است. شخصیت‌هایی که در طول دهه‌ها دوستشان داشته‌ام، کنار گذاشته یا هدر رفته به‌نظر می‌رسیدند. شخصیت جدید هیلی اتول بیشتر زمان صفحه را خورد—او فوق‌العاده بود، اما من دوست داشتم تیم اصلی را بیشتر ببینم. دشمن جدید هم توانایی‌ای نامنسجم داشت که بیشتر سردرگم می‌کرد تا ترساندن. چند لحظهٔ احساسی مهم وجود داشت که وزنشان را حس نکردم، در حالی که باید احساس می‌شد. شاید قسمت دوم همه‌چیز را گرد هم بیاورد و باعث شود از قسمت اول بیشتر لذت ببرم، اما در حال حاضر احساس می‌کنم از این قسمت بیشتر می‌خواستم. این فیلم دقیقاً آنچه را که می‌خواست ارائه دهد، می‌دهد: اکشن پرشتاب و بی‌رحم در لوکیشن‌های واقعی با سطح انرژیِ سرشار از آدرنالین. زمان ۱۶۳ دقیقه‌ای فیلم به‌ندرت این‌قدر سبک به‌نظر می‌رسد، که مرهون بازیگران عالی—به‌ویژه هیلی اتول—و موسیقی به‌یادماندنی است که سکانس‌های فانتزی را ارتقا می‌دهد. مشکلش این است که این تنها نیمهٔ نخست یک داستان دو قسمتی است؛ برخی سکانس‌های توضیحی تکراری و مقداری روایت کلیشه‌ای و مبهم دربارهٔ هوش مصنوعی در پیشرفت فیلم مانع ایجاد می‌کنند. با این حال، از خالص‌ترین نمونه‌های بلاک‌باستر تابستانی است که از یک آیکون مثل تام کروز انتظار می‌رود. (نمره: A-) با فرض تردید نسبت به فیلم‌هایی که «قسمت» در عنوانشان دارند، باید گفت فیلم آخر کریستوفر مک‌کوری مزایای زیادی دارد: قصه‌ای جذاب با پیام هشداردهنده دربارهٔ خطرات بالقوهٔ هوش مصنوعی، مجموعه‌ای از سکانس‌های اکشن عالی، افزودن طنزی مورد نیاز (چیزی که این سری اغلب کم داشت) و بازیگری پشتیبان خوب—به‌ویژه نقش گسترش‌یافتهٔ ونسا کربی که در فیلم قبلی خیلی کمتر استفاده شده بود. با این حال، فیلم خیلی طولانی است؛ با زمان ۲ ساعت و ۴۳ دقیقه (و این فقط نیمهٔ داستان!) اثر را حجیم و نیازمند ویرایشی دقیق می‌کند، به‌خصوص در چند سِکانس اکشن که پس از مدتی صبر بیننده را آزمایش می‌کنند. برخی جنبه‌های روایت پیش‌بینی‌پذیر، فرمولیک و گاهی غیرمحتمل‌اند (خصوصاً سکانس طولانی ماجرای قطار در فینال). همچنین اجرای تیم IMF—تام کروز، سایمون پگ، و وینگ ریمز—تا حدی ناامیدکننده است؛ کروز بیشتر نقش فردی را دارد که قرار است داستان را جلو ببرد تا یک قهرمان کاملاً درگیر، و دو همراهش کمتر استفاده شده‌اند. در مجموع فیلم بدی نیست، اما می‌توانست بهتر باشد، به‌ویژه وقتی به‌عنوان پایانی برای سری مطرح است. شاید بهتر بود کل داستان «دد رکونینگ» در یک فیلم کمی طولانی‌تر اجرا می‌شد تا به مشکلات فوق غلبه شود. من طرفدار بزرگ تام کروز نیستم؛ بله، بدلکاری‌هایش را خودِ او انجام می‌دهد و در فرم خوبی است، اما به‌عنوان بازیگر گهگاه کم‌عمق جلوه می‌کند. خوشبختانه فقط چند سکانس از این دست وجود دارد و باقی فیلم ادامه‌ای سرگرم‌کننده و پرشتاب از خط داستانی MI است که این‌بار یک آنتاگونیست گریزپا شبیه «پروژه فوربین» (۱۹۷۰) دارد: نظامی‌ها یک هوش‌مصنوعی کامل تولید کرده‌اند که در گنبد سونار یک زیردریایی روسی قفل شده است. معلوم می‌شود آن گنبد هم آن‌قدرها نفوذناپذیر نیست و وقتی فاجعه‌ای مهندسی‌شده زیردریایی را می‌زند، این دستگاه به تدریج ذهنی مستقل پیدا می‌کند. تنها راه توقف آن به‌دست آوردن دو قطعهٔ متصلِ کلیدی صلیبی‌شکل است و سپس یافتن لاشهٔ غرق‌شدهٔ زیردریایی. داستان بیش‌تر شبیه «۰۰۷» است، اما خوب و محکم نوشته شده و در دنیایی که فناوری و ارتباطات در همهٔ جنبه‌های زندگی نفوذ کرده‌اند، طنین دارد. همراه با وینگ ریمز و (همیشه آزاردهنده) سایمون پگ، اتان (کروز) باید با ایلزا (ربکا فرگوسن) و گریس (هیلی اتول) متحد شود تا کلید به دست گابریل (اسایی مورالس) نیفتد. اکشن از ابتدا تا انتها: قطارها، هواپیماها، اتومبیل‌ها، چترها—و مانند «فست ایکس» روم هم رنگ می‌بازد، و ونیز و اورینت اکسپرس هم چالش بزرگی خلق می‌کنند. سرگرم‌کننده است و به‌عنوان بستری برای ستاره عمل می‌کند و قسمت پایانی را تدارک می‌بیند که طبعاً داستان را کمی نیم‌پز و قابل پیش‌بینی گذاشته. بهتر از آنچه انتظار داشتم و ارزش دیدن در پردهٔ بزرگ را دارد. عملکردهای سینمایی تماشایی با داستانی نامنظم و شخصیت‌پردازی‌های سطحی زایل شده‌اند. همان‌طور که معمولاً در این فرنچایز می‌بینیم، نسخهٔ اخیر اکشن‌های انفجاری و خوش‌پرداخت‌شدهٔ چشمگیری ارائه می‌دهد، اما این به قیمت از دست رفتن داستان منسجم و شخصیت‌پردازی‌های عمق‌دار تمام شده است. داستان انگار برای جا دادن توضیحات اضافی ساخته شده و مجموعه‌ای گیج‌کننده از ایده‌های ضعیف بیان‌شده است که پیگیری‌شان دشوار است. وفور شخصیت‌های فرعی هم کمکی نمی‌کند و آن‌ها فرصت بروز عمق شخصیتی پیدا نمی‌کنند. نتیجه فیلمی است که تماشایش برایم آزاردهنده بود؛ مجموعه‌ای از دستگاه‌های داستانی اکشن—تعقیب ماشین‌ها و خرابی‌های قطار—که بدون یک داستان محکم و شخصیت‌های باورپذیر، به تنهایی چندان به چشم نمی‌آیند. خلاصه: اکشن خوش‌ساخت اما فاقد عوامل کلیدی که فیلم را به هم می‌چسبانند؛ برای من چندان قابل توصیه نیست، علی‌رغم علاقه‌ام به فرنچایز. این فرنچایز معمولاً کیفیت قابل‌اعتمادی دارد اما به‌خاطر فراموش‌پذیری هم معروف است؛ با وجود دیدن همهٔ فیلم‌ها، یادآوری دقیق اتفاقاتشان دشوار است. و با اینکه به‌احتمال زیاد «دد رکونینگ: قسمت اول» هم احتمالا فراموش خواهد شد، این یکی از بهترین قسمت‌هاست. هیچ‌چیز من را ناامید نکرد؛ سواری هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده که تقریباً همه‌چیز را درست انجام می‌دهد. این فیلم اکشن فوق‌العاده‌ای است و از هر دقیقه‌اش لذت بردم. اتان هانت (تام کروز) و تیمش—لوثر، بنجی و ایلزا—برای یافتن سلاح جدیدی که همهٔ بشر را تهدید می‌کند، وارد ماموریتی خطرناک می‌شوند. داستان زاویهٔ مدرن و انگیزه‌های قوی برای آنتاگونیست‌ها دارد؛ خطر واقعی و در سطح جهانی وجود دارد و این به هیجان اضافه می‌کند. عناصر فناوری و دروغ‌پردازی هست اما نه به‌عنوان حقهٔ پرت‌کنندهٔ حواس؛ سکانس‌های اکشن پرانرژی و کاملاً هیجان‌انگیزند: از دویدن در کانال‌های ونیز تا پرش موتور در آلپ اتریش و تعقیب‌ومرگ ماشین در رم. سکانس قطارِ فراری واقعاً الهام‌بخش و از خلاقانه‌ترین سکانس‌های اکشن امسال است. شخصیت‌های زن قدرتمندی هم هست—گریس (هیلی اتول) و پاریس (پوم کلمِنتیف) که هر دو فوق‌العاده‌اند. پگ و ریمز هم مثل دوستان قدیمی حس می‌شوند. کروز هرچند کمی نشانه‌های سن را دارد اما هنوز از ستارگان بزرگ هالیوود است؛ بازی‌اش قابل‌اعتماد و کاریزماتیک است. فیلم انگار برای مخاطبان پخته‌تر ساخته شده؛ چیزی ساده‌سازی نشده و المان‌های احساسی قوی‌اند. هرچند این قسمت اولی از دوگانه است، پایانش آن‌قدر باز نیست که آزار بدهد؛ بیشتر مثل یک نقطهٔ تعلیق هیجان‌انگیز است که برای قسمت دوم دهانِ Zuschauer را آب می‌اندازد. این فیلم می‌توانست به‌تنهایی هم ایستادگی کند، اما خوشحالم که این‌طور نیست. فیلم خوب بود. از قسمت قبلی بهتر نبود، اما از آن لذت بردم. مثل همیشه بدل‌کاری‌های خوب در این سری دیده می‌شود و بازی‌ها هم خوب بودند؛ بازگشت هنری چزنی در نقش کیتریج هم خوشایند بود و شکاف‌های داستانیِ فیلم قبلی را پر می‌کرد. تلاش کردند به یک هوش مصنوعی هویت بدهند و آن را با چهرهٔ گابریل (اسایی مورالس) روبه‌رو کنند، اما در مقایسه با دشمنان سابق این فرنچایز، او ضعیف‌تر به‌نظر می‌رسید. کروز در نقش اتان راحت است و بقیهٔ تیم هم لحظات خود را داشتند. مشکل اصلی برخی دیالوگ‌ها، به‌ویژه در جلسهٔ آژانس‌های اطلاعاتی، بود که خشک و صرفاً محملِ توضیحات به‌نظر می‌آمدند. در مجموع در سطح چند فیلم قبلی نیست اما همچنان سرگرم‌کننده است؛ تقسیم‌بندی به دو فیلم هم هنوز برایم توجیه‌پذیر نشده. نمره: 3.75/5 ضعیف‌ترین فیلم MI تا کنون است—که لزوماً یعنی بد نیست اما چند مشکل بحرانی دارد. مشکل کوچک‌تر سکانس‌های اکشن بی‌هدف است: چند سکانس بیش‌ازحد طولانی وجود دارد که کشدار می‌شوند و فایدهٔ داستانی ندارند؛ صرفاً پُرکنک و شلوغی‌اند. اما مشکل بزرگ‌تر موضوع هوش مصنوعی است؛ سازندگان ظاهراً نسبت به توانایی مخاطب در درک تم‌ها احساس عدم‌اطمینان دارند. به همین خاطر سکانس‌های طولانی‌ای داریم که شخصیت‌ها صرفاً در یک اتاق نشسته‌اند و مکرراً دربارهٔ عناصر داستان صحبت می‌کنند تا مبادا تماشاگر نفهمد. به نظرم «برنامهٔ رایانه‌ای سرکش» مفهومی است که اکثر مردم می‌فهمند، اما فیلم تلاش می‌کند این ایده را عمیق‌تر از نیاز فیلم کند و نتیجه‌اش صحنه‌های توضیحی پیچیده و غیرضروری است. اگر سکانس‌های اضافی و جِرِقِ فنی حذف می‌شد، می‌شد فیلم را حدود ۳۰ دقیقه کوتاه‌تر کرد. در وضعیت فعلی، قسمت دوم باید خیلی کار کند تا کاستی‌های این قسمت طولانی را جبران کند. این فرنچایز سال‌هاست که از جیمز باند جلو زده است. تام کروز همچنان فیلم‌هایی می‌سازد که بیش از هرکس دیگری سرگرمی و فرار از واقعیت را ارائه می‌دهند. این‌بار اتان هانت با یک هوش مصنوعی همه‌دان به نام «موجودیت» روبه‌رو می‌شود که تا حدی یک آنتاگونیست ضعیف است. تجسمِ این موجودیت گابریل است که یک حریف فیزیکی برای مشت‌زدن به اتان فراهم می‌کند. همه‌چیز کمی گیج‌کننده و پیچیده است، اما ترکیب شخصیت‌ها و سکانس‌های اکشن است که این فیلم را لذت‌بخش می‌کند. من بیش از همه منتظر ربکا فرگوسن بودم؛ او همیشه در درگیری‌ها جذاب و چشم‌نواز است. در این نسخه کمتر حضور دارد اما هر وقت هست، نفس‌گیر است. زنان فیلم بهترین قسمت آن‌اند: گریس (هیلی اتول) بسیار جذاب است و شیمی خوبی با اتان دارد؛ شاید دارد پایه‌ریزی می‌شود برای وقتی که کروز از فرنچایز جدا شود. شخصیت‌های پاریس و بیوهٔ سفید هم عالی‌اند. لوترل و بنجی زوج محکمی‌اند که در مقاطع لازم وارد و خارج می‌شوند. سکانس‌های اکشن فراوان و عالی‌اند: قطار فراری و تعقیب‌ومرگ ماشین در رم از بهترین‌هایی است که اخیراً دیده‌ام. فیلم کمی طولانی و تقسیم‌شدنش به دو قسمت به آن کمکی نمی‌کند، اما بازیگران قوی و اکشنِ تمام‌عیار این اثر را به ورودی خوبی در سری تبدیل کرده‌اند. در کل فیلم نسبتاً سرگرم‌کننده‌ای است. داستانی نسبتاً دوست‌داشتنی اما کاملاً غیرواقعی دارد، جلوه‌های ویژهٔ زیاد، اکشن فراوان، کمی تعلیق و گاهی بیش از حد طنز. از شکایت‌های همیشگی‌ام دربارهٔ این سری این است که باز هم اتان خیانت می‌بیند و مستقلاً می‌رود—واقعاً؟ مأموریت‌های جالب نسخهٔ اول با حمایت کامل سازمان متفاوت بود، نه این درام مخفی‌کاریِ هالیوودی. مشکل دیگرم بی‌عملیِ اساسیِ پایهٔ فناوری فیلم است: هیچ‌جور محاسبات زیردریایی توانایی میزبانی یک هوش مصنوعی کامل را ندارد و زیر دریا هم اتصال جهانی‌ای نیست که بشود با آن دنیا را تسخیر کرد، مگر ارتباطات فرکانس پایین که به‌سرعت همان مودم‌های قدیمی نیست. با این اوصاف فیلم خوب بود؛ جلوه‌ها اغراق‌شده اما نه به‌طرز زننده، گرچه بعضی مواقع کش داده شده بودند تا خسته‌کننده شوند، مثل تعقیب ماشین اجباری یا سقوط طولانی قطار. هم‌چنین دیدن اینکه نیتان بارها قربانی می‌شود زود خسته‌کننده شد، و رفتار اغلب مضحک بنجی هم همین‌طور. در مجموع ۳.۵ از ۵ ستاره—می‌توانست بهتر باشد ولی می‌توانست بسیار بدتر هم باشد. کریستوفر مک‌کوری و تام کروز با قسمت دیگری پُر از آدرنالین از سری ماموریت: غیرممکن بازمی‌گردند؛ اکشن نفس‌گیر، داستان گیرنده و حس فوریتی که تماشاگر را روی لبهٔ صندلی نگه می‌دارد. «دد رکونینگ: قسمت اول» صرفاً یک تریلر جاسوسی معمولی نیست؛ نمایش بدل‌کاری‌های عملی، داستان‌سرایی تیز و روایتی در حال تکامل است که صحنه را برای بلندپروازانه‌ترین فصل فرنچایز مهیا می‌کند. اتان و تیمش مقابل تهدیدی جدید به‌نام «موجودیت» قرار می‌گیرند و با کلیدی که کنترل این هوش مصنوعی را در بر دارد رقابت زمانی دارند؛ هم‌زمان قاتلی بی‌رحم (اسایی مورالس) آن‌ها را تعقیب می‌کند و دشمنِ سابق بازمی‌گردد. سکانس‌های اکشن از بهترین‌های فرنچایزند، به‌ویژه سکانس قطار که با هر سکانس بزرگ معاصر قابل مقایسه است. موسیقی لورن بالفه هیجان را بالا می‌برد و فیلم‌برداری مکان‌های جهانی زیبا را ثبت می‌کند، از ونیز تا ابوظبی. اگر نقصی هست، همان‌که فیلم فقط نیمهٔ نخست یک داستان است و برخی رشته‌ها ناتمام می‌مانند. با این حال ریتم، عمق شخصیت‌ها و عظمت بصری فیلم را ورودی‌ای شایسته در سری می‌سازد. (امتیاز: 4.5/5) یک نکتهٔ آشکار: تام کروز نوع خاصی را همیشه انتخاب می‌کند—تمام علائق عاشقانه‌اش اغلب مو قهوه‌ای‌اند و قربانیان یا دشمنان اغلب بلوند. فیلم با سکانس افتتاحیه‌ای شروع می‌شود که تا نیمهٔ فیلم توضیح داده نمی‌شود و برای ۳۰ دقیقهٔ اول آدم احساس می‌کند چیزی را از دست داده است. چهره‌ها و نام‌های آشنا آن‌جا هستند و آرام‌آرام با شخصیت‌ها خو می‌گیری. یکی از «پیچش‌ها» نیمهٔ فیلم خیلی آشکار بود و تعجب‌آور است که آن را اجرا کردند؛ از دست رفتن یک شخصیت هم ناراحت‌کننده بود. از طرفی، حیف شدم میشل موناهان در این یا فیلم نهایی ظاهر نمی‌شود—با توجه به دفعات پیدا شدنش، شاید بهتر بود کنار اتان می‌ماند تا اینکه دائماً عملیات کند و دوباره پیدا شود. با اینکه سکانس‌های اکشن عالی‌اند، به اندازهٔ برخی نسخه‌های قبلی ماجراجویانه یا افراطی نیستند؛ نه اینکه از کیفیت آن‌ها کم شود، اما سطح هیجان و تعلیق به اندازهٔ قبل نبود. هر فیلم دو قسمتی معمولاً افت می‌کند چون قسمت اول برای قسمت دوم زمینه‌چینی می‌کند؛ اینجا هم تفاوتی ندارد اما مشتاقم پایان ماجرا را در قسمت دوم ببینم. فیلمی سرگرم‌کننده از سری MI است. با وجود احساس نسبتاً سرد من نسبت به این فرنچایز، این فیلم همان آنچه انتظار می‌رود را ارائه می‌دهد: اکشن، بدل‌کاری، بازیگران و موسیقی در سطح بالا. تام کروز همان تام کروز است؛ هیلی اتول افزودنی عالی است و بازگشت وینگ ریمز و سایمون پگ هم خوشایند است. بقیهٔ بازیگران هم چشمگیرند، به‌ویژه پوم کلمِنتیف و اسایی مورالس. مطمئن نیستم ضرورتاً باید داستان را دو قسمتی می‌کردند، اما امیدوارم قسمت بعدی که قرار است سال ۲۰۲۵ بیاید لذت‌بخش باشد. جست‌وجو برای کلیدی که کنترل هوشی مصنوعی را به دست می‌گیرد آغاز شده—و هرکسی آن را می‌خواهد. من دو قسمت قبلی را تحسین کردم چون روح حقیقی MI را داشتند؛ این یکی بیشتر حال‌وهوای جیمز باند دارد اما همچنان هیجان‌انگیز است. برخی سکانس‌های اکشن بیش از حد طول کشیدند اما نمی‌توان فیلم را کند نامید. هیلی اتول افزودنی فوق‌العاده‌ای است—از دوران «Agent Carter» او را کم دیده بودم و این‌جا خیلی خوب کار کرده. گابریلِ اسایی مورالس هم یک ضدقهرمان مؤثر و رُعب‌آور است. در مجموع خیلی خوش گذشت.